Richard van Meerten (1972–2022) #RIP

Lieve Richard, fijne BigBird,

Een paar jaar nadat ik in 2005 begon radio te maken bij Roulette FM, stapte ook jij daar ineens binnen. Je ging het programma ná mij maken op de vrijdagavond. Eerste NightLife en later de Freakshow. Compromisloze radio voor een klein maar trouw publiek, waarin de stevige gitaarnummers over elkaar heen buitelden. Totaal anders gemaakt dan jouw voorprogramma trouwens, dat tot zes cijfers achter de komma was voorbereid. Jij zette je koffertje neer en koos ter plekke, tijdens de lopende plaat, wat je daarna zou draaien. Ondertussen vrolijk interacterend met de andere mensen in de studio, waaronder die autist van de voorgaande uren, die tijdens zijn uitzending niemand in zijn omgeving duldde. De overgang tussen een cleane radioshow en jouw vrolijke bende had niet groter kunnen zijn, maar ondanks dat contrast ontstond al snel een wederzijds respect en een diepe klik. Als bevlogen radiomakers en extreme muzieknerds konden we het goed met elkaar vinden. Wat hebben we gelachen op die vrijdagavonden, als ik van jouw vaste item de AC/DC-Garantie weer eens mijn toiletpauze maakte en als jij je weer eens druk maakte om de putlucht die in de studio ontstond als ik mijn meegenomen zak Dorito’s opende.

Op een gegeven moment liep de vrijdagavond een beetje leeg en verruilde je je Freakshow voor Kortsluiting op een veel prominenter tijdstip op de zaterdagmiddag. Daardoor verbreedde je het programma muzikaal gezien (helaas vergat je de AC/DC-Garantie te schrappen) en qua presentatie werd het een one-man show. Eerlijk gezegd vond ik je toen op je best. Nog altijd uit de losse pols, maar meer gefocust. Met een ongeëvenaard gebruik van jingles en geluidjes, bij elk nummer wel een mooi verhaal en hoorbaar plezier in wat je aan het doen was. Ook toen je je programma de laatste jaren van huis uit maakte. In eerste instantie van te voren opgenomen, wat niet echt jouw ding was, maar op een gegeven moment werd het technisch mogelijk om vanuit Ochten live ‘in te prikken’ op de stream van Roulette. Je had de grootste lol dat dat kon (en nog lukte ook). Tijdens je programma communiceerden radiocollega Tom en ik met je via Twitter, wat je soms weer in je programma wist te verwerken. Alsof je weer op vrijdagavond in een volle studio stond te draaien.

Jouw talent als radiomaker was onmiskenbaar en had wat mij betreft een groter publiek verdiend. Maar jij was niet alleen met jezelf bezig. Achter de schermen toonde je je ook een uitstekende talentscout. Je haalde veel mensen bij de omroep die dankzij de interne opleiding bij Roulette later op de landelijke radio (en zelfs buiten Nederland) te horen waren. Als DJ, nieuwslezer, filelezer of waardevol redactielid. Daar zat trouwens ook opvallend veel vrouwelijk talent bij.

Als je iets deed, wilde je het goed doen, en wel volgens jouw ideeën. Jarenlang heb je als programmamaker, programmaleider, muzieksamensteller en eenmans-Earcatcher-commissie je stempel op Roulette FM gedrukt en dat ging niet altijd zonder strijd. Je had een enorm pak radio-ervaring en de beste bedoelingen, maar daar wilde niet iedereen altijd in meegaan. Dat kon hoog oplopende meningsverschillen geven. Toch heb je de afgelopen jaren, met de beperkte middelen die er waren, van Roulette een omroep weten te maken met een eigen geluid, dat toch toegankelijk was.

Dit leek verloren te gaan toen de zender onderdeel dreigde te worden van een fusieomroep. Voor jou het moment om er een punt achter te zetten. Zoals je wel eerder gedaan had, maakte je aan het eind van je programma bekend dat dit het laatste geweest was. Geen aankondiging ruim van tevoren, gevolgd door een afscheidstournee van een paar weken, maar ‘out with a bang’. Ik vond het altijd heel knap dat je dat kon. Des te meer verraste het me dat je, toen ik eind 2016 stopte met radio maken, de moeite nam om een uitgebreid dankwoord uit te zenden. Voor het eerst in je carrière had je vooraf nagedacht over een tekst en die zelfs uitgeschreven. En toch was het een typische Richard van Meerten-productie, met lieve woorden, veel humor en doorspekt met geluidseffecten. Én uiteraard een toepasselijk nummer er achteraan. Franstalig nog wel, waar je zo’n hekel aan had (net als aan al die Spaanstalige meuk die ik draaide). Maar toch een liedje waaraan we allebei veel plezier beleefd hadden. Ik was vereerd en ontroerd. Het toonde je grote hart.

