Corfu

Het mag duidelijk zijn: als je jeuk op intieme plekken krijgt van alles wat riekt naar toerisme, dan moet je nooit aan een cruise beginnen. Elke plaats waar schepen aanmeren, die een paar duizend vakantievierende passagiers aan land laten, is (of wordt vanzelf) toeristisch. En de ondernemers ontwikkelen vervolgens een haat-liefdeverhouding met die ‘bloody tourists’: can’t live with them, can’t live without them.

Overigens vertelde iemand van de bemanning ons gisteravond dat niet alle opvarenden van een cruiseschip zo’n reis boeken vanwege de mooie bestemmingen. Sommige, met name oudere en/of minder mobiele mensen, cruisen om zich te wentelen in de luxe aan boord. Zij verlaten het schip zelden, maar doen mee aan enkele van de vele activiteiten die elke dag worden georganiseerd, laven zich aan hun ‘beverage plan’ (waar ik al eerder over schreef), laten het geld uit hun portemonnee masseren, voor veel teveel euro’s hun voeten pedicuren of zich een peperduur haarmasker aansmeren (pun intended). En dat doen (en betalen) ze lachend. Goede zorg is immers duur 😎.

Peet en ik zijn nog niet zover, wij sparen nog even door. Wij behoren dus tot de kudde die wel elke dag van boord gaat en daar het leven van de lokale bevolking (on)mogelijk maakt. Maandag waren dat de bewoners van Corfu. Die hadden overigens ook iets te vieren: precies deze dag was een feestdag. Onafhankelijkheidsdag om precies te zijn. Corfu vierde dat het in 1864 loskwam van Groot-Brittannië en samenging met de andere Ionische eilanden om na eeuwen van vreemde overheersing weer deel te gaan uitmaken van Griekenland.

We hadden tot nu toe steeds zelf onze weg gevonden op elke bestemming, maar vandaag besloten we gebruik te maken van een hop on-hop off bus. Die deed precies de plekken aan die we wilden zien, dus het vervoer was in één keer geregeld. Bovendien word je in zo’n bus via een audio guide over de bezienswaardigheden geïnformeerd. Het lijkt me leuk ook eens dat soort teksten in te spreken!

Na het spectaculairste kopje cappuccino ooit, praktisch op de start/landingsbaan van het vliegveld op Corfu, bezochten we o.a.:

  • Het miniklooster van Vlacherna, waar naar onze inschatting niet meer dan 5-10 nonnen ingepast kunnen hebben (foto 1)
  • Het huis Mon Repos, waar Prins Philip van Groot-Brittannië geboren is (foto 2)
  • De windmolen aan het eind van de pier waar de locals graag komen zonnebaden, met een prachtig zicht op het oude fort aan de overkant van het water (foto 3)
  • Het oude stadcentrum (waar de oude gebouwen er helaas maar verwaarloosd bijliggen)
  • Het imposante maar matig onderhouden Palace of Saints Michael & George (foto 4)
  • Een random roze kerkje van het schattige soort (foto 5)

We hebben de voorgaande twee rustdagen dus ruimschoots gecompenseerd 😇. Nog één bestemming scheidt ons van Venetië. Vandaag: Kotor (en morgen daarvan op deze plek onze ervaringen). Watch this space!

Geef een reactie