Unique beelden van ArtyShock

In 2005 was er een reünie van Unique FM, de omroep waar ik van 1989 t/m 1995 hartstochtelijk mijn radioprogramma’s maakte (en vrienden voor het leven). Een heel weekend maakte iedereen weer zijn/haar programma van weleer. Ik deed for old times’ sake o.a. weer mijn programma ArtyShock. Na afloop kregen we keurig cd-r’s met de opnamen opgestuurd. Helaas bleken mijn exemplaren onlangs, toen ik ze wilde digitaliseren, niet meer te lezen. Een kleine nachtmerrie voor een volledigheidsfreak als ik, die zijn archieven graag compleet heeft.

Na enig rondvragen bleek radiovriend Ronald Peters zijn zaakjes beter op orde te hebben. Hij stuurde me net dit videofragment (want de gemaakte programma’s waren behalve via de radio ook via een livestream online te volgen). Het is wel representatief voor hoe ik met jingles en intro’s probeerde een strak geheel te produceren. Wat me nog het meest opvalt, is de rust waarmee ik daar zat.

De opnamen komen mijn kant op en na het bekijken van dit stukje kan ik niet wachten om de rest te zien 😉.

It was 30 years ago today

Dit is best een radio-historisch moment. Nou ja, voor mij dan. Beginjaren ’90 maakte ik elke vrijdagavond mijn 2 uur durende radioprogramma ArtyShock op Unique FM. Maar op dit moment (14 maart 2024 om 19:00 uur) precies 30 jaar geleden, ging ik mijn programma van maandag- tot en met vrijdagavond maken. ‘Elke werkdag van 19:00 tot 20:00 de betere pop en rock in ArtyShock’, luidde de slogan. Ik nam de maandag, woensdag en vrijdag voor mijn rekening en Patrick Kerkhoff de dinsdag en donderdag.

Daar had ik natuurlijk een promo voor gemaakt en die zat een beetje arty-farty in elkaar, met een montage van korte fragmenten uit nummers die we toen draaiden. Ik herken ze niet eens allemaal meer, maar hoor wel Metallica, SugarCubes, Inspiral Carpets en Fish voorbijkomen. Inderdaad een prima dwarsdoorsnede van waar we toen ‘de menschen’ een plezier mee dachten te doen. Geen idee meer hoe lang wij (en de luisteraars) het destijds hebben volgehouden, maar ik vond het reuze stoer dat Patrick en ik elke werkdag een ander geluid op de (lokale) radio konden brengen. Een beetje Kink FM avant la lettre. Reken maar dat ons dagelijkse uur voor de toenmalige voorzitter van de omroep een heel lang uur was…

Unique exemplaar van Remedy

Bij het digitaliseren van mijn cd’s kwam ik een leuke herinnering tegen aan beginjaren ’90. Toen was ik verantwoordelijk voor het muziekbeleid van de lokale omroep van Heumen, Unique FM (tegenwoordig GL8 Media).

Er was budget om nieuwe muziek te kopen, maar dat besteedde ik alleen aan nummers die ‘zenderbreed’ konden worden ingezet. Liedjes die niet voor alle programma’s geschikt waren, kochten mijn kompaan Han en ik vaak zelf, en leenden we dan aan de omroep uit.

Elke single voorzagen we, naast het intro en de trackduur, van wat informatie, zodat er iets zinnigs over verteld kon worden.

