Kotor

Vraag het mensen die al eens met een (cruise)schip in Kotor, Montenegro zijn geweest en je hoort waarschijnlijk: het mooiste van Kotor is de afvaart naar de volgende bestemming. Daarmee doelen ze dan op de prachtige langgerekte baai waardoor je naar open zee vaart, maar die opmerking doet Kotor zelf geen recht, vind ik.

Kotor is weer zo’n oud Middeleeuws stadje, net zoals Kerkira op Corfu gisteren. Maar anders dan Kerkira is Kotor prachtig bewaard gebleven (kwestie van onderhoud) en doet het veel kleinschaliger aan. Dit komt o.a. doordat er bijna geen hoogbouw is en veel meer leuke kleine straatjes. Sterker: in dat oude centrum is geen autoverkeer mogelijk, zodat elk transport, bijvoorbeeld om winkels te bevoorraden, met handkarren gebeurt. Ik zag wel één golfkarretje, maar dat stond klem tussen twee muren.

Lees verder “Kotor”

Athene

De Grieken zijn nogal van de oudheid en Peet en ik houden daar ook heel erg van. Onze bestemming op vrijdag, Athene, was in dat opzicht redelijk ultiem.

We hadden ons van tevoren bedacht dat we ons door een hop-on-hop-off bus van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid zouden laten brengen, maar kozen uiteindelijk voor een ‘eigen’ taxichauffeur die ons de hele dag zou rondrijden. Dat was mijn vader en moeder ook al eens goed bevallen.

Behalve over de monumenten die we bezochten, had hij ook over andere onderwerpen wel wat te vermelden. Zo vond hij de Europese investeringen in de Griekse economie maar weggegooid geld. Met dat geld zouden alleen de corrupte politici in het zadel gehouden worden, maar de gewone Griek merkte er niets van. In tegendeel: de salarissen gaan omlaag en de werkeloosheid stijgt, aldus onze chauffeur. “We need managers, not money.”

Ook vertelde hij dat voor de Olympische Spelen van 2004, die in Athene plaatsvonden, alle vervuilende bedrijven naar buiten de stad verplaatst waren en dat er sindsdien geen smog meer was. Maar wat dan die bruine wolk was die we vanaf de Acropolis over heel Athene zagen hangen? We vonden het sowieso geen fraaie, laat staan schone stad. Ook dat zie je goed vanuit een taxi, zeker met de raampjes open.

Lees verder “Athene”

De SensatieGeneratie van start

14 juni 1987. Vandaag precies 30 jaar geleden. Ik kan wel zeggen dat op die datum mijn leven veranderde. Niet lang daarvoor had ik gereageerd op een oproep die niet veel langer was dan ‘nieuwe lokale omroep zoekt medewerkers’ en op 14 juni 1987 mocht ik mijn eerste programma maken. Een jongerenprogramma, op Radio Ridderkerk. Samen met Claudia Vaessen en onze technicus Peter Maliepaard, die datzelfde berichtje in de krant gelezen hadden. De SensatieGeneratie heette het programma, want ik wilde ‘iets met sensatie’ en Claudia ‘iets met generatie’. Die naam heeft het programma niet weerhouden om eindeloos door te gaan, want het wordt op (inmiddels) RTV Ridderkerk nog steeds uitgezonden. Wat zou het Guinness Book of Records daarvan zeggen?

Lees verder “De SensatieGeneratie van start”

Naar Alghero!

Vandaag hebben we ons appartement in Baja Sardinia verlaten en zijn we doorgereden naar onze tweede bestemming: Alghero.

Maar eerst maakten we op driekwart van de reis een tussenstop in Sassari, de op een na grootste stad op Sardinië. Een plaats met een aardig, middeleeuws centrum, waar wij o.a. een kerk troffen (joh!). Op het plein waar wij lunchten, stond – vlak vóór het Palazzo della Provincia – een beeld van Vittorio Emanuele II. Hij was de derde koning van het verenigde Italië, dat later een republiek werd.

Na het slingerweggetje dat ons van Baja Sardinia naar Sassari gevoerd had, was de route daar vandaan naar Alghero een verademing. Die weg – naar Sardijnse begrippen een snelweg – kwam in de buurt van een provinciale weg in Nederland. Met dien verstande dat de Sardijnen de snelheid van onze snelwegen aanhielden. Is kamikaze een Italiaans woord?

Lees verder “Naar Alghero!”

Webteksten Wiegmans

In de zeven jaar dat Werner Bros. tekst | uitleg nu bestaat, heb ik vooral in en voor de entertainmentbranche gewerkt. Maar ik heb me ook buiten mijn natuurlijke habitat begeven. Zoals weleens gezegd wordt: het echte leven begint pas buiten je comfort zone.

Een van de leukste opdrachten die ik tot nu toe heb gedaan, een paar jaar geleden, was het schrijven van teksten voor de website van jachtwerf Arie Wiegmans. De instructie luidde, dat de teksten laagdrempeliger moesten, zodat ook niet-watersporters ze zouden begrijpen. Dat kwam goed uit, want als iemand een niet-watersporter is, ben ik het wel. En van boten heb ik al helemaal geen verstand. Type casting, heet dat.

Dus schreef ik, i.p.v. over de ‘doorgetrokken kimkiel’, over de stabiliteit waar die kiel voor zorgt (om maar eens één voorbeeld te noemen). Ook gingen we de diverse doelgroepen meer en gerichter aanspreken.

Lees verder “Webteksten Wiegmans”