Categorie: Toekomst

Werners Wereld: ‘the best of’ Facebook

Op 30 april 2007 zette ik een eerste, nietszeggende berichtje op https://wernerswereld.nl. Vrienden (en vooral vriendinnen) hadden toen allang een blog. De meesten zijn daar lang geleden alweer mee gestopt. Ook bij mij leidde de site sinds ik in 2010 met Facebook begon een redelijk zieltogend bestaan. Het was ook een allegaartje geworden van persoonlijke en zakelijke berichten.

Die zakelijke berichten heb ik jaren geleden al naar https://wernerbros.biz verplaatst, waarmee Werners Wereld, zoals de naam ook belooft, 100% persoonlijk werd. Maar helaas was het nog wel een rommeltje. Vooral de opmaak was een drama, met rare tekens en plaatjes die niet meer getoond werden. Een erfenis van de eerste host, Web-log, die er opeens mee ophield en een overgang naar WordPress niet bepaald ondersteunde. Omdat ik niet van rommeltjes houd, begon ik in 2022 aan een megaproject: het opschonen en verrijken van Werners Wereld.

Lees verder “Werners Wereld: ‘the best of’ Facebook”

Nieuwe groepenkast en inductiekookplaat

We kochten voor in Frankrijk een inductiekookplaat ter vervanging van het gastoestel. Dat betekende echter wel dat er een extra stroomgroep moest worden aangelegd, en daar was in de oude ‘meterkast’ geen plek voor. Een mooi moment om die installatie eens te moderniseren.

Op de linkerfoto zie je de oorspronkelijke situatie; een meterkast zoals die er hier in de meeste huizen nog uitziet. Ik weet eerlijk gezegd niet eens waar alles voor dient, maar links bovenaan zit de oude groepenkast en rechts bovenaan de schakelaar tussen het dag- en nachttarief. Het groene ding op de houten plank is de Linky die het stroomverbruik meet, en er zit ook nog e.e.a. wat niet meer in gebruik is.

Die eerste twee zitten nu samen in de nieuwe groepenkast, die we voor ons gemak gelijk naar beneden hebben laten zetten (zie rechterfoto). Dat scheelt weer op een stoel klimmen om de boiler aan te zetten 😊. Bovendien is een voorziening getroffen voor het opladen van de elektrische auto van mijn zwager, en mochten we ooit nog eens dingen als zonnepanelen en/of een warmtepomp willen, dan kan dat nu.

Lees verder “Nieuwe groepenkast en inductiekookplaat”

De 13 taalvouten die we moeten gaan accepteren (écht niet!)

Deze column uit het NRC is zo herkenbaar, dat het pijn doet. Toch laat ik graag mijn eigen normen en waarden op mijn teksten los, in plaats van die van 15-jarigen. Maar ik voel me soms net een klein Gallisch dorpje dat dapper standhoudt. Of standhout, for that matter…

Dit zijn de 13 taalvouten die we de komende jaren moeten gaan accepteren

Illustratie: Tomas Schats

Huis in Frankrijk

Vandaag is het precies 33 jaar geleden dat mijn ouders het huis in Romagne-sous-Montfaucon kochten, nadat we toen al zo’n 15 jaar op de camping in het dorp kwamen. Vanaf de aankoop knapten mijn vader en twee van zijn broers het huis stukje bij beetje op. Elk jaar een ‘projectje’. Het dak strak trekken, een andere keuken, een nieuwe badkamer, vervanging van de raamkozijnen, een nieuwe schuur met zoveel hang- en sluitwerk dat we hem ‘Fort Knox’ noemen, enz.

Nu mijn vader er niet meer is, proberen wij zo goed mogelijk in zijn geest verder te ‘bouwen’ aan het huis, en het in elk geval zo goed mogelijk te onderhouden. Voor de toekomst hebben we al wat eigen ideeën. We zijn er zo vaak mogelijk, en dankzij de komst van glasvezel kunnen we nu ook veel makkelijker daar vandaan werken.

Een geweldig bezit!

De Heuvel officieel in de verkoop

*DIENSTMEDEDELING*

Je zou kunnen zeggen dat ik het verhuizen met de paplepel ingegoten gekregen heb. In de 18 jaar dat ik bij mijn ouders in Ridderkerk woonde, verkasten we drie keer. Van de Van Anrooystraat, waar ik geboren ben, naar de Verdistraat en later naar de Sweelinckstraat. Bij die laatste move vertelde ik mijn vriendjes dat we naar Zevenhuizen gingen. Zeven huizen verderop, welteverstaan. Nadat ik was gaan studeren, verhuisden mijn ouders trouwens nog twee keer, maar ze bleven altijd in Ridderkerk.

Ik had inmiddels Nijmegen als nieuw thuis. Mijn eerste studentenflat stond aan de Vossendijk. Niet lang nadat ik Peet had leren kennen, ‘trok ik bij haar in’ op Galgenveld, waar ik niet lang daarna ook zelf een kamer kreeg. Twee verdiepingen boven Peet nota bene. Uiteindelijk gingen we officieel samenwonen in Lankforst. En dat alles binnen een jaar of zes.

Peet is vrij weinig in Lankforst geweest. Zij kreeg werk in Capelle a/d IJssel en bivakkeerde doordeweeks regelmatig bij mijn ouders. Toen mijn eerste werkgever in De Meern gevestigd bleek, besloten we halverwege te gaan wonen en kwamen we aan de Copernicussingel in Schoonhoven terecht. Lang duurde dat niet, want Peet accepteerde een baan in Utrecht en ik kreeg er een aangeboden in Nijkerk. Dus verkasten we eind vorige eeuw naar De Heuvel in Amersfoort.

Lees verder “De Heuvel officieel in de verkoop”

De kaarten zijn geschud

Afgelopen week kreeg ik ongevraagd – en vooral onverwacht – opeens allerlei complimenten over Carte Blanche. Supereervol natuurlijk, maar het maakte het er voor mij niet makkelijker op. Ik had namelijk net een hele, hele moeilijke beslissing genomen. Ik heb al een paar weken buikpijn bij de gedachte, maar toch de knoop doorgehakt: eind van dit jaar ga ik, na bijna 30 jaar, stoppen met mijn wekelijkse radioprogramma. Voor degenen die dat als slecht nieuws ervaren, is er ook goed nieuws: ik blijf in de toekomst nieuwe muziek onder de aandacht brengen. Ik zou niet anders willen en kunnen.

Want dat was mijn oorspronkelijke missie: de beste nieuwe muziek bij zoveel mogelijk anderen onder de aandacht brengen. Het ging mij er dus niet om om hits te voorspellen, maar juist om aan te tonen dat er nog zoveel meer goede muziek gemaakt wordt. Toen die intentie zo’n 30 jaar geleden ontstond, was (lokale) radio de manier om in één klap ‘veel’ mensen te bereiken. Mijn streven was daarbij steeds om het programma te maken dat ik op andere zenders miste. Met zoveel mogelijk nieuwe muziek, van over de hele wereld en dwars door alle genres en leeftijdsbarrières heen. Mede dankzij dat format (of eigenlijk het ontbreken van een format) ben ik dat radio maken enorm leuk gaan vinden. Maar toch… toch was radio altijd een middel, niet het doel.

Lees verder “De kaarten zijn geschud”