In Lastours ligt op een heuvelpartij een groep van vier kastelen: de Quertinheux, Surdespine, Tour Régine en Cabaret. Die zijn via een stelsel van weggetjes met elkaar verbonden. Uiteraard volgen die weggetjes het landschap, dus dat betekent veel klimmen, afdalen en weer omhoog kleuteren over een – al met al goed begaanbaar – netwerk van trappen en paden. Genoeg water meenemen is een voorwaarde, want dat kun je eenmaal boven nergens krijgen. Niettemin heb je na drie uur je tong behoorlijk op je schoenen hangen…
We maakten de tocht met onze grote vriend Elmar, die hier al twee keer eerder was geweest. Peet en ik besloten achteraf dat dit een ‘once in a lifetime experience’ was, en ook hij verklaarde dat driemaal wel scheepsrecht was 
Hoe dan ook was het een indrukwekkende wandeling, die gepaard ging met vervaarlijk onweergerommel en imposante wolkenluchten. Gelukkig maar, anders was het te warm geweest. Én… het bleef droog!
Nadat we op de vier heuveltoppen de ruïnes van les quatre châteaux de Lastours hadden bezocht (en uiteraard ook de torens zélf nog beklommen), daalden we helemaal af naar de drooggevallen rivierbedding, waar destijds een dorpje lag. Daar waren de overblijfselen te zien van o.a. een smidse, stallen en een woonhuis. Daarna moesten we echter weer helemaal omhoog, om uiteindelijk óm de heuvel heen weer richting het beginpunt te komen.
Om 15:00 uur hadden we vele kilometers afgelegd over nog veel meer traptreden. Een welverdiende maaltijd scoren is dan lastig, want in Frankrijk gaan 9 van de 10 restaurants om 14:00 uur dicht. Gelukkig was Auberge de l’Orbiel nog wel open. Daar at ik een geweldige huisgemaakte cassoulet. Oorspronkelijk een gerecht voor gewone mensen, gemaakt van bonen, eendenbout, varkensvlees en knoflookworst, maar tegenwoordig een van de ‘signature dishes’ van deze regio. Na onze wandeling een echte traktatie, maar ik zit er zo vol van, dat ik de rest van de dag niets meer gegeten heb
Daarna reden we nog naar de Belvédère, een prachtig uitzichtpunt vanwaar je alle vier de gebouwen in volle glorie ziet liggen. De foto die ik daar maakte (helemaal bovenaan), maakte in één klap alle andere overzichtsfoto’s overbodig die ik tijdens onze heuvelachtige tocht had gemaakt. En zo groots als het complex lijkt als je erin loopt, zo nietig lijkt het op de panoramafoto hieronder. Alles is relatief…
