Unique beelden van ArtyShock

In 2005 was er een reünie van Unique FM, de omroep waar ik van 1989 t/m 1995 hartstochtelijk mijn radioprogramma’s maakte (en vrienden voor het leven). Een heel weekend maakte iedereen weer zijn/haar programma van weleer. Ik deed for old times’ sake o.a. weer mijn programma ArtyShock. Na afloop kregen we keurig cd-r’s met de opnamen opgestuurd. Helaas bleken mijn exemplaren onlangs, toen ik ze wilde digitaliseren, niet meer te lezen. Een kleine nachtmerrie voor een volledigheidsfreak als ik, die zijn archieven graag compleet heeft.

Na enig rondvragen bleek radiovriend Ronald Peters zijn zaakjes beter op orde te hebben. Hij stuurde me net dit videofragment (want de gemaakte programma’s waren behalve via de radio ook via een livestream online te volgen). Het is wel representatief voor hoe ik met jingles en intro’s probeerde een strak geheel te produceren. Wat me nog het meest opvalt, is de rust waarmee ik daar zat.

De opnamen komen mijn kant op en na het bekijken van dit stukje kan ik niet wachten om de rest te zien 😉.

Stadswandeling

Prachtige dag om alle geplande werkzaamheden even een paar uur op te schuiven en door ons prachtige IJsselstein te wandelen. We zijn langs de IJssel gelopen en langs de oude stadswallen, die het oorspronkelijke stadje ommuurden. Volgende keer maak ik foto’s 😅.

Een van de oudste pandjes, prachtige gelegen aan de stadsgracht, is het Brandspuithuisje uit 1622. Dat is tegenwoordig Indisch restaurant KingsDish. Met 20 m2 ‘all in’ het kleinste restaurant van Nederland, en dus al lang van tevoren volgeboekt. We hebben er gereserveerd voor 31 mei, om met onze beste vrienden Jelle en Aline te vieren dat Jelle en ik eergisteren precies 50 jaar vrienden waren.

Verderop op onze wandeling zagen we dat Bas en Lieke, de ooievaars op de Sint-Nicolaasbasiliek, thuis waren. 30x ingezoomd en met vaste hand afgedrukt, maar verwacht niet teveel detail op de foto 😄. In het echt was de lucht ook blauw, maar ja, tegenlicht…

Nieuwjaarswens 2024

Het afgelopen jaar ben ik minder zichtbaar geweest. Privé omdat we weer regelmatig in Romagne waren (je hoort me niet klagen) en zakelijk omdat veel van mijn werkzaamheden (nog) ‘niet voor publicatie’ waren.

In ons favoriete Franse dorpje heb ik veel tijd doorgebracht bij de boerderijpoezen. Ongetwijfeld compensatiegedrag, omdat we na een periode van steeds intensievere zorg onze lieve Prada hebben moeten laten inslapen. Dat gebeurde op 1 februari, precies 11 jaar nadat haar zusje Pixie overleed. De stilte als we thuiskomen is nog steeds oorverdovend, maar Prada heeft – als eerste dier – een mooi plaatsje gekregen op de begraafplaats van Romagne 😻.

Er waren gelukkig ook leuke momenten. Zoals vorige week, toen wij onze zieke vriend in Frankrijk een verrassingsbezoek brachten en we de (helende) kracht van vriendschap ervoeren. Een klein gebaar kan soms grote gevolgen hebben. In het nieuwe jaar probeer ik er nóg meer voor anderen te zijn.

Ik wens je een mooi en gezond 2024, vol liefde en vriendschap (en lekker eten 😉)!

Kerstgedachte omgezet in kerstdaad

Dit weekend zijn we onverwacht op (verrassings)ziekenbezoek gegaan in Romagne sous-Montfaucon. Dat viel gelukkig heel goed…

Zoals in zoveel Franse boerendorpen hangt het plaatsnaambord van Romagne momenteel op zijn kop. Een actie van de Jeunes Agriculteurs om aan te geven: ‘on marche sur la tête’ (de wereld staat op zijn kop). Enerzijds raakt de inflatie de boeren in hun exploitatie, en anderzijds wordt van hen geëist dat ze hun prijzen laten zakken om de koopkracht van de consumenten te verhogen. Net zoals bij ons zou het logischer zijn om iets te doen aan de hoge marges van tussenpersonen, zoals de supermarkten.