Dat hart begaf het vrijdag 18 november. Na een gezellige avond met je collega’s zakte je in elkaar. Opnieuw ‘out with a bang’. Je ging deel uitmaken van het #RIP-lijstje met overleden grootheden dat je altijd zo trouw bijhield op je Facebook-pagina. Ik ben blij dat een lijdensweg je bespaard gebleven is Richard! Ook ben ik dankbaar dat we na mijn afscheid altijd contact gehouden hebben. Je bleef dankbaar gebruik maken van de nieuwe muziek die ik je tipte, en elke vrijdagmiddag namen we samen heel kritisch de nieuwe playlisten van de landelijke omroepen door. Die zouden er in onze knuisten natuurlijk heel anders uitgezien hebben, dus het is maar goed dat we nooit voor die klus gevraagd zijn.

We konden via de mail nog heel goed over en weer onze humor kwijt, maar op een gegeven moment hadden we elkaar al jaren niet meer gezien. Dat realiseerden we ons gelukkig bijtijds en twee maanden geleden ben ik nog bij je thuis in Ochten langs geweest. We hebben een hele avond gelachen en je liet me je thuisstudio zien, die je een paar maanden eerder aan de wilgen gehangen had. Ook maakte ik kennis met je mooie cd-collectie, die lukraak en zonder enige vorm van orde op planken gezet leek. Helemaal Richard. Ik genoot ervan en verbaasde me erover.

Oh wacht, ik mag één ding niet vergeten te benoemen. Je afkeer van het vieren (of zelfs maar noemen) van je verjaardag was legendarisch. En blijkbaar zo diepgeworteld, dat je er vijf dagen van tevoren zo maar tussenuit kneep. Want niet alleen zou je woensdag 23 november jarig geweest zijn, maar je zou ook 50 worden. En het zou jou niet gebeuren dat iemand het ook maar in zijn kop ging halen om…

Vrijdag 18 november om 22:00 uur was het dus afgelopen. Je nam de stairway to heaven (nee, niet de highway to hell) en was nog precies op tijd voor een nieuwe Freakshow. Ongetwijfeld heb je ze daarboven direct kennis laten maken met Orianthi, Shinedown en al die andere favoriete gitaaracts. Op de dag van je overlijden verscheen een nieuw album van een van je all-time favorieten: Disturbed. Ik hoop zó dat je dat nog hebt kunnen beluisteren…

Donderdagavond 24 november is gelegenheid om afscheid van je te nemen. Helaas zit ik dan ik het buitenland en kan ik daar niet bij zijn. Maar ik draag je altijd bij me. Dus als ik ooit een hernia krijg, is het jouw schuld. Je zus Patricia deed me een mooie alternatieve suggestie: ‘Draai vrijdag om 13:30 uur een plaat van AC/DC, dat zou Richard prachtig hebben gevonden, in plaats van al die aandacht’. Wat een mooi plan! Laten we op 25 november om 13:30 uur allemaal ons favoriete, of meest toepasselijke (of in mijn geval: minst onfavoriete) nummer van AC/DC posten. Voor die grote man die we voortaan moeten missen.

Proost BigBird, toedeloe!

Vriendjes worden, pap?

Pap en ik (New York)Ik zou vandaag op Lowlands zijn, maar redde dat onverwachts niet. Gelukkig is er thuis genoeg te doen. Achterstallige mail wegwerken bijvoorbeeld. Even wat uitnodigingen om een connectie te maken op LinkedIn in overweging nemen en al dan niet accepteren. Zo kwam ik op de LinkedIn-pagina terecht. Daar kreeg ik direct een groot aantal mensen voorgesteld die ik ongetwijfeld ook ken en met wie ik uiteraard ook een connectie wil. Ik scrolde en hield even stil bij de prachtige naam van een mij volstrekt onbekende dame. En toen sloeg mijn hart even drie slagen over…

Lees verder “Vriendjes worden, pap?”

Stedentriptip: Barcelona

Barcelona 0Op onze trouwdag verraste Peet me met een lang weekend Barcelona. Mijn liefde voor Spanje was tot nu toe gebaseerd op verschillende vakanties in Andalusië, dus hoog tijd om te onderzoeken of andere delen van het land net zo’n goede indruk op me zouden maken. Barcelona heeft die proef met groot gemak doorstaan. Wat een heerlijke stad!

Op Facebook heb ik al wat impressies en foto’s geplaatst, maar voor degenen die zich daar niet ophouden, staat het verslag ook hieronder.

