Jumbo jaagt op meer marge

Hallo Jumbo! Lekker je leveranciers uitknijpen onder het motto ‘fijn voor onze klanten’? Terwijl iedereen weet dat het niet gaat om lagere verkoopprijzen, maar om betere marges. Gevolg is, dat deze leverancier (in dit geval Danio) vervolgens weer zijn leveranciers (de zuivelboeren) een extra poot zal uitdraaien. Want de geschiedenis leert, dat prijsvoordeel nooit terechtkomt bij de grondstofproducent of de eindgebruiker, maar altijd bij de lagen ertussen. Daarom proberen wij zoveel mogelijk rechtstreeks te kopen (wat natuurlijk maar in een klein aantal gevallen lukt).

Wij, de consument, zullen moeten leren dat we voor elk product een redelijke, realistische prijs moeten betalen. En een redelijke, realistische prijs is er wat mij betreft eentje waar ook de grondstofproducent onder de streep iets aan overhoudt. Sterker: het zou fair zijn als die producent weer zelf zou kunnen bepalen hoeveel hij realistischerwijs voor zijn grondstoffen zou moeten krijgen, i.p.v. dat afnemers bepalen wat ze voor die producten willen betalen.

Unique exemplaar van Remedy

Bij het digitaliseren van mijn cd’s kwam ik een leuke herinnering tegen aan beginjaren ’90. Toen was ik verantwoordelijk voor het muziekbeleid van de lokale omroep van Heumen, Unique FM (tegenwoordig GL8 Media).

Er was budget om nieuwe muziek te kopen, maar dat besteedde ik alleen aan nummers die ‘zenderbreed’ konden worden ingezet. Liedjes die niet voor alle programma’s geschikt waren, kochten mijn kompaan Han en ik vaak zelf, en leenden we dan aan de omroep uit.

Elke single voorzagen we, naast het intro en de trackduur, van wat informatie, zodat er iets zinnigs over verteld kon worden.

Op mijn cd-single van The Black Crowes’ Remedy zat dat briefje nog (en ik laat het for old times’ sake ook zitten)…

PS: dit exemplaar heb ik ongetwijfeld in Londen gekocht, want deze ‘promo only, not for sale’ radio edit was in Nederland niet te krijgen. Engelse dj’s verpats(t)en dat soort cd’s schaamteloos bij platenzaken, die ze dan weer voor weinig doorverkochten. Mijn kast staat er vol mee 🤩

Music And Video Exchange

De naam zegt het al: naar Music And Video Exchange kun je voor bijna niets je muziek- en filmcollectie toe brengen, zodat zij het voor bijna niets plus een beetje marge weer kunnen verkopen.

In de tijd dat radio-dj’s nog fysiek bevoorraad werden, was dit hun favoriete plek om hun gratis verkregen cd’s te gelde te maken. ‘Promo only, not for resale’, stond er vaak op gedrukt (of op een sticker). Uh-huh… En aangezien die dj-promo’s vaak de edits bevatten waar ik naar op zoek ben, heb ik in het verleden héél veel van die schijfjes indirect van mijn Engelse radiocollega’s overgenomen.

Anno 2023, ver in het digitale tijdperk, is die bron helaas opgedroogd en moet ik het doen met cd’s die door ‘gewone’ consumenten zijn achtergelaten. Dat, in combinatie met het feit dat ik heel veel oude muziek inmiddels wel al heb, en ik voor veel nieuwe muziek warme en rechtstreekse contacten heb met pluggers en artiesten in binnen- en buitenland, maakt dat mijn ‘buit’ de laatste jaren flink is geslonken.

Maar zoals altijd gaat het mij niet alleen om het doel, maar ook om de weg er naartoe. Heerlijk om een hele dag gehurkt en met gekromde rug honderden cd’tjes door je handen te laten gaan. Zelfs als ik dan uiteindelijk thuis kom met slechts vier stuks, waarvoor ik bij elkaar een heel pond betaald heb. Een kinderhand is snel gevuld (en ik heb nog een paar dagen te gaan 😉 ).

Foto’s:

Lees verder “Music And Video Exchange”

Van Warrnambool naar Halls Gap

Sinds we in Singapore begonnen, is de temperatuur in de loop van onze vakantie ongeveer gehalveerd. Van zo’n 30 graden toen, naar ongeveer 15 graden nu. De weersvooruitzichten voor onze laatste week zijn niet super gunstig; er wordt de nodige regen voorspeld. Maar dat was ook de verwachting voor de afgelopen paar dagen, en toen zijn we de dans goed ontsprongen.

Vandaag hebben echter wel wat nattigheid gevoeld. Vooral vanochtend, tegen het eind van ons bezoek aan Flagstaff Hill Maritime Village in Warrnambool, wat bestaat uit een binnendeel en een groot openluchtgedeelte. Overdekt vind je er vooral veel overblijfselen van de vele tientallen schepen die in de tweede helft van de 19e eeuw voor de zuidoostkust van Australië op de klippen liepen. Het gebruikelijke spul, zoals serviesgoed, juwelen en klokken, maar het pronkstuk is een manshoge pauw van geglazuurd aardewerk. Die werd vervoerd door het schip Loch Ard, dat in 1878 verging. Een ‘one of a kind’ kunststuk blijkbaar, want de waarde wordt nu geschat op 4 miljoen Australische dollar (ongeveer 2,5 miljoen euro).

