Dag Coco 😿

Als je op een boerderij werkt, moet je je niet aan dieren hechten. Je mag ervan houden, je moet voor ze zorgen, maar je mag je er niet aan hechten. Helaas voor mij lukt me dat maar niet. Ik hou van koeien, ben een grote vriend van de honden, maar de poesjes stelen mijn hart. Elke keer weer.

Elk jaar is er wel eentje die ik mee wil nemen, maar dat doen we nooit. Dat hebben we 10 jaar geleden nl. al eens gedaan en sindsdien is Prada de eigenaresse van ons huis. Je weet niet hoe zij op een nieuwe huisgenoot reageert en als dat niet goed gaat, zullen we toch voor Prada kiezen. Maar dan is zo’n kleintje al uit zijn leefomgeving weggerukt. Dat gaan we dus niet doen.

Eens in de zoveel jaar wordt een bijzonder exemplaar geboren. Tien jaar geleden dus, maar ook vlak voor de afgelopen zomer. Ik voelde het meteen. Deze was speciaal. We noemden haar Coco. Op een dag, toen ik de koeien naar de wei begeleidde, liep ze opeens achter me aan. Dat is ze sindsdien altijd blijven doen, hoorde ik van mijn boerenvriend Philippe.

Dezelfde Philippe die me net het verdrietige berichtje stuurt dat Coco vanochtend voor de hangar door een jager is doodgereden. Ze is nog geen halfjaar oud geworden. En nu zit ik te huilen om een poes die niet eens van mij was. Dag Coco, dag prachtdier… 😻🙀

Meer foto’s:

Geef een reactie