Coen was de beste vriend van mijn vader Ben. Ik kende hem dan ook al mijn hele leven. Zo iemand waartegen je ‘oom’ zei, ook al was hij dat niet. Toen ik wat ouder werd, ging ik ome Coen – op verzoek van hemzelf – Coen noemen, maar het kostte me vaak moeite (en nog steeds) om dat ‘oom’ in te slikken.
Dat komt omdat Coen ook echt als familie voelde. Bij alle belangrijke dingen was hij aanwezig. Vakanties (van Zeeland tot Spanje), het opknappen van ons familiehuis in Frankrijk, en natuurlijk verjaardagen.
Coen en Lydia waren sowieso heel reislustig. Ze gingen graag cruisen. Een virus dat ze ook overbrachten op mijn vader en moeder, en op Petra en mij.
Als Coen erbij was, was het altijd leuk. Hij praatte tegen een hond met een hoed op en maakte dan ook makkelijk contact. En hij was een wandelende moppentrommel, met de gave om een grap op de juiste manier te brengen.
Nog geen week voordat hij overleed waren we nog bij Coen en Lydia thuis op bezoek. Hij was in korte tijd een oude, kwetsbare man geworden. Maar hij had nog steeds zijn humor. Zo wist hij te vertellen dat Heineken het faillissement had aangevraagd, omdat hij bijna geen bier meer dronk.
Coen was dus de beste vriend van mijn vader. Ze leken erg op elkaar, met hun guitige pretoogjes, positieve insteek en verbindende karakter. Nét twee stripfiguren, of zoals Lydia ze afgelopen week nog omschreef: ‘Peppi & Kokki’.
Ze kenden elkaar al sinds hun diensttijd en bleven altijd kameraden. Tientallen jaren gingen ze elke maandagavond biljarten; Lydia en Martha werden vriendinnen; en er kwamen twee kinderen bij: Wendy en ik.
Mijn vader is al 11 jaar geleden overleden. Toen Coen afscheid van hem kwam nemen in het ziekenhuis, kon je een diep verdriet van zijn gezicht aflezen. Het is ook niet niks om voor de laatste keer gedag te moeten zeggen tegen je maatje, die je 55, 56 jaar kent.
En nu nemen we afscheid van de andere helft van dat olijke duo. Ik geloof niet in een hiernamaals, maar toch hoop ik dat ze nu ergens samen een biertje zitten te drinken, en moppen zitten te tappen. En Heineken leefde nog lang en gelukkig…
Dank je wel Coen… ome Coen.
Mooi geschreven en wat een mooie vriendschap ♥️
Dank je wel Michelle, en een mooie vriendschap was het zeker!