Zo’n foto als deze heb ik volgens mij, gek genoeg, nog nooit geplaatst.
Wat vooraf ging…
Tot 1986 werden de koeien van mijn boerenvriend Philippe ’thuis’ gemolken. Twee keer per dag werden ze daarvoor overgebracht van de weide naar de koeienstal naast de boerderij. Ik vond het altijd machtig om, samen met mijn vriend Henri, met de dames op stap te zijn. En ook best wel spannend als er een auto, of zelfs vrachtauto, de kudde moest passeren.
Philippe en zijn gezin kwamen in die tijd regelmatig bij ons in Nederland op bezoek. Op een van die trips zag hij een geautomatiseerde melkmachine. Als een van de eersten in de buurt van Romagne-sous-Montfaucon installeerde hij ook zo’n ‘melkrobot’. Daarvoor bouwde hij in 1985 deze nieuwe hangar. De koeien graasden voortaan in de weiden daaromheen en hoefden dus niet meer steeds te worden opgehaald. Stiekem best jammer…
Tijdens het melken werd nog weleens wat melk ‘gemorst’, en mede daardoor ontstond op deze plek ook een flinke kattenpopulatie. Dit is onder andere de geboortegrond van onze Prada en Pixie. Bijkomend voordeel: de hangar was vrij van ongedierte en de hoeveelheid duiven bleef, letterlijk en figuurlijk, ‘behapbaar’.
Een paar jaar geleden stopte Philippe met de melkveehouderij, omdat het fysiek een te zware belasting werd. Sindsdien staan hier in de winter koeien met hun kalveren en wordt er (landbouw)apparatuur gestald. Maar bovenal is dit nu de poezenhangar, waar ik mijn vriendjes elke dag ga bezoeken. De vele poezenfoto’s hier zijn dus van de binnenkant van dit gebouw.
Door het jarenlange gebruik van veel zwaar materieel was de binnenplaats wel aan een nieuwe laag toe, en is er zojuist een nieuwe macadam gelegd.
Dit is een van mijn favoriete plaatsen op aarde, en terwijl ik dit schrijf, krijg ik tranen (van vreugde) in mijn ogen.