Enedis vreet energie

Mijn liefde voor Frankrijk gaat heel ver. Ik voel mezelf een halve Fransman. Maar een hele zal ik nooit worden, want ik zal nooit wennen aan het belabberde niveau van de dienstverlening in dat land.

Recentste voorbeeld: energiebedrijf Enedis. Vooropgesteld: zoals bij zoveel Franse dienstverleners hebben we het nog nooit voor elkaar gekregen dat ze hun post naar Nederland sturen. En dus zien we rekeningen, belangrijke berichten, aanbiedingen enz. vaak pas als we in Frankrijk aankomen. En we zijn daar best regelmatig, maar niet altijd.

Goed, Enedis. We moesten dus een nieuwe meter, bleek uit zo’n brief. Inderdaad, de vraag was niet: ‘wilt u een nieuwe meter?’. We moesten een nieuwe meter. De oude zou kosteloos vervangen worden, dat wel, maar als dat niet voor een bepaalde datum gebeurde, zouden we voortaan moeten gaan betalen voor het opnemen van de tellerstand. En als we dan alsnog voor een nieuwe meter zouden kiezen, zouden we die wel moeten betalen.

Toen we die brief zagen, was de datum uiteraard al gepasseerd. Dus ik bel vanuit Nederland naar het gratis 0800-nummer dat in de brief vermeld staat. Dat bleek vanuit Nederland niet bereikbaar. Datzelfde gold voor een ander, ‘gewoon’ gratis nummer in de brief. Ik zocht op internet naar het nummer van het hoofdkantoor en belde dat dan maar. Niet minder dan vier keer werd ik doorverbonden.

“Ik verbind u even door met de juiste regio.”
“Maar dan moet u niet bij deze vestiging zijn hoor.”
“Dit is Klantenservice, u moet bij Planning zijn.”
“Er zijn nog vijf wachtenden voor u.”
“Waarom hebben ze u dan met mij doorverbonden?”

Ja, weet ik veel!

“Hebt u nog een ogenblikje geduld?”

NEEEEEE!!!!

En elke keer vertelde ik het hele verhaal, onder vermelding van onze naam, onze adresgegevens en vooral ons 14-cijferige referentienummer. Allemaal in het Frans, uiteraard.

Uiteindelijk had ik de juiste mevrouw aan de lijn. Dus ik vertelde het verhaal, vermeldde onze naam, onze adresgegevens en het 14-cijferige referentienummer. Ze begreep zowaar dat dit wel een bijzonder verhaal was. Een uitzonderingsgeval, zelfs. En dus slaagde ik erin met haar af te spreken, dat ik zou bellen als ik wist dat wij binnenkort in Frankrijk zouden zijn, zodat we konden afstemmen dat op een van die dagen een monteur zou langskomen.

Maar het probleem was dus, dat ik geen van de gratis nummers van dit fameuze bedrijf vanuit Nederland kon bellen. “Mag ik dan misschien uw rechtstreekse nummer noteren, aangezien wij ook deze afspraak gemaakt hebben?” -“Sorry mijnheer, wij hebben geen directe nummers.”
“Kunt u me dan uw e-mailadres geven? Dan benader ik u op die manier.” -“Nou mijnheer, mailtjes uit Frankrijk komen hier vaak al niet aan, laat staan vanuit Nederland.”

Ik denk dat je een adertje in mijn hersenpan kon horen knappen. Sinds wanneer is Frankrijk een derdewereldland?

Uiteindelijk besloot ik ter plekke een afspraak te maken voor een willekeurige datum. Ik zou dan wel zorgen dat er op dat moment iemand in ons huis aanwezig was om de monteur op te vangen. Ik had daarvoor mijn boerenvriend Philippe in gedachten, die ’s ochtends en ’s avonds zijn koeien moet melken. En dus maakte ik een afspraak voor ’tussen 13.00 en 17.00 uur’.

Philippe zit netjes die vier uren in ons huis, maar er komt niemand. Omdat de koeien niet kunnen wachten, gaat hij uiteindelijk terug naar de boerderij. Blijkt bij navraag dat die oen van een monteur ’s ochtends is langs geweest! Dus ik geef aan de mevrouw van de ‘klantenservice’ aan dat ik niet nogmaals iemand een halve dag in ons huis ga posteren, en dat ik wel zal bellen als we weer naar Frankrijk komen. Correctie: aangezien de afdeling Planning alleen via die gratis nummers bereikbaar is (en dus niet vanuit Nederland), moet ik dus iemand in Romagne vragen om te bellen om die afspraak voor ons te maken.

Donderdag 20 tot en met zondag 23 februari ben ik van plan voor het eerst dit jaar naar Frankrijk te gaan. Dus ik vraag Belgische vrienden van ons in het dorp of zij, gewapend met het hele verhaal en uiteraard ons 14-cijferige referentienummer, een afspraak willen maken voor donderdag 20 of vrijdag 21 februari. Zij bellen, en wat zegt de mevrouw van Planning? “Ik kan maar tot en met 19 februari in het systeem zien. Kunt u volgende week terugbellen?”

Zo gezegd, zo gedaan. Gisteren een nieuwe poging. En wat zegt de mevrouw van Planning? “Helaas, we zijn al tot en met 25 februari volgeboekt. En trouwens, als mijn collega tot en met 19 februari in ons systeem kon kijken, had ze ook wel naar de 20e en 21e kunnen kijken hoor. Goedemiddag!”

Wat mij betreft mogen ze hun nieuwe meter ophangen op een plek waar de zon niet schijnt, en een knappe jongen die ons gaat laten betalen voor het opnemen van de tellerstand. Desnoods rol ik persoonlijk een stroomkabel uit tussen Nederland en Frankrijk. Stelletje idioten…

Hoe was jouw dag eigenlijk?

Geef een reactie