Lees verder “Van Warrnambool naar Halls Gap”

Sydney sightseeing

Als je héééééél goed kijkt, kun je op de foto hierboven zien waar Peet en ik de dag begonnen 🤪. De Sydney Observatory is halverwege de 19e eeuw gebouwd en was in eerste instantie een tijd- en weerstation. Vóór de bouw ervan had Sydney geen betrouwbare tijdmeting. Nog elke dag komt de goudkleurige bal op het dak van het hoogste gebouw vlak voor enen omhoog. Om precies 13.00 uur valt ‘ie naar beneden. Daar kun je letterlijk de klok op gelijkzetten. Dit was oorspronkelijk met name belangrijk voor schippers. Begin 20e eeuw kwam er de astronomische functie bij, maar sinds 1982 doet het vooral dienst als museum.

Lees verder “Sydney sightseeing”

Geeft ons heden ons dagelijks brood…

Dit is het uitzicht vanuit ons huis in Romagne-sous-Montfaucon. Het stadhuis. Met zo’n klokkenspel dat 1x slaat om kwart over, 2x om half, 3x om kwart voor en 4x om heel, gevolgd door het aantal uren. Maar dat hoor je na verloop van tijd gelukkig niet meer 😉

Ik kom nu al bijna 43 jaar in dit fijne dorp. In het begin was hier – behalve de camping – een restaurant, hotel, postkantoor, slager, kruidenier, pompstation en zelfs twee bakkers. In de loop der jaren is de jeugd grotendeels verdwenen en daarmee ook alle commercie. Op vaste dagen en tijden komen hier vrachtwagentjes langsrijden die de oudere bewoners komen voorzien van groenten, vlees enz. We zien zelfs regelmatig een wagen van de bank stoppen.

Ook het brood wordt rondgereden. Maar omdat Romagne rijkelijk laat op de route ligt (lees: als wij al aan de geeuwhonger liggen), ga ik vaak met de auto brood halen bij de dichtstbijzijnde bakker. Dat is vier dorpen verderop, 10 kilometer van hier.

Terug naar de foto. Zie je dat rode apparaat naast de lantarenpaal? Dat is een broodmachine. Deze week neergezet, vlak voor onze deur. Het brood is er even duur als 10 kilometer verderop, en het apparaat staat in de volle zon, dus het brood is altijd warm 😉. Vanochtend hebben we er de eerste baguette gekocht en die smaakte prima. Beter nog: er zitten ook croissantjes in de machine.

Mooi stukje vooruitgang!

Gillend gek!

De buit van vandaag: 2 cd-singles en een cd. Bij elkaar 2,20 pond aan uitgegeven, waarvan 2 pond voor een promootje van het toffe nieuwe album van Stats, dat precies een week geleden uitkwam #tipjemijnerzijds.

Het is maar goed dat ik geen stappenteller heb, want ik denk dat ik ervan geschrokken was (en hij van mij). Vandaag een lijst van 7 winkels afgewerkt en geconstateerd dat eentje niet meer bestaat (je verwacht het niet) en twee geen muziek meer verkopen (surprise surprise). Want ook in Engeland, toch een muziekland bij uitstek, staat de fysieke verkoop – en dus de fysieke winkels – onder druk.

Lees verder “Gillend gek!”

Goed begin, halve werk

Eerste halte: Music & Video Exchange in Greenwich. Mijn favoriete, nu die in Berwick Street nog tot vermoedelijk juni gesloten is.

Als ik twijfel of ik iets al heb, koop ik het toch, om teleurstellingen thuis te voorkomen. Kan ook makkelijk, want dit hele assortiment kostte 3 pond. Jammer dat het pond momenteel zo hoog staat (€1,28) 😂.

Heerlijk serietje 80’s-cd’s ook, met alleen maar singleversies erop. 50 pence per stuk, maar daar kom ik wel overheen, denk ik.

Ook over het weer geen klachten trouwens. 15 graden en volop zon. Word ik blij van!

De mond gesnoerd…

Damn! 21 februari ga ik naar Londen en ik had gehoopt dat ik dankzij de overname van HMV door Sunrise Records de flagship store van HMV in Oxford Street nog kon bezoeken. Maar helaas werd gisteren bekend dat dit filiaal onder de 27 vestigingen valt, die per direct gesloten zijn. His Master’s Voice dus het zwijgen opgelegd…

De reden? De huurprijzen in de Londense winkelstraat zijn simpelweg te hoog. En zoals ook in Nederland vaak het geval is: dat is een minstens even groot probleem als het teruglopende aantal klanten door andere manieren van muziek-, film- en gameconsumptie.

Major bummer dus, maar eerlijk is eerlijk: voor het personeel is het natuurlijk veel erger.

https://www.musicweek.com/labels/read/hmv-confirms-oxford-street-store-closure/075213