Wandelen over de Côte Dame Marie

Zo klein als Romagne-sous-Montfaucon is, het heeft twee activiteitencommissies: AEP en Les Aragnes De L’Andon. Die laatsten hebben twee jaar geleden in het bos rondom het dorp een wandelroute uitgezet. Die volgt de weg die de Amerikaanse soldaten in het najaar van 1918 aflegden bij het doorbreken van de Hindenburglinie. Dat luidde uiteindelijk het eind van de 1e Wereldoorlog in.

Een indrukwekkende wandeling over de Côte Dame Marie, die de Amerikanen met volle bepakking moesten beklimmen, terwijl de Duitsers bovenop met mitrailleurs op hen lagen te wachten. Je komt er ook een van hun bunkers tegen, die ruim 100 jaar na dato nog verbazingwekkend goed intact zijn. Deutsche Gründlichkeit… Maar uiteindelijk niet goed genoeg om de oorlog te winnen.

Foto’s:

Lees verder “Wandelen over de Côte Dame Marie”

Bezoek Natural History Museum

Vandaag hebben we ons in Londen korte hoeven gelopen in het Natural History Museum. Dat geeft, zoals de naam al doet vermoeden, een mooi kijkje in de geschiedenis van het dierenrijk. Veel dino’s natuurlijk, maar ook aparte afdelingen met de ontstaansgeschiedenis van alle mogelijke hedendaagse diersoorten. Én aandacht voor aparte thema’s als het heelal, miljoenen jaren oude gesteenten en mineralen, en – heel actueel – vulkaanuitbarstingen en aardbevingen.

#tipjemijnerzijds: zondag is niet de optimale dag voor een bezoek. Ik heb nog nooit zoveel buggies en jengelende kinderen gezien. Doordat het museum gratis entree had, was het sowieso enorm druk. Niet heel handig voor iemand die liefst geen mensen op zijn foto’s heeft. Toch is het aardig gelukt. Voor sommige dingen heb ik wél geduld 😉

Foto’s:

Lees verder “Bezoek Natural History Museum”

Gratis fruit

Vanmiddag ben ik met Peet weer een stukje door ‘ons’ stadje gelopen. Op verschillende plekken in IJsselstein zijn openbare boomgaardjes aangelegd. Daar staan vooral appel- en perenbomen. Het bijzondere is, dat je als inwoner de groenten, kruiden en het fruit in deze buurttuinen gewoon mag plukken en meenemen. Sterker nog: met 2.200 fruitbomen schijnen ‘we’ dé fruithoofdstad van Europa te zijn. Dat pak je dan toch mooi even (gratis) mee!

I beg your pardon? #rosegarden

Vanmiddag met Peet eens flink de handen laten wapperen in het perkje met rozen waar mijn vader altijd zo trots op was 🌹. Ik dacht even dat ik jeuk op mijn hoofd had, maar het bleek mijn groeiend aureool te zijn 😇🤭. Of is het toch een rozenkrans?

Mooi verhaal wat mijn vader typeert: toen mijn ouders in 1989 het huis in Romagne-sous-Montfaucon kochten, besloot mijn vader het perkje aan de voorkant met bloemen op te fleuren. Mijnheer Radière, een meubelmaker, was onze overbuurman, met zijn atelier naast ons huis. Wetende dat hij – als vaste inwoner van het dorp – langer naar de inhoud van dat perkje kon kijken dan wij, vroeg mijn vader Mr. Radière wat hij mooie bloemen vond. Daarom werd het bloemenperkje een