Vandaag werd mijn goede vriend Philippe 77 jaar oud. We hadden hem uitgenodigd bij ons te komen eten en als toetje hadden we een verjaardagstaart voor hem geregeld. Schwarzwalder Kirch. Maar de échte kers op de taart kwam later.
Deze zelfde dag had de activiteitencommissie van Romagne-sous-Montfaucon, AEP, weer het Fête Patronale (dorpsfeest) georganiseerd. Altijd een bijzondere happening, met een zaal vol mensen, een gezellig muzikaal combo voor de sfeer, eten en drinken, én een tombola. En je raadt nooit wie die tombola won: mijn lieve vriend, precies op zijn verjaardag! De prijs: een mand vol regionale lekkernijen. Zoals het echte vrienden betaamt, willen we best helpen met het verorberen van al dat lekkers
2026 is een bijzonder jaar. Het is namelijk precies 50 jaar geleden dat de familie Schlosser voor het eerst naar Romagne kwam. Twee families om precies te zijn: mijn vader en moeder met mijn zus en ik, en onze ome Philip en tante Ank met hun dochtertje Ilse. Wij waren nog heel klein (met 6 jaar was ik de oudste van de drie) dus op doorreis naar Spanje maakten we een paar tussenstops. De eerste was zo’n 400 km. van huis. We zouden eigenlijk op de veel grotere camping Lac Vert Plage in Dun-sur-Meuse gaan staan, maar die bleek vol. Gelukkig was nog wel plek op een camping van ongeveer een voetbalveld groot, 10 km. verderop in het dorpje Romagne-sous-Montfaucon. Dat was camping Nantrisé van Mr. & Mme. Michel. Hij was ook de burgemeester van het dorp. We kregen twee plekken naast elkaar, onder de bomen aan de rechterkant van het terrein. Al die jaren dat we er zouden blijven komen, hielden we diezelfde plekken. Die kun je zien op de foto, uit 1978 (de Kip-caravan en Toyota Corolla waren van ons, Philip en Ank hadden zich blijkbaar nog niet geïnstalleerd). Eerder beeldmateriaal heb ik nog niet gevonden.
Wendy en ik maakten al snel vriendjes op de camping, waaronder Jean-Paul de Vries en zijn broertjes Danny en Guy. Onze vader en moeder konden het al gelijk goed vinden met hun ouders, Gerard en Henneke. Uiteindelijk kwamen we veel van die vakantievierders elk jaar daar tegen, en werd het één grote familie. Ook duurde het niet lang voordat ik op een voorbijrijdende boerenkar sprong en zo terechtkwam op de boerderij van Philippe Leclerc, zijn toenmalige vrouw Claudine en hun kinderen Christophe en Sévérine. Ik ben daar nooit meer weggegaan. Ik ken Jean-Paul en de Leclercs dit jaar dus precies 50 jaar. Is dat bijzonder of niet? Ik moet ze rond deze tijd hebben leren kennen, want we waren altijd rond de Franse nationale feestdag, 14 juli, in Romagne.
We namen ook elk jaar actief deel aan de festiviteiten rond die feestdag. Touwtrekken, zaklopen, de eierrace, enz. Zo leerden we in een gezellige sfeer snel veel mensen uit het dorp kennen. En zij ons. In 1989 voelden we ons al zo thuis in Romagne, dat mijn ouders er een huis kochten. Het dorp was in de 1e Wereldoorlog bijna volledig met de grond gelijkgemaakt; ons huis stamt uit 1926. Het is dus precies 100 jaar geleden gebouwd. Los daarvan zijn Peet en ik in september 30 jaar getrouwd, dus het is een gedenkwaardige zomer. Heerlijk om die bijna helemaal hier in Romagne door te brengen!
Gisteravond was voor de vijfde keer de Nationale Popquiz van NPO Radio 2 in De Lichtfabriek in Haarlem. Er hing een behoorlijk competitief sfeertje onder de dj’s, waarbij het opviel dat de vrouwelijke minstens even fanatiek waren als de mannelijke. Dat verklaart ook de iets andere opzet dit jaar: voorheen waren de teams samengesteld uit luisteraars, maar deze keer hadden de dj’s muzieknerds, professionele popquizgangers en mensen uit de muziekindustrie om zich heen verzameld. Veel bekenden dus, leuk om die weer te zien!
Deze zag ik al een tijdje aankomen en ging ik natuurlijk niet missen. Dus midden op de snelweg even stil gaan staan om een foto te nemen… #geintjenatuurlijk
We hebben voor onze laatste vakantieweek een prachtplek gevonden in Grandcamp-Maisy, vlak aan de (historische) kust van Normandië. Parkeerplaatsen voor de deur en de voortuin, en binnen ruime kamers voor iedereen.
Achterom een grote tuin met terrassen en een jeu-de-boulesbaan, en als pièce de résistance: een ‘salle de jeux’, met o.a. een dartbord en pooltafel.
Omdat ’t het laatste echt toeristische weekend is én veel Fransen een lang weekend hebben, zijn alle restaurants vanavond al volgeboekt. Maar gelukkig kunnen we nog in een crêperie terecht.
Wat ik dan wel weer mooi vind aan die bladblazers, is dat ze altijd net komen bladblazen op een dag dat er veel wind staat. En dan het liefst uit tegengestelde richting. Het lijkt soms wel een wedstrijdje. En wie er wint? De wind, natuurlijk (het woord zegt het al).
Kortom: bladblazen is naar mijn stelligste overtuiging geen werk, maar bezigheidstherapie. Met de wind als activiteitenbegeleider…
PS: Het Amersfoorts Bladblazers Ensemble is uitgedund tot een eenmansorkest. Maar ze kunnen trots op hem zijn, hij maakt herrie voor tien…
Altijd kippenvel bij het intro van Deacon Blue – Your Town, net als de 1e keer dat ik ‘m hoorde. Dat was in de Avondspits. Frits Spits draaide om 18.30 uur altijd een nieuw liedje dat zijn hond Tip (‘mijn kleine trouwe viervoeter, kwispelend met zijn staartje, snuffelend met zijn neusje en schuifelend met zijn gezellige dikke buikje over de grond’) had opgegraven. Ik maakte destijds schoon in een enorm kantoorpand in Nijmegen en zorgde altijd dat ik om 18.30 uur in de kantine was, waar ik de radio kon aanzetten. Die eerste keer Your Town is daar voor altijd mee verbonden. #nostalgiemodusuit
Vandaag werd mijn goede vriend Philippe 77 jaar oud. We hadden hem uitgenodigd bij ons te komen eten en als toetje hadden we een verjaardagstaart voor hem geregeld. Schwarzwalder Kirch. Maar de échte kers op de taart kwam later.