Op mijn cd-single van The Black Crowes’ Remedy zat dat briefje nog (en ik laat het for old times’ sake ook zitten)…

PS: dit exemplaar heb ik ongetwijfeld in Londen gekocht, want deze ‘promo only, not for sale’ radio edit was in Nederland niet te krijgen. Engelse dj’s verpats(t)en dat soort cd’s schaamteloos bij platenzaken, die ze dan weer voor weinig doorverkochten. Mijn kast staat er vol mee 🤩

Nerd alert: jinglegek

Dit kakelverse onlineradiostation is ‘what is says on the tin’: een zender zonder muziek, maar met alleen maar vormgeving. Dus: 24/7 jingles en tunes (incl. demo’s van alle bekende jingleproductiebedrijven), én podcasts over jingles en tunes. Zowel in sound als boodschap niet altijd up-to-date (‘De nummer 1 van Nederland… 3FM’), maar een lust voor het oor van alle jinglenerds. Een groep waar ik mijzelf trots toe reken. De rest van de familie hangt gegarandeerd binnen een kwartier in de gordijnen.

https://www.jinglegek.nl/

Dikke vette aanrader! #tipjemijnerzijds

De hits van Richards zolderkamer

Precies een jaar geleden ontviel radiovriend Richard van Meerten ons opeens. Echt iets voor hem om dat niet even aan te kondigen. Waarschijnlijk verraste het hem zelf ook.

In zijn radioprogramma’s draaide hij alleen muziek waar hij helemaal achter stond. Volgens mij een voorwaarde om passie te laten doorklinken in wat je doet. En dus kwam hij altijd met een koffer vol CD’s naar de studio. Albums van artiesten, verzamelaars en zelfgebrande CD’s. Hij had van tevoren weliswaar een grove selectie gemaakt, maar bepaalde tijdens de uitzending pas wat hij daaruit ging draaien en welk verhaal hij daarbij ging vertellen. Ik heb altijd veel respect gehad voor die werkwijze, omdat die van mij 180 graden anders was.

Toen ik iets minder dan een jaar geleden hielp Richard zijn huis op te ruimen, kwam ik een paar van die zelf samengestelde CD’s tegen. ‘Van Meerten Classics – De hits van de zolderkamer’, heetten ze. Als eerbetoon aan BigBird heb ik daar een Spotify-playlist van gemaakt, die ik heb aangevuld met andere nummers die mij direct weer aan hem doen denken. Muziek houdt herinneringen levend!

 

Who killed The KLF?

Rond 1990 kochten mijn vriend Han Tielkes en ik de muziek voor ‘onze’ lokale omroep, Unique FM in Heumen bij Nijmegen. We introduceerden daar ook The KLF. Zeer tegen de zin van de voorzitter, die de muziek kwalificeerde als ‘house en harde rap’. Gelukkig voor hem zou de band maar een paar jaar bestaan, maar in die tijd maakten ze een onuitwisbare indruk. Hoewel, onuitwisbaar… In 1992 vernietigden ze al hun masters en verdwenen net zo plotseling als ze gekomen waren, smeulende puinhopen en verbouwereerde gezichten achterlatend. Waarom? Dat wordt uit de doeken gedaan in de documentaire ‘Who Killed The KLF?’, die sinds afgelopen week in Nederland draait.

Vanavond ga ik deze film over een van de beste singleacts aller tijden zien. Met Han, uiteraard, maar ook met Coen van Elst, Herman Roovers en Dirk Tielkes.

Naschrift: het scheppen van chaos was zo’n beetje het hogere doel van Bill Drummond en Jimmy Cauty van The KLF. En dat is ze ook met deze documentaire weer gelukt. Achteraf dachten we: waar hebben we nu eigenlijk naar zitten kijken? Maar geheel in stijl en heel geslaagd, mede dankzij de vele geweldige muziek natuurlijk #tipjemijnerzijds

Nerd alert: ik koos mijn 2000e weekschijf

Zoals je weet, heb ik naast mijn werk ook een muziek-gerelateerde privémissie: het introduceren van nieuwe artiesten en liedjes aan een zo groot mogelijk publiek. Dat deed ik van 1987 t/m 2016 via radioprogramma’s, en sindsdien via mijn nieuwemuziekblog. Zo’n platform is natuurlijk niet compleet zonder een ‘weekschijf’, zeg maar mijn persoonlijke Megahit.

