Huis in Frankrijk

Vandaag is het precies 33 jaar geleden dat mijn ouders het huis in Romagne-sous-Montfaucon kochten, nadat we toen al zo’n 15 jaar op de camping in het dorp kwamen. Vanaf de aankoop knapten mijn vader en twee van zijn broers het huis stukje bij beetje op. Elk jaar een ‘projectje’. Het dak strak trekken, een andere keuken, een nieuwe badkamer, vervanging van de raamkozijnen, een nieuwe schuur met zoveel hang- en sluitwerk dat we hem ‘Fort Knox’ noemen, enz.

Nu mijn vader er niet meer is, proberen wij zo goed mogelijk in zijn geest verder te ‘bouwen’ aan het huis, en het in elk geval zo goed mogelijk te onderhouden. Voor de toekomst hebben we al wat eigen ideeën. We zijn er zo vaak mogelijk, en dankzij de komst van glasvezel kunnen we nu ook veel makkelijker daar vandaan werken.

Een geweldig bezit!

De Heuvel officieel in de verkoop

*DIENSTMEDEDELING*

Je zou kunnen zeggen dat ik het verhuizen met de paplepel ingegoten gekregen heb. In de 18 jaar dat ik bij mijn ouders in Ridderkerk woonde, verkasten we drie keer. Van de Van Anrooystraat, waar ik geboren ben, naar de Verdistraat en later naar de Sweelinckstraat. Bij die laatste move vertelde ik mijn vriendjes dat we naar Zevenhuizen gingen. Zeven huizen verderop, welteverstaan. Nadat ik was gaan studeren, verhuisden mijn ouders trouwens nog twee keer, maar ze bleven altijd in Ridderkerk.

Ik had inmiddels Nijmegen als nieuw thuis. Mijn eerste studentenflat stond aan de Vossendijk. Niet lang nadat ik Peet had leren kennen, ‘trok ik bij haar in’ op Galgenveld, waar ik niet lang daarna ook zelf een kamer kreeg. Twee verdiepingen boven Peet nota bene. Uiteindelijk gingen we officieel samenwonen in Lankforst. En dat alles binnen een jaar of zes.

Peet is vrij weinig in Lankforst geweest. Zij kreeg werk in Capelle a/d IJssel en bivakkeerde doordeweeks regelmatig bij mijn ouders. Toen mijn eerste werkgever in De Meern gevestigd bleek, besloten we halverwege te gaan wonen en kwamen we aan de Copernicussingel in Schoonhoven terecht. Lang duurde dat niet, want Peet accepteerde een baan in Utrecht en ik kreeg er een aangeboden in Nijkerk. Dus verkasten we eind vorige eeuw naar De Heuvel in Amersfoort.

Lees verder “De Heuvel officieel in de verkoop”

De kaarten zijn geschud

Afgelopen week kreeg ik ongevraagd – en vooral onverwacht – opeens allerlei complimenten over Carte Blanche. Supereervol natuurlijk, maar het maakte het er voor mij niet makkelijker op. Ik had namelijk net een hele, hele moeilijke beslissing genomen. Ik heb al een paar weken buikpijn bij de gedachte, maar toch de knoop doorgehakt: eind van dit jaar ga ik, na bijna 30 jaar, stoppen met mijn wekelijkse radioprogramma. Voor degenen die dat als slecht nieuws ervaren, is er ook goed nieuws: ik blijf in de toekomst nieuwe muziek onder de aandacht brengen. Ik zou niet anders willen en kunnen.

Want dat was mijn oorspronkelijke missie: de beste nieuwe muziek bij zoveel mogelijk anderen onder de aandacht brengen. Het ging mij er dus niet om om hits te voorspellen, maar juist om aan te tonen dat er nog zoveel meer goede muziek gemaakt wordt. Toen die intentie zo’n 30 jaar geleden ontstond, was (lokale) radio de manier om in één klap ‘veel’ mensen te bereiken. Mijn streven was daarbij steeds om het programma te maken dat ik op andere zenders miste. Met zoveel mogelijk nieuwe muziek, van over de hele wereld en dwars door alle genres en leeftijdsbarrières heen. Mede dankzij dat format (of eigenlijk het ontbreken van een format) ben ik dat radio maken enorm leuk gaan vinden. Maar toch… toch was radio altijd een middel, niet het doel.

Lees verder “De kaarten zijn geschud”

Euhm… Tweet?!?!

Werner_matrix

Kleine bekentenis: ik heb een Twitter-account aangemaakt. Het ging per ongeluk, heus! Maar nu die er toch is… Wat je kunt verwachten? Vooral muziek- (en media)gerelateerde zaken.

Dat Twitter heeft wel weer zo’n handleiding (*houdt zonder gevoel voor overdrijving handen een meter uit elkaar*), die ik natuurlijk weer niet ga lezen van tevoren, dus het zal wel een typisch geval van trial and error worden. Maar zo moeilijk kan het nu ook weer niet zijn, als je ziet hoeveel geneuzel getwitter er over het net gaat. Is dit dan het eind van mijn weblog? Zeker niet. Alsof ik voor alles aan 140 karakters genoeg heb… Dat wil zeggen: ik kan het concert van Ian Brown in Londen wel in 140 karakters beschrijven, maar het is veel leuker om die beschamende vertoning iets uitgebreider te belichten. Dat en meer binnenkort in dit theater. Al dan niet met een ‘aankeiler’ via Twitter, als ik in een hele crossmediale bui ben 😉

Lange lijnen en korte lontjes

Pim_van_den_berg Je ziethet overal om je heen: dagboeken zijn weblogs geworden, kranten maken plaatsvoor nieuwssites en muziek, films en games worden digitale bestanden. Lekkermakkelijk, wereldwijd opvraagbaar en bovenal: gratis. Over die verschuiving vanfysiek product naar onlinedienst sprak ik laatst een interessante man. Je kunthet met hem eens zijn of niet, maar hij heeft een mening over dit fenomeen, en naeen zorgvuldige opbouw neemt zijn visie een wending die je niet zo gauw zietaankomen. Dus als je even twee minuten hebt… Lees verder “Lange lijnen en korte lontjes”

Internetautoradio

Internetautoradio_2

De mobiele telefoon wordt meer en meer eenentertainmentcentrum, waarmee je naast bellen ook naar de radio kunt luisteren,de weg vinden, een adresboek bijhouden en bestanden uitwisselen via bluetooth. Handig,maar als je in de auto zit is zo’n los apparaat vaak maar onpraktisch. Zou het niet makkelijker zijn als al die functies in je autoradio zouden zitten? Binnenkort wordt dat mogelijk.

Overmorgen wordt op de Consumer Electronics Show in LasVegas de eerste internetautoradio gepresenteerd. Hij is niet klein, maar zeker ook niet lelijk. Alle genoemde snufjes (en meer)zitten erin, en zoals de naam al doet vermoeden: je kunt er ook duizenden internetradiostations mee beluisteren.

Dan zal de volgende stap wel zijn dat je via je autoradio kunt luisteren naar de muziek die je thuis op je harde schij fhebt staan. Ik kan niet wachten!