Iedereen maakt fouten. Zo ook Darwin, blijkbaar. Toen hij zijn evolutietheorie opstelde, die er – kortweg – van uitgaat dat de sterksten overleven, had hij met één schepsel geen rekening gehouden: het kalf. Vraagt dat om een toelichting? Oké dan…
Afgelopen zaterdag zaten wij dus bij de dierenarts, o.a. met twee poesjes van zes weken oud. Met beide ging het, dankzij oogdruppels, bijvoederen en andere goede zorgen, al een stuk beter.
De ene was sterker dan de andere, dat wel. Die sterkste liep alweer parmantig rond, het liefst voor de kalfjes langs als die aan het eten waren. Hij vond het heerlijk om door die grote kalvertongen afgelebberd te worden. De zwakste lag het liefst in een emmer met stro, moe van een gedwongen maaltijd bestaande uit aangelengde melk, die we met een plastic spuit zachtjes in zijn bek spoten.
Geheel tegen de strenge regels van ome Darwin in, is het sterkste poesje overleden. Of eigenlijk: vermoord. Hij was in het hok van de kalfjes geklommen en zo’n dom beest is bovenop ‘m gaan staan. Daar was hij toch nog net niet sterk genoeg voor… 🙁