HiddenTreasuresBlog.nl online

*VERHUISBERICHT*

De afgelopen drie-en-een-half jaar hebben Carlo Deuten en ik een kamertje gehuurd op Facebook. Daar schreven en publiceerden we al onze Hidden Treasures-verhalen. Helaas merken we dat Facebook onze berichten nog maar aan een handjevol mensen vertoont. En dat spijt ons. Voor Nederland. Kortom: we zijn Facebook ontgroeid en op zoek gegaan naar ons eigen optrekje. En dat hebben we gevonden!

Vanaf nu vind je alle Hidden Treasures-verhalen die we sinds april 2020 hebben geschreven op www.hiddentreasuresblog.nl. We hebben die typische Nederlandse zomer gebruikt om alle stukken te verhuizen en de website van een likje verf te voorzien. Terwijl we de laatste plintjes erop schroeven, staat het deksel van onze schatkist al voor je open. Kom dus gerust langs voor een bezoekje. Je kunt zonder sleutel naar binnen. Grasduin door het complete archief van ruim 350 verhalen, of bezoek schatbewaarder van het eerste uur Sjaak de Bruijn, Carlo of mijzelf op onze eigen kamer. De ontvangst is hartelijk en de koffie goudbruin.

Lees verder “HiddenTreasuresBlog.nl online”

Terug naar Werners Wereld

Dat ’typisch Nederlandse zomerweer’ hadden wij de afgelopen drie weken ook in Noord-Frankrijk. Maar in Romagne-sous-Montfaucon heb ik het altijd naar mijn zin. De prachtige omgeving, lieve vrienden, de poezenhangar, een paar leuke uitstapjes met Peet… Veel meer heb ik niet nodig.

Wel heb ik van het mindere weer gebruikgemaakt om nog maar eens een megaproject van de bucketlist te strepen: er komt weer een nieuwe website gevuld met hele leuke – en in deze vorm unieke – muziekcontent aan. Maar daarover later meer…

En omdat je nooit genoeg ‘mega’projecten (pun intended) op je bucketlist kunt hebben staan, overweeg ik serieus om een soort ‘best of’ van mijn FB-berichten van de afgelopen 13 jaar op www.wernerswereld.nl te gaan zetten. Dat was in 2007 mijn eerste blog, maar met de komst van de social media verschoof mijn aandacht. Gevolg: in de loop der tijd is een enorme versnippering ontstaan, zijn berichten nauwelijks meer terug te vinden en ben ikzelf het product geworden, i.p.v. de producent. Voor iemand die graag controle en overzicht houdt een redelijk doemscenario. Maar niet iets wat onomkeerbaar is. Ik ga dus met terugwerkende kracht mijn goede ouwe site weer completer maken, waardoor die ‘past-, present- en futureproof’ wordt.

Ik kan er nu al naar uitkijken om daar de komende maanden overvloedige hoeveelheden vrije tijd in te gaan stoppen 😉

Nerd alert: ik koos mijn 2000e weekschijf

Zoals je weet, heb ik naast mijn werk ook een muziek-gerelateerde privémissie: het introduceren van nieuwe artiesten en liedjes aan een zo groot mogelijk publiek. Dat deed ik van 1987 t/m 2016 via radioprogramma’s, en sindsdien via mijn nieuwemuziekblog. Zo’n platform is natuurlijk niet compleet zonder een ‘weekschijf’, zeg maar mijn persoonlijke Megahit.

Deze week koos ik de 2000e. Een mooi moment om nog eens terug te kijken op de tijd tussen 5 januari 1985, toen Easy Lover van Philip Bailey & Phil Collins mijn eerste ‘hittip’ was, en die 2000e: Good Time van Leith. Ik heb nooit een week overgeslagen, ook niet tijdens vakanties.

In die tussentijd is veel veranderd. Het is allang niet meer mijn streven dat mijn weekschijf een hit wordt. Het is ‘gewoon’ het beste nummer ter wereld van deze week. Veel daarvan worden in Nederland helemaal niet actief gepromoot, dus dan is een hit praktisch uitgesloten.

In dit stuk dus een terugblik op 38,5 jaar aan weekschijven, eerst de Remschijf geheten en tegenwoordig de Wildcard. Voor de lijstjesfetisjisten zoals ikzelf heb ik al die 2000 schijven in een handzaam document gestoken (lekker oldschool), en uiteraard ook in een Spotify-playlist. Als bonus heb ik uitgezocht welke artiesten in al die tijd mijn meeste weekschijven gescoord hebben. Een echte trip down memory lane.

Je leest het allemaal hier

Nieuw badkamermeubel

Misschien weet je nog dat vorig jaar onze glazen douchewand in honderdmiljoenmiljard stukjes uit elkaar sprong. Met een enorme klap. Op zondagochtend om 6:30 uur. Wij weten dat in elk geval nog wel. En onze buren ook.

Bij het plaatsen van de nieuwe glaswand, die uiteraard niet in de houders van de oude paste, moesten nieuwe gaatjes geboord worden. Altijd spannend, in een badkamer. Uiteraard werd daarbij, zoals verwacht mocht worden, een waterleiding geraakt. Gelukkig geen aanvoerleidingen, wat bijvoorbeeld douchen onmogelijk gemaakt had, maar een afvoerleiding. Sindsdien hadden we, nadat we het fonteintje in het naastgelegen toilet gebruikt hadden, een plasje water in de badkamer, onder het vers geboorde gat.

