Nieuwjaarswens 2024

Het afgelopen jaar ben ik minder zichtbaar geweest. Privé omdat we weer regelmatig in Romagne waren (je hoort me niet klagen) en zakelijk omdat veel van mijn werkzaamheden (nog) ‘niet voor publicatie’ waren.

In ons favoriete Franse dorpje heb ik veel tijd doorgebracht bij de boerderijpoezen. Ongetwijfeld compensatiegedrag, omdat we na een periode van steeds intensievere zorg onze lieve Prada hebben moeten laten inslapen. Dat gebeurde op 1 februari, precies 11 jaar nadat haar zusje Pixie overleed. De stilte als we thuiskomen is nog steeds oorverdovend, maar Prada heeft – als eerste dier – een mooi plaatsje gekregen op de begraafplaats van Romagne 😻.

Er waren gelukkig ook leuke momenten. Zoals vorige week, toen wij onze zieke vriend in Frankrijk een verrassingsbezoek brachten en we de (helende) kracht van vriendschap ervoeren. Een klein gebaar kan soms grote gevolgen hebben. In het nieuwe jaar probeer ik er nóg meer voor anderen te zijn.

Ik wens je een mooi en gezond 2024, vol liefde en vriendschap (en lekker eten 😉)!

Prada bijgezet in Romagne

Koningsdag. Best wel een mooie dag om ons koninginnetje de laatste eer te bewijzen. Vanochtend hebben we haar bijgezet in het columbarium van Romagne-sous-Montfaucon, waar mijn vader 10 jaar geleden de eerste bewoner was. Hij heeft vanaf nu gezelschap van Prada, als eerste dier. Ik ben dankbaar, blij en trots dat het gemeentebestuur zo meelevend en vooruitstrevend was om ons hiervoor officieel toestemming te verlenen. Waar een klein dorp groot in kan zijn. En uitvaartonderneming Vassart Claudel heeft het allemaal keurig geregeld. Un grand merci!

Ik heb bij Prada een document achtergelaten, waarin ik verwoord heb wat wij nu moeten missen. Dat schreef ik niet lang na haar overlijden, dus de scherpe randjes zijn er nu wel een beetje af. Maar het gemis blijft en ik zou er heel wat voor over hebben om… 😿

Nou ja, Prada is weer thuis en dat geeft toch een goed gevoel 😻🐾

Dag mijn liefste Prada 😿

Ik ben in elk geval blij dat haar spulletjes ‘in de familie’ blijven, bij vrienden die ook een poes hebben van dezelfde boerderij waar onze lieverd vandaan kwam. Die spullen komen terecht bij Pepsi in Soest, en bij JJ en Mirabelle in Romagne. Donderdag rijden we die kant op om het af te geven (en om heel hard Prada haar familie te knuffelen!)

Haar niervoeding hebben we teruggebracht naar Dierenkliniek Kattenbroek. Zij brengen het naar asielen waarvoor dat soort gespecialiseerd voer eigenlijk een te grote investering is. Ook dat komt dus op de goede plek terecht.

Prada (2007-2023) #RIP

Tot de vroege zomer van 2007 waren Peet en ik bewust kinderloos. Maar toen ontmoetten we op de boerderij in Romagne-sous-Montfaucon Prada en Pixie. Twee poezenzusjes, nog maar een paar weken oud. We waren gelijk verliefd. Op 07-07-2007 haalden we ze naar Nederland en waren we opeens een gezin. Maar vanmiddag, precies 11 jaar nadat Pixie overleed, hebben we onze Prada moeten laten inslapen. De beslissing zelf was niet zo moeilijk, maar hij viel ons enorm zwaar. Toch hebben we, uiteraard, haar welzijn verkozen boven ons verdriet. En wát een verdriet…

Lees verder “Prada (2007-2023) #RIP”

Update Prada

Voor degenen die het wel en wee van Prada volgen nog even een update…

De laatste weken is ze erg mauwerig. Zodra ze eten krijgt, vreet ze dat direct met huid en haar op, en komt niet lang daarna klagerig mauwend weer naar haar voerbak lopen om te constateren dat die leeg is. Dat kan ze dan volhouden totdat ze, vier uur later, haar volgende portie krijgt. Inderdaad: zij kan dat mauwen prima volhouden, maar ik niet.

Gezien haar geschiedenis hebben we al in een vroeg stadium contact gezocht met Dierenkliniek IJsselstein om te vragen wat dit zou kunnen zijn en wat we hier vervolgens aan zouden kunnen doen. Er was een aantal mogelijkheden:

Lees verder “Update Prada”

Nieuw artrosemedicijn voor Prada

Afgelopen week moest Prada naar Dierenkliniek IJsselstein voor haar jaarlijkse check en vaccinaties. Niet dat ze haar daar het afgelopen jaar niet al vaker dan normaal gezien hadden, maar deze ‘APK’ is altijd rond deze tijd. Het blijft een wonder hoe de suikerziekte compleet verdwenen is, en we met Leventa, een experimenteel schildkliermedicijn voor honden(!), ook haar groeihormoonproductie onder controle hebben. De glucosespiegel in haar bloed bleek met 5,7 ook precies goed te zijn.

Wel hadden we het idee dat ze iets meer last had gekregen van de artrose en daardoor iets minder bewegelijk en speels geworden was. Tot voor kort bestond er geen pijnstiller die je kon geven aan poezen met nierproblemen, zoals Prada, maar gelukkig is recent een nieuw medicijn op de markt gekomen waarmee dat wél kan. Het is niet specifiek getest op de medicatie die Prada krijgt en onze dierenarts had nog geen ervaring met dit middel, maar er is maar één manier om die ervaring op te doen…

En dus zijn we opnieuw het experiment aangegaan en krijgt onze poes voortaan elke maand een injectie met Solensia, wat klinkt als een vriendelijk Zuid-Spaans badplaatsje. Zo’n spuit kost €78,- per keer, maar wij prijzen ons vooral gelukkig dat we de luxe hebben om dat geld te kunnen uitgeven. En het belangrijkste: al na een paar dagen hebben we ernstig het gevoel dat het spulletje aanslaat. Het gaat te ver om te zeggen dat ze weer als een jonge deerne door het appartement dartelt, maar ze loopt stukken soepeler en gaat ook weer los op haar speeltjes 😻