Tot zover dit politieke intermezzo.

Lees verder “Kerstgedachte omgezet in kerstdaad”

De hits van Richards zolderkamer

Precies een jaar geleden ontviel radiovriend Richard van Meerten ons opeens. Echt iets voor hem om dat niet even aan te kondigen. Waarschijnlijk verraste het hem zelf ook.

In zijn radioprogramma’s draaide hij alleen muziek waar hij helemaal achter stond. Volgens mij een voorwaarde om passie te laten doorklinken in wat je doet. En dus kwam hij altijd met een koffer vol CD’s naar de studio. Albums van artiesten, verzamelaars en zelfgebrande CD’s. Hij had van tevoren weliswaar een grove selectie gemaakt, maar bepaalde tijdens de uitzending pas wat hij daaruit ging draaien en welk verhaal hij daarbij ging vertellen. Ik heb altijd veel respect gehad voor die werkwijze, omdat die van mij 180 graden anders was.

Toen ik iets minder dan een jaar geleden hielp Richard zijn huis op te ruimen, kwam ik een paar van die zelf samengestelde CD’s tegen. ‘Van Meerten Classics – De hits van de zolderkamer’, heetten ze. Als eerbetoon aan BigBird heb ik daar een Spotify-playlist van gemaakt, die ik heb aangevuld met andere nummers die mij direct weer aan hem doen denken. Muziek houdt herinneringen levend!

 

Dead Anyway @ Slachthuis, Haarlem

Gisteravond was ik voor het eerst in Slachthuis Haarlem. Een poppodium, welteverstaan. Ik had een goede reden. Want zonder de andere optredende artiesten te kort te willen doen, ging ik voor mijn ‘new favourite band’ Dead Anyway, uit Gloucester. Ze hebben al eerder als kwartet op het podium gestaan (met bassist en toetsenist), maar vanwege werkverplichtingen kwam de kern van de band, spoken word-artieste Kate Arnold en beatmaster Marc Symonds, dit keer als duo. En daar waren ze best een beetje zenuwachtig over, vertelden ze me vooraf. Een laptop moest nu immers wat partijen invullen en dat is – weet ik als geen ander 😅 – best spannend.

Die zenuwen bleken totaal overbodig. Ik heb enorm genoten van hun vlekkeloze, drie kwartier durende set, die in een half uurtje voorbij leek te vliegen. Voordeel van hun korte nummers is, dat er heel wat voorbij kwamen. Wat dan opvalt, is dat Dead Anyway ondanks een enorme muzikale diversiteit toch een heel eigen stijl heeft. Dat komt vooral door de herkenbare manier waarop Kate haar teksten brengt. Verwacht geen verkleedpartijen of gehuppel over het podium, maar precies genoeg expressie om de teksten kracht bij te zetten. En dan altijd die heerlijke swing in de beats van Marc, die live nog beter tot hun recht kwamen dan op de plaat.

Lees verder “Dead Anyway @ Slachthuis, Haarlem”

Who killed The KLF?

Rond 1990 kochten mijn vriend Han Tielkes en ik de muziek voor ‘onze’ lokale omroep, Unique FM in Heumen bij Nijmegen. We introduceerden daar ook The KLF. Zeer tegen de zin van de voorzitter, die de muziek kwalificeerde als ‘house en harde rap’. Gelukkig voor hem zou de band maar een paar jaar bestaan, maar in die tijd maakten ze een onuitwisbare indruk. Hoewel, onuitwisbaar… In 1992 vernietigden ze al hun masters en verdwenen net zo plotseling als ze gekomen waren, smeulende puinhopen en verbouwereerde gezichten achterlatend. Waarom? Dat wordt uit de doeken gedaan in de documentaire ‘Who Killed The KLF?’, die sinds afgelopen week in Nederland draait.