Simpele oplossing: dat fonteintje niet gebruiken. Ik had de knop van de kraan zelfs vastgetapet, zodat ook ons bezoek zich niet kon vergissen. Toch was dat onze eer te na en we besloten de lekkage te laten verhelpen. Dat zou vanuit de badkamer kunnen óf vanuit het toilet. Sowieso moesten er dan tegels weggehakt worden en daar hadden we geen reserve exemplaren van. Daarmee was de keuze om vanuit het toilet te (laten) werken snel gemaakt. Want je zult je afvragen: hoe moeilijk kan het zijn om dezelfde witte tegels bij te kopen? Nou, heel moeilijk dus. Er blijken namelijk wel 1000 kleuren wit te zijn. Dan kun je er maar beter voor kiezen om die tegels te vervangen door iets heel anders. Zo’n contrasterende strook zie je op toiletten tegenwoordig wel vaker. We kochten gelijk een nieuw fonteintje en daarmee zouden we in één klap klaar zijn. Dachten we.

Totdat we ons bedachten dat we, als we toch werkmensen over de vloer hadden, hen gelijk een nieuw badkamermeubel konden laten installeren. We wilden toch al graag van die ene wasbak af, en die ene lade daaronder. Want er is altijd wel iemand (ik noem geen namen) die net in die lade moet zijn als jij je aan het scheren bent. Of andere complexe sanitaire handelingen. Liefde is: ieder een eigen wasbak, dachten wij nog, en dus begon de tocht langs sanitairzaken. We moesten uiteraard ook nieuwe kranen en wilden weer een mooie grote spiegel. Missie – uiteindelijk – geslaagd, en we zijn nog steeds getrouwd!

Voordat een lang verhaal nog langer wordt: de klus is geklaard! Voor-, tijdens- en nafoto’s:

Lees verder “Nieuw badkamermeubel”

Introducing: De FlipperCast

Eind jaren ’90 leerde ik Remko Peters kennen bij Radio Nijmegen. Hij kwam op vrijdagavond het programma ná het mijne doen. SoundCheck was een Countdown Café-achtig programma met veel livemuziek, uitgezonden vanuit een café in de Waalstad. We raakten bevriend, ik ging regelmatig kijken in zijn muziekstudio in Wijchen, begon me met dingen te bemoeien en van het een kwam het ander.

Die muziekstudio, die hij nog steeds heeft, is niet de eerste – laat staan de laatste – activiteit van Remko ‘de Moor’. Hij schrijft ook film- en tv-scripts, heeft Mercedes-onderdelen verkocht, maar ook wikkelrokken, was eigenaar van een Amerikaanse platenstudio waar iedereen opnam van Whitney Houston en Michael Jackson tot Bruno Mars en Earth Wind & Fire en probeerde zonder veel succes een milkshake-apparaat in de markt te zetten. En niet te vergeten: hij is de slechtste drummer ter wereld. Een man die fantastische verhalen beleefd heeft (en nog steeds!) en daar uitermate smeuïg over kan vertellen. Dat bracht ons op het idee die verhalen als podcasts op te nemen.

Lees verder “Introducing: De FlipperCast”

Deur achter ons dichtgetrokken

14 oktober vorig jaar, precies twee maanden nadat ik het tijdens een etentje opperde, hadden Peet en ik ons huis in Amersfoort verkocht en een appartement in IJsselstein gekocht. Vanochtend werd bij de notaris de overdracht officieel beklonken. Expres vandaag, de geboortedag van mijn vader. Jammer dat we vanwege de coronamaatregelen niet fysiek bij de notaris mochten verschijnen, maar een medewerker van het kantoor bij volmacht voor ons moest tekenen. Maar dat zij dan maar zo.

Bij de laatste inspectie waren we natuurlijk wel aanwezig. Na afloop keek ik nog één keer omhoog in het trapgat. *slik*

We hebben 22 jaar heel veel lol gehad aan De Heuvel, en er liggen heel wat kilometers van ons op die trap. Dat hebben we in het (gelijkvloerse) appartement niet meer, maar ik denk niet dat ik het ga missen… 😄.

We voelen ons al erg thuis in IJsselstein, maar het is toch raar om je sleutels af te geven, de deur voor de laatste keer achter je dicht te trekken en voor het laatst ‘je’ wijk uit te rijden. Alleen maar warme herinneringen aan Amersfoort! ❤️

CD’s al uitgepakt!

Ik ben van huis uit al best een vrolijk kind. Maar laat me iets met muziek doen en ik word dolgelukkig. Dat mag ook best een autistisch klusje zijn hoor. Zoals het uitpakken van dozen met cd’s en die alfabetisch chronologisch (terug)zetten in een daarvoor bestemde kast.

Eerlijk is eerlijk, na deze toch al enerverende dag staat het water op mijn rug, maar het alfabet is in ere hersteld. En omdat die lege dozen nu de kamer uit zijn, is er gelijk meer ruimte ontstaan om morgen nog wat meters te maken. Om 8.00 uur staat de handyman weer voor de deur…

Verhuisd!

We liggen er een beetje af, maar we zijn er! Vanaf nu zijn we officieel Apeluiers, want zo schijnen mensen uit IJsselstein (officieel uitgesproken met de klemtoon op ‘stein’) genoemd te worden. Ik zoek nog wel uit waarom.

Ik ben nog niet helemaal klaar met uitpakken (nog helemaal niet, eigenlijk), maar vier van mijn geliefde cd-kasten staan al vast aan de muur, dus ik ga zo beginnen met het inruimen daarvan. Hopelijk wordt met het verdwijnen van die dozen ook de rest van mijn kamer langzaam weer zichtbaar… 😅