Lees verder “Stedentriptip: Barcelona”

Het Ikazia en zijn ongezonde communicatiecultuur

CommunicatieVier weken heeft mijn vader in het Rotterdamse Ikazia-ziekenhuis gelegen. In die periode werd niet ontdekt waaraan hij leed en zijn ziekte dus niet doelgericht behandeld. Wel werd van alles geprobeerd en bijverschijnselen van medicijn A werden met medicijn B bestreden. Op 17 april gaf zijn lijf de strijd op. Omdat wij (en ook de behandelend artsen) graag wilden weten waaraan pap overleden was, werd een dag later autopsie op hem verricht. Na twee maanden zouden we de uitslag krijgen, werd ons verzekerd…

Lees verder “Het Ikazia en zijn ongezonde communicatiecultuur”

Ben Schlosser (1939-2013), een hele grote

Ben SchlosserOp woensdag 17 april overleed mijn vader. Een week eerder had hij mijn moeder nog geruststellend toegefluisterd dat hij ‘nog voor tien jaar bijgetekend had’, maar hij werd slechts 74. Gesloopt door een ziekte die de artsen tijdens zijn korte ziekbed niet hebben kunnen ontdekken. Wat een onrecht en wat een onmacht…

De crematieplechtigheid was op maandag 22 april. Een zonnige dag. Er waren ruim 250 mensen toegestroomd uit alle delen van het land, maar ook uit Frankrijk en Polen. Dat was prachtig om te zien. Iedereen die er was, kaarten, mails, sms-jes, WhatApps, tweets of Facebook-berichten stuurde, of gewoon even aan ons dacht: enorm bedankt!

Ik heb in mijn leven al vele teksten geschreven, maar zo’n laatste woordje aan/over een dierbare naaste is wel extreem moeilijk. Vooral voor zo’n volledigheidsidioot als ik. Er is zoveel te zeggen, maar je wilt het toch ook behapbaar houden voor de toehoorders. Dit is wat ik hen heb verteld…

Lees verder “Ben Schlosser (1939-2013), een hele grote”

Jansen & Janssen terug naar hun roots

Op onze trouwdag zijn Peet en ik langs alle woningen gereden, waar we in de periode dat we elkaar kennen, gewoond hebben. Dit weekend deed ik iets soortgelijks en ben ik met mijn beste vriend, Jelle Tebbenhoff, teruggegaan naar Ridderkerk. Daar, om precies te zijn in het dorp Slikkerveer, brachten wij 30 à 40 jaar geleden onze zorgeloze jeugd door. We waren benieuwd welke gedenkwaardige plekken uit die tijd nog steeds bestonden. Het zal iets met de leeftijd (in mijn geval inmiddels 43 jaar) te maken hebben… ;-). Maar op het risico af om voor ouwe lul of sentimental fool versleten te worden: ik kan iedereen zo’n trip down memory lane aanraden. Het is gewoon leuk.

Lees verder “Jansen & Janssen terug naar hun roots”

You York, You York!

De leukste vakanties worden uit een grapje geboren. Toen mijn vader en moeder vorig jaar, na een historische reis met de MS Rotterdam, een paar dagen in New York geweest waren, vermoedde mijn vader dat ze ‘nog niet de helft’ gezien hadden. Waarop ik riep ‘Dan gaan we die andere helft samen bekijken’. Afgelopen week hebben we dat gedaan, hoewel we moesten concluderen dat we nog steeds heel wat interessants niet hebben gezien. Wanneer gaan we weer?

Lees verder “You York, You York!”

Eindhoven de gekste (luisteraars)!

Image RadioAls ik op vrijdagavond mijn radioprogramma Carte Blanche sta te doen, verkeer ik graag ongestoord in mijn eigen wereld. Concentratie, zegt de een (ikzelf), ‘autistenradio’, zegt de ander (mijn radiocollega’s). Onlangs haalde ik in een psychologische test het brevet ‘volslagen autist’, dus de laatsten hebben waarschijnlijk gelijk ;-).

Dit weekend kwam bij Roulette FM een mail binnen, die voor eens en voor altijd aantoont dat ik op vrijdagavond, behalve autistenradio, ook 100% doelgroepradio maak. Laat me die mail met je delen…

Lees verder “Eindhoven de gekste (luisteraars)!”

Face-to-facebook

Ai Ming OeiIk schreef al eerder hoe ik in contact kwam met Ai Ming Oei. Knap staaltje missionariswerk van haar oom Gerard, die ik al ruim 35 jaar (van vakanties) ken. Naar aanleiding van zijn aanprijzingen heb ik haar cd OK Mr. Mix gekocht en daar verschillende nummers van gedraaid in Carte Blanche. Ook kreeg ik mailcontact met Ming en werden we Facebook-vrienden. Nou nou nou, wat zijn we web 2.0.

Lees verder “Face-to-facebook”