‘Likes’ zijn tegenwoordig niets meer dan een bevestiging dat een bericht gezien (en in het beste geval gelezen) is. Ook worden ze misbruikt om een wit voetje te halen bij een berichtschrijver of simpelweg aangeklikt als teken van leven. Óf zijn het gevolg van een zware wijsvinger. Hoe dan ook: een like zegt niets (ik herhaal: niets) over of de inhoud van het bericht begrepen is, laat staan dat die gewaardeerd wordt.
Vooropgesteld: het is natuurlijk een volslagen Boomer-gedachte/veronderstelling dat informatie tegenwoordig nog gelezen, begrepen en van feedback voorzien wordt, maar sta me die aanname even toe ‘for the sake of argument’. Vanmiddag kwam ik namelijk weer een mooi voorbeeld van dit fenomeen tegen op LinkedIn. Dat is dat platform wat ooit bedoeld was om zakelijke kennis en informatie uit te wisselen, maar waar je de laatste tijd ook terecht kunt voor muziektips en persoonlijke ontboezemingen, vooral op het geestelijke vlak. Ik zoek daar alleen verbinding met mensen die ik persoonlijk ken, maar word tegenwoordig door het algoritme overspoeld met berichten van onbekenden met voor mij oninteressante onderwerpen.
Voor de verandering zag ik vanmiddag een bericht van een daadwerkelijke connectie, wiens naam niet interessant is voor dit stuk. Zijn korte berichtje, keurig voorzien van hashtags en een link naar méér, zal ik dan ook niet quoten. Maar kort en goed kwam het hierop neer: ‘We hebben met ons bedrijf een leuke campagne gelanceerd over een hip onderwerp’. Dat hippe onderwerp werd uiteraard genoemd om de interesse van de lezer te wekken.
In die missie was hij geslaagd: binnen een uur had zijn bericht 50 duimpjes en felicitaties, en was het meermaals als ‘geweldig’ en ‘grappig’ aangemerkt. Mooie score. Benieuwd geworden naar die leuke campagne, klikte ik op de link in het bericht. Helaas, die werkte niet. Kortom: 50 mensen hadden het bericht geliket, zonder te weten waar het over ging. Ze hadden kennisgenomen van de aankondiging, dachten ‘als hij zegt dat het een leuke campagne is, dan zal het wel’, drukten zonder er verder bij na te denken routineus op een van de beschikbare icoontjes en gingen weer verder met iets anders.
Ik herken dat fenomeen van dichtbij. Ik plaats bijna dagelijks berichtjes over toffe nieuwe artiesten of vergeten oude nummers op mijn socials. Niet op LinkedIn natuurlijk, maar op de kanalen die zich daar meer voor lenen, zoals Facebook, Instagram en – sinds mijn eXit van voormalig Twitter – Bluesky. Ook allemaal keurige korte teasers, voorzien van een paar ter zake doende hashtags én natuurlijk een link naar het volledige bericht, waarin meer informatie en luisterlinks te vinden zijn. Zonder uitzondering is het aantal ‘leesbevestigingen’ van die posts, in de vorm van een like, groter dan het aantal klikken op de meegestuurde link. Maar het is mij natuurlijk helemaal niet te doen om likes op mijn socialmediaberichten. Die stukjes zijn slechts aankondigingen van waar het werkelijk om draait. Ik zou graag willen dat mensen op de link klikken en een toffe nieuwe artiest ontdekken, of zich laten verrassen door een mooi verhaal over een oud nummer dat ze alweer vergeten waren. Maar nee, een duimpje is het hoogst haalbare.
Begrijp me niet verkeerd: hoewel dit nou niet de ultieme stimulatie is van mijn motivatie om veel tijd te blijven steken in mijn muzikale zendingswerk, is dit niet bedoeld als jankstuk. Het is zelfs geen omweg om dit onderwerp even ‘all about me’ te maken. Het gaat mij erom een beetje bewustwording te creëren. Want eigenlijk zouden die like-buttons op de socials pas geactiveerd moeten worden nadat op de link in het bericht geklikt is. Maar ik sta ook open voor elke andere oplossing die ervoor zorgt dat die juichende icoontjes eens wat meer gewicht en betekenis krijgen.
Op dit moment heeft een berg duimpjes onder je bericht in elk geval geen enkele waarde. Het is wel een ego-ding, maar het betekent helemaal niets. Steeds meer artiesten realiseren zich dat ook, hoor ik om me heen. Slechts een enkeling slaagt er écht in een connectie te maken. Al die anderen voelen zich min of meer gedwongen mee te doen aan het hele socialmediacircus, maar realiseren zich dat het eigenlijk slechts eenrichtingsverkeer is. Kostbare tijd die verloren gaat, terwijl ze ook zouden kunnen doen wat ze wel leuk vinden: meer muziek maken. Datgene waar het hun fans ook om te doen is. En mijn LinkedIn-connectie maar denken dat hij veel bijval krijgt voor die leuke campagne, terwijl niemand die gezien heeft. Voor jouw informatie: dat is echt een leuk project. Eentje waar sommige van die oppervlakkige lezers/likers hun voordeel mee hadden kunnen doen. Maar dat zullen ze nooit weten. Zalig zijn de onwetenden…
Foto: geralt via Pixabay