Vandaag is een bijzondere dag. Het is precies 37 jaar geleden dat mijn ouders, na 13 jaar op camping Nantrisé in Romagne gestaan te hebben, ons heerlijke huis kochten in dat al even fijne dorp. Nog mooier is het, dat dat huis dit jaar precies 100 jaar oud is. En van al die tijd komen we dit jaar dus precies 50 jaar in Romagne.
Veel mensen zouden ervan gruwelen om zo vaak naar dezelfde plek op vakantie te gaan, maar voor mij is het mijn ‘happy place’. De prachtige landelijke omgeving, de lieve vrienden, mijn favoriete beestjes… hier ben ik thuis.
Er blijven altijd wel dingen te wensen over natuurlijk, maar vandaag vieren wij dit waardevolle bezit, waar we al zo lang plezier van hebben en hopelijk nog vele jaren zullen hebben
Hoewel we vier van de zeven weken dat we in Romagne ‘overzomerden’ gewoon gewerkt hebben, voelde het toch als één lange vakantie. En die hebben we gisteravond in stijl afgesloten bij Restaurant en Wijnbar Merlot in Amersfoort. Een bezoek aan ons favoriete restaurant voelt altijd als thuiskomen. Door de vriendelijke bediening (niet in de laatste plaats door eigenaar Vincent Tomassen zelf), maar ook doordat de keukenbrigade ons na al die jaren nog elke keer weet te verrassen met unieke invalshoeken en smaakcombinaties. Ik bedoel: een jus van gebrande gember, wie verzint dat? Chef-kok Simon Groenhuijsen dus .
We hebben, op een van de laatste dagen dat het nog werd geserveerd, genoten van het speciale zomermenu. Dat was echt een vertaling van het zonnetje naar heerlijke gerechten. En het is maar goed dat ik geen afwashulp ben bij Merlot, want ik zou de borden eerst aflikken voordat ze de vaat in zouden gaan.
Wat ons altijd weer zo opvalt, is de rust in de keuken. Geen Gordon Ramsey-achtige scheldpartijen, maar een stel professionals dat de taken goed verdeeld heeft en die tot in perfectie uitvoeren. Veelzeggend voor de precisie (en een verklaring voor het eindresultaat) is het feit dat de borden grotendeels worden opgemaakt met pincetten. Zo creëren ze in feite eetbare schilderijtjes. Het oog wil ook wat, tenslotte.
Ik voel me er altijd een beetje gegeneerd om foto’s van het eten te maken, dus onderstaande voorbeelden komen van de website. Niet wat wij gisteravond aten, maar geloof me dat alles bij Merlot er net zo lekker uitziet, en nog beter smaakt.
Zo ziet ons zwembad eruit als het weer is afgebroken en ingepakt. We hebben er 6 weken van ons 7 weken durende verblijf in Romagne-sous-Montfaucon heel veel plezier van gehad. Al die tijd was de temperatuur 25 tot 35 graden, met uitschieters naar 40. Genoeg om het water aangenaam te houden en het hoofd daardoor koel . Zonder zwembad was het een andere zomer geweest.
Nu is het net even iets minder heet (23 graden vandaag); perfect weer om het zwembad op te ruimen. Omdat we alleen biologische middeltjes hebben gebruikt om o.a. het zuurstofgehalte en de pH-waarde op peil te houden, hebben we het water gebruikt om de planten, struiken en bomen eens goed te verwennen. Vanwege een droogteprotocol mocht de afgelopen tijd maar beperkt gesproeid worden.
Poezen zijn natuurlijk eigenlijk geen boerderijdieren, maar het zijn wel mijn lievelingen (dat weet ik goed verborgen te houden hè ).
Toch heb ik ook absoluut een zwak voor koeien, hoewel die in elegantie en aanhankelijkheid aan de andere kant van het dierenspectrum zitten. Maar toch…
Vandaag maakten we een uitstapje naar Luxemburg. We hadden een hele route uitgestippeld, maar vanwege de warmte (ruim 35 graden) hebben we ons beperkt tot Echternach. Een schilderachtige plaats, met huizen als gebakjes. Bij het binnenrijden van Luxemburg ontvingen we op onze telefoon al een soort LU-Alert vanwege de grote hitte. Blijkbaar is NL-Alert onderdeel van een Europese dienst, aangezien ze ons nummer hadden? Hoe dan ook: die waarschuwing was niet voor niets…
We zochten verkoeling in de basiliek, waar in de crypte het graf van St. Willibrord is. Hij maakte in de 8e eeuw de oversteek uit Ierland, o.a. om de Friezen te bekeren, en was een van de leermeesters van ‘onze’ St. Bonifatius.
Opvallend ook hoe goed veel van de eeuwenoude beeldhouwwerken bewaard gebleven zijn.
Net zoals in 1999 waren we tijdens de eclips in Romagne-sous-Montfaucon. Iedereen beklaagde zich hier over de slechte verkrijgbaarheid van de speciale brilletjes, maar wie wat bewaart, heeft wat. En dus lagen hier nog eclipsbrillen van de vorige zonsverduistering. Eigenlijk werd het afgeraden die deze keer te gebruiken, maar in hoeverre is dat advies door de commercie ingegeven? We besloten sowieso om voor de zekerheid maar korte tijd achtereen in de zon te kijken.
Natuurlijk maakten we de onvermijdelijke selfie. Heb jij al eens geprobeerd om met zo’n bril op, die 99% van het licht blokkeert en je dus feitelijk blind maakt, de camera goed te mikken? Hoe dan ook: ik heb me zelden zo’n Pet Shop Boy gevoeld als net.
Afgelopen week hadden we weer vrienden op bezoek. Altijd leuk om die iets van de omgeving te laten zien. Dit keer o.a. de kathedraal van Verdun. Gebrandschilderde ramen vind ik meestal wel bijzonder (hoewel niet altijd per se mooi ). Maar het effect van die ramen op hun omgeving fascineert me steeds weer.
Net zoals de zuilengalerijen in die gebouwen. Altijd goed voor een mooi plaatje!
Met dank aan de Côte Dame Marie kunnen we voorspellingen van regen en onweer hier vaak aan onze laars lappen. Maar deze verwachting van Buienradar zag er serieus uit. Vanuit het zuidwest stoomde een vuurrode vlek op Romagne af, dus we besloten toch om op tijd het zwembad alvast dicht te gooien, het zonnescherm in te klappen en ik zou zorgen dat ik uiterlijk om 20:00 uur terug zou zijn van de poezen…
Het gerommel snelde het onweer al twee uur vooruit, dus ik besloot mijn bezoek aan de hangar flink te vervroegen. Goede keuze, want de Estimated Time of Arrival van de onweersbui werd opeens vervroegd van 20:00 uur naar 18:30 uur. Ik was in de hangar toen de bui losbarstte.
Ik was door de spleet van de deur net een videootje aan het maken van de regen die op mijn auto kletterde, toen ik links van mij iets hoorde. Een paar seconden later was ik live getuige van de kracht van het noodweer. Een heel stuk van het plaatwerk werd voor mijn ogen losgerukt.
Vandaag is een bijzondere dag. Het is precies 37 jaar geleden dat mijn ouders, na 13 jaar op camping Nantrisé in Romagne gestaan te hebben, ons heerlijke huis kochten in dat al even fijne dorp. Nog mooier is het, dat dat huis dit jaar precies 100 jaar oud is. En van al die tijd komen we dit jaar dus precies 50 jaar in Romagne.
).
