Ik heb hier al talloze keren aandacht besteed aan Jean-Paul de Vries, mijn Brabantse vriend die ik 49 jaar geleden leerde kennen op de camping in Romagne-sous-Montfaucon. Toen nog een jochie met een fascinatie voor de 1e Wereldoorlog, maar al snel een kerel met een missie: het wijzen op de waanzin van oorlog, het aandacht vragen voor de mens achter de soldaat en het verspreiden van de boodschap van vrede. Dat deed hij in eerste instantie vanuit Nederland en inmiddels al ruim 30 jaar vanuit zijn huidige uitvalsbasis: het museum War for Peace / Romagne 14-18. Daar stalt hij een in alle opzichten waanzinnige collectie objecten uit die hij vond rondom het dorp, dat tijdens de Grande Guerre middenin de vuurlinie lag.
Dit doet hij niet uit effect-, laat staan winstbejag; zijn voornaamste doel is educatie. Daarom ontvangt hij per jaar honderden scholieren, doet excursies, geeft lezingen, zoekt (en krijgt) de publiciteit in Nederlandse, Franse en andere internationale media, organiseert exposities, initieerde het Vlaggen voor de Vrede-project en nog vele, vele andere acties om de herinnering aan hen die vielen voor onze vrijheid levend te houden. Jean-Paul heeft veel opgegeven om die boodschap te kunnen blijven uitdragen, het is veruit het belangrijkste doel in zijn leven. Je zou zeggen: iemand om veel respect en bewondering voor te hebben.
Ik ben overigens zeker niet de enige die dit zo ziet. Jean-Paul heeft zijn eigen ‘fanclub’ in de vorm van de Vrienden van Romagne 14-18. Een stichting waarvan cabaretier Diederik van Vleuten een van de bestuursleden is, en met onder meer Hans Hillen (voormalig Minister van Defensie), Philip Freriks, Adriaan van Dis, Henk Spaan, Patrick Lodiers en Cesar Zuiderwijk in het Comité van Aanbeveling. Ook geniet hij de erkenning en waardering van talloze hooggeplaatste militairen van over de hele wereld, die het museum regelmatig bezoeken bij officiële herdenkingen en desgewenst een goed woordje voor hem zullen doen.
Dat laatste zou nu weleens nodig kunnen zijn. Want bij het opzetten van zijn museum kreeg Jean-Paul al veel tegenwerking van de toenmalige autoriteiten en hij heeft in al die jaren altijd op zijn tenen moeten lopen om zijn mooie werk te kunnen en mogen blijven doen. Desondanks maakte hij van zijn hobby zijn levenswerk, en van zijn levenswerk een succes. En sommige mensen hebben blijkbaar moeite met dat succesverhaal. Want na ruim 30 jaar lang in alle openheid zijn strijd voor vrede gevoerd te hebben, stond afgelopen week ‘opeens’ de douane aan zijn deur. Hij zou onrechtmatig verkregen cultureel erfgoed bezitten, tentoonstellen en verkopen en op bijna zijn hele collectie is beslag gelegd. Het kan niet anders of iemand heeft hen iets ingefluisterd.
Jaloezie leidt tot haat en haat leidt tot oorlogen. Dat nu juist Jean-Paul getroffen wordt door de gevolgen van jaloezie is voor mij onverkropbaar. Een onbestaanbaar onrecht. Ik ben niet zo van populistische uitspraken als ‘ga toch boeven vangen’, maar Jean-Paul is wel ongeveer de laatste die het verdient om op deze manier te worden aangesproken op zijn ‘daden’. Laat de Franse overheid dat liever doen in de vorm van een medaille of een subsidie voor zijn goede werk.
Uit de vele reacties op Jean-Pauls Facebook-bericht van vandaag blijkt in elk geval dat hij door zeer velen gesteund wordt, en hoewel mijn vertrouwen in de Franse overheid een flinke deuk heeft opgelopen, vertrouw ik nog wel op het recht, en dat dat zal zegevieren. Hopelijk zal snel blijken dat dit allemaal berust op een misverstand of dwaling. Want dat is het.
Hieronder dat bericht van Jean-Paul:
Beste mensen,
Er gaan verhalen rond dat er wat in War for Peace / Romagne 14-18 is gebeurd. Maar voordat deze verhalen een eigen leven gaan leiden wil ik graag mijn verhaal doen.
Donderdag 3 juli is er een grootscheepse controle in het museum geweest, en mij wordt aangerekend dat ik onrechtmatig verkregen cultureel erfgoed zou bezitten, tentoonstel en verkoop.
Er is beslag gelegd op bijna de gehele collectie.
Juist ik ben me zeer bewust van het culturele erfgoed en heb me er mijn leven lang voor ingezet om het in ere te herstellen en te behouden om hiermee mijn boodschap voor vrede aan de wereld te vertellen.
In goed vertrouwen wacht ik het onderzoek af en ik hoop jullie te blijven ontvangen in mijn museum wat nog gewoon geopend is, zodat we met elkaar de boodschap van vrede blijven ondersteunen.
Delen is lief
Dank jullie wel,
Jean-Paul