Gruissan, Peyriac-de-Mer, Bages en Roubia

Een vakantie is een goede vakantie als je geen idee meer hebt van de dag. Dat heeft zijn voor- en nadelen… Toen we afgelopen week met Sandra en Elmar afspraken deze zondag vanwege het mooie weer richting de kust te rijden, realiseerden we ons niet dat het Pinksterzondag was. In diverse kustplaatsjes waren festiviteiten georganiseerd en bovendien was het een van de eerste echt zonnige weekends van het jaar. Gevolg: alle Fransen en nog aanwezige toeristen trokken deze zondag richting de kust. Zandvoortse taferelen, zeg maar…

We hadden afgesproken bij een strandtentje in Gruissan, waar de windveren in de lucht wel iets weg hadden van vlammetjes. Verderop in het dorp wilden we naar de zoutpannen gaan kijken, maar door de plaatselijke feestelijkheden waren die nagenoeg onbereikbaar. Die bewaren we dus voor de volgende keer. Dan vertel ik je dan ook het bijzondere verhaal van de algen, de kreeftjes en de roze kleur van flamingo’s…

Lees verder “Gruissan, Peyriac-de-Mer, Bages en Roubia”

Pont du Gard

Onderweg naar onze bestemming Montséret zijn we gestopt bij de Pont du Gard. Dat is een oud Romeins aquaduct dat er nog perfect bij staat. De omgeving is er prachtig, er zijn diverse fraaie (hooggelegen) uitzichtpunten en vanaf een strandje heb je een adembenemend zicht op het bouwwerk.

Natuurlijk hebben we al die paadjes beklommen, zodat jij het niet hoeft te doen. We waagden ons zelfs aan een selfie…

Lees verder “Pont du Gard”

Vrijheid

Bevrijdingsdag 2024. Het ultieme gevoel van vrijheid is voor mij om op elk gewenst moment naar Frankrijk te kunnen rijden. En dan in het bijzonder ons geliefde Romagne-sous-Montfaucon, waar ons familiehuis en lieve vrienden (in dier- en mensvorm) op ons wachten. En dat je daar lekker verder kunt werken – of juist niet. Vrijheid om te zijn waar je wil zijn en te doen wat je wil doen. Daarbij anderen in hun waarde latend, uiteraard.

We zijn weer lekker in Romagne, met mam. En volgend weekend rijden Peet en ik door naar Zuid-Frankrijk, naar een ander paradijsje, en andere vrienden. Wat een rijkdom!

Kerstgedachte omgezet in kerstdaad

Dit weekend zijn we onverwacht op (verrassings)ziekenbezoek gegaan in Romagne sous-Montfaucon. Dat viel gelukkig heel goed…

Zoals in zoveel Franse boerendorpen hangt het plaatsnaambord van Romagne momenteel op zijn kop. Een actie van de Jeunes Agriculteurs om aan te geven: ‘on marche sur la tête’ (de wereld staat op zijn kop). Enerzijds raakt de inflatie de boeren in hun exploitatie, en anderzijds wordt van hen geëist dat ze hun prijzen laten zakken om de koopkracht van de consumenten te verhogen. Net zoals bij ons zou het logischer zijn om iets te doen aan de hoge marges van tussenpersonen, zoals de supermarkten.

Tot zover dit politieke intermezzo.

Lees verder “Kerstgedachte omgezet in kerstdaad”

Terug naar Werners Wereld

Dat ’typisch Nederlandse zomerweer’ hadden wij de afgelopen drie weken ook in Noord-Frankrijk. Maar in Romagne-sous-Montfaucon heb ik het altijd naar mijn zin. De prachtige omgeving, lieve vrienden, de poezenhangar, een paar leuke uitstapjes met Peet… Veel meer heb ik niet nodig.

Wel heb ik van het mindere weer gebruikgemaakt om nog maar eens een megaproject van de bucketlist te strepen: er komt weer een nieuwe website gevuld met hele leuke – en in deze vorm unieke – muziekcontent aan. Maar daarover later meer…

En omdat je nooit genoeg ‘mega’projecten (pun intended) op je bucketlist kunt hebben staan, overweeg ik serieus om een soort ‘best of’ van mijn FB-berichten van de afgelopen 13 jaar op www.wernerswereld.nl te gaan zetten. Dat was in 2007 mijn eerste blog, maar met de komst van de social media verschoof mijn aandacht. Gevolg: in de loop der tijd is een enorme versnippering ontstaan, zijn berichten nauwelijks meer terug te vinden en ben ikzelf het product geworden, i.p.v. de producent. Voor iemand die graag controle en overzicht houdt een redelijk doemscenario. Maar niet iets wat onomkeerbaar is. Ik ga dus met terugwerkende kracht mijn goede ouwe site weer completer maken, waardoor die ‘past-, present- en futureproof’ wordt.