Vanavond ga ik deze film over een van de beste singleacts aller tijden zien. Met Han, uiteraard, maar ook met Coen van Elst, Herman Roovers en Dirk Tielkes.

Naschrift: het scheppen van chaos was zo’n beetje het hogere doel van Bill Drummond en Jimmy Cauty van The KLF. En dat is ze ook met deze documentaire weer gelukt. Achteraf dachten we: waar hebben we nu eigenlijk naar zitten kijken? Maar geheel in stijl en heel geslaagd, mede dankzij de vele geweldige muziek natuurlijk #tipjemijnerzijds

Nieuwe Hollandse Waterlinie

Gemiddeld één keer per jaar (en dat is een paar keer per jaar te weinig) ga ik een dagje op pad met mijn beste vriend Jelle, die ik al sinds de kleuterschool ken. Dit keer bezochten we wat forten van de Nieuwe Hollandse Waterlinie rondom Utrecht. Veel daarvan hebben tegenwoordig een horeca- of vergaderbestemming gekregen en zijn dus niet meer te bezoeken, maar het blijven imposante bouwwerken.

Een fantastische dag met prachtig weer en een speciale vermelding voor het Waterliniemuseum in Fort bij Vechten in Bunnik. We kwamen daar om 16:45 aan in de veronderstelling dat het om 18:00 uur dicht zou gaan, maar dat bleek al om 17:00 uur te zijn. Op vertoon van onze beteuterdste gezichten mochten we gratis naar binnen om nog even snel de sfeer te proeven. We weten nu in elk geval dat we er nog eens naartoe terug moeten.

Foto’s:

Lees verder “Nieuwe Hollandse Waterlinie”

Jip en zijn ‘war for peace’

Gisteren zijn Peet en ik met mijn moeder naar een lezing geweest van Jean-Paul de Vries in Gouda. Ik ken hem al 45 jaar en als je mij volgt, ken je hem ook. Jip is die kerel die op zijn zevende voor het eerst op de camping in Romagne-sous-Montfaucon kwam, net als ik. Daar begon onze lange vriendschap. In het begin ging ik er vaak met hem mee de bossen in, waar we allerlei overblijfselen vonden uit de 1e Wereldoorlog, die in die streek enorm had huisgehouden. Toen we op een dag trots de heuvel af kwamen lopen met een vliegtuigbom die nog op scherp bleek te staan, ging voor mij de lol er een beetje vanaf. Bij Jean-Paul wakkerde het de fascinatie juist aan. Lang verhaal kort: hij emigreerde naar het dorpje in Noord-Frankrijk en stalde daar zijn vondsten uit. Eerst in een privéverzameling, later professioneler. Zo ontstond het museum Romagne 14-18.

Lees verder “Jip en zijn ‘war for peace’”

Introducing: De FlipperCast

Eind jaren ’90 leerde ik Remko Peters kennen bij Radio Nijmegen. Hij kwam op vrijdagavond het programma ná het mijne doen. SoundCheck was een Countdown Café-achtig programma met veel livemuziek, uitgezonden vanuit een café in de Waalstad. We raakten bevriend, ik ging regelmatig kijken in zijn muziekstudio in Wijchen, begon me met dingen te bemoeien en van het een kwam het ander.

Die muziekstudio, die hij nog steeds heeft, is niet de eerste – laat staan de laatste – activiteit van Remko ‘de Moor’. Hij schrijft ook film- en tv-scripts, heeft Mercedes-onderdelen verkocht, maar ook wikkelrokken, was eigenaar van een Amerikaanse platenstudio waar iedereen opnam van Whitney Houston en Michael Jackson tot Bruno Mars en Earth Wind & Fire en probeerde zonder veel succes een milkshake-apparaat in de markt te zetten. En niet te vergeten: hij is de slechtste drummer ter wereld. Een man die fantastische verhalen beleefd heeft (en nog steeds!) en daar uitermate smeuïg over kan vertellen. Dat bracht ons op het idee die verhalen als podcasts op te nemen.

Lees verder “Introducing: De FlipperCast”