Deze week koos ik de 2000e. Een mooi moment om nog eens terug te kijken op de tijd tussen 5 januari 1985, toen Easy Lover van Philip Bailey & Phil Collins mijn eerste ‘hittip’ was, en die 2000e: Good Time van Leith. Ik heb nooit een week overgeslagen, ook niet tijdens vakanties.

In die tussentijd is veel veranderd. Het is allang niet meer mijn streven dat mijn weekschijf een hit wordt. Het is ‘gewoon’ het beste nummer ter wereld van deze week. Veel daarvan worden in Nederland helemaal niet actief gepromoot, dus dan is een hit praktisch uitgesloten.

In dit stuk dus een terugblik op 38,5 jaar aan weekschijven, eerst de Remschijf geheten en tegenwoordig de Wildcard. Voor de lijstjesfetisjisten zoals ikzelf heb ik al die 2000 schijven in een handzaam document gestoken (lekker oldschool), en uiteraard ook in een Spotify-playlist. Als bonus heb ik uitgezocht welke artiesten in al die tijd mijn meeste weekschijven gescoord hebben. Een echte trip down memory lane.

Je leest het allemaal hier

Music And Video Exchange

De naam zegt het al: naar Music And Video Exchange kun je voor bijna niets je muziek- en filmcollectie toe brengen, zodat zij het voor bijna niets plus een beetje marge weer kunnen verkopen.

In de tijd dat radio-dj’s nog fysiek bevoorraad werden, was dit hun favoriete plek om hun gratis verkregen cd’s te gelde te maken. ‘Promo only, not for resale’, stond er vaak op gedrukt (of op een sticker). Uh-huh… En aangezien die dj-promo’s vaak de edits bevatten waar ik naar op zoek ben, heb ik in het verleden héél veel van die schijfjes indirect van mijn Engelse radiocollega’s overgenomen.

Anno 2023, ver in het digitale tijdperk, is die bron helaas opgedroogd en moet ik het doen met cd’s die door ‘gewone’ consumenten zijn achtergelaten. Dat, in combinatie met het feit dat ik heel veel oude muziek inmiddels wel al heb, en ik voor veel nieuwe muziek warme en rechtstreekse contacten heb met pluggers en artiesten in binnen- en buitenland, maakt dat mijn ‘buit’ de laatste jaren flink is geslonken.

Maar zoals altijd gaat het mij niet alleen om het doel, maar ook om de weg er naartoe. Heerlijk om een hele dag gehurkt en met gekromde rug honderden cd’tjes door je handen te laten gaan. Zelfs als ik dan uiteindelijk thuis kom met slechts vier stuks, waarvoor ik bij elkaar een heel pond betaald heb. Een kinderhand is snel gevuld (en ik heb nog een paar dagen te gaan 😉 ).

Foto’s:

Lees verder “Music And Video Exchange”

Introducing: De FlipperCast

Eind jaren ’90 leerde ik Remko Peters kennen bij Radio Nijmegen. Hij kwam op vrijdagavond het programma ná het mijne doen. SoundCheck was een Countdown Café-achtig programma met veel livemuziek, uitgezonden vanuit een café in de Waalstad. We raakten bevriend, ik ging regelmatig kijken in zijn muziekstudio in Wijchen, begon me met dingen te bemoeien en van het een kwam het ander.

Die muziekstudio, die hij nog steeds heeft, is niet de eerste – laat staan de laatste – activiteit van Remko ‘de Moor’. Hij schrijft ook film- en tv-scripts, heeft Mercedes-onderdelen verkocht, maar ook wikkelrokken, was eigenaar van een Amerikaanse platenstudio waar iedereen opnam van Whitney Houston en Michael Jackson tot Bruno Mars en Earth Wind & Fire en probeerde zonder veel succes een milkshake-apparaat in de markt te zetten. En niet te vergeten: hij is de slechtste drummer ter wereld. Een man die fantastische verhalen beleefd heeft (en nog steeds!) en daar uitermate smeuïg over kan vertellen. Dat bracht ons op het idee die verhalen als podcasts op te nemen.

Lees verder “Introducing: De FlipperCast”