Ik kan er nu al naar uitkijken om daar de komende maanden overvloedige hoeveelheden vrije tijd in te gaan stoppen 😉

Wandelen over de Côte Dame Marie

Zo klein als Romagne-sous-Montfaucon is, het heeft twee activiteitencommissies: AEP en Les Aragnes De L’Andon. Die laatsten hebben twee jaar geleden in het bos rondom het dorp een wandelroute uitgezet. Die volgt de weg die de Amerikaanse soldaten in het najaar van 1918 aflegden bij het doorbreken van de Hindenburglinie. Dat luidde uiteindelijk het eind van de 1e Wereldoorlog in.

Een indrukwekkende wandeling over de Côte Dame Marie, die de Amerikanen met volle bepakking moesten beklimmen, terwijl de Duitsers bovenop met mitrailleurs op hen lagen te wachten. Je komt er ook een van hun bunkers tegen, die ruim 100 jaar na dato nog verbazingwekkend goed intact zijn. Deutsche Gründlichkeit… Maar uiteindelijk niet goed genoeg om de oorlog te winnen.

Foto’s:

Lees verder “Wandelen over de Côte Dame Marie”

Waar zouden we zijn zonder de…

Dit keer gekozen voor de Eurostar Nederland vanuit Rotterdam CS naar Londen St. Pancras. Wel rijtuig 13, uiteraard 😀

Update 15:27u.: we staan stil in een weiland vóór Brussel. Er wordt omgeroepen dat we vanwege een defecte trein moeten omrijden. Vertraging: 45 minuten…

Update 15:42u.: die vertraging gaat natuurlijk pas in op het moment dat de trein weer gaat rijden. Het sein staat nu echter nog op rood…

Update 16:21u.: maar natuurlijk, de motor van de trein wordt uitgezet en de verlichting gedoofd. Een berichtje van de conducteur zou geen overbodige luxe zijn…

Update 16:45u.: de ’train manager’ komt vertellen dat treinen automatisch stilvallen als ze te lang stilstaan. Daarna moeten ze gereset worden (en dat duurt schijnbaar heel lang). We wachtten dus op een defecte trein en zijn nu in feite zelf een (tijdelijk) defecte trein geworden. Sorry voor iedereen die op ons wacht…

De train manager – een Nederlander, blijkbaar – deelde trouwens wel lekkers rond: “Here, take a KitKat because we’re standing so long still.”

Update 16:56u.: de trein kruipt vooruit. De conducteur meldt dat we naar station Essen rijden, waar opnieuw een reset moet plaatsvinden. Daarna hopelijk full-speed ahead. Vertraging: ongeveer 2 uur…

Update 17:13u.: we rijden weer. *zoekt uitzinnig juichende emoticon*

Terugreis vanuit Valencia: sub-optimaal

De terugreis van Valencia naar IJsselstein was er een voor in het boekje. Het zwarte boekje dan 😉

Het was misschien een beetje voorspelbaar dat het Spaanse luchthavenpersoneel pas na het naar voren roepen van de passagiers het computersysteem zou gaan opstarten, wat uiteraard niet werkte. Ook het via een apparaatje scannen van de barcodes op de tickets lukte niet, zodat uiteindelijk met een matrixprinter de hele passagierslijst moest worden uitgedraaid en alle boarding passes handmatig gecontroleerd. De 20 minuten vertraging die dat opleverde werden in de lucht gelukkig weer ingehaald.

Toen we ‘voor de optimale reisbeleving’ via de NS-app de weg van Amsterdam naar IJsselstein uitstippelden, bleek dat door stakingen van het streekvervoerpersoneel de sneltram tussen Utrecht en ons eindpunt niet reed. De bus leek wel te gaan, maar helaas werden de laatste ritten van de avond ook geschrapt. Gelukkig troffen we op Utrecht CS een plaatsgenoot, met wie we een taxi hebben gedeeld.

Lees verder “Terugreis vanuit Valencia: sub-optimaal”

Voor het eerst in lange tijd in Spanje

Het was toch wel weer even wennen om te vliegen, na drie jaar. Maar het wekte wel gelijk het vakantiegevoel op, al is ons Spaans nog erg roestig. Ach, ‘beber’, ‘comer’ en ‘cuenta’ kwamen er vloeiend uit, en dat zijn op zo’n eerste dag toch de belangrijkste woorden…

We kwamen na een goede vlucht en een half uur met de metro bij ‘ons’ Hotel Dwo Valencia, een oude meelfabriek. ‘Tussen het historische centrum en het strand’, volgens de beschrijving, en ‘vlakbij de gezellige wijk Ruzafa’.

Na het inchecken en achterlaten van onze spullen liepen we eerst (een half uurtje) richting de haven. Daar stuitten we gelijk op het fraaie gebouw, met torentje, van de havenautoriteiten. Daar om de hoek staat het aluminium standbeeld ‘The Pamela Hat’ van Manolo Valdes.

Lees verder “Voor het eerst in lange tijd in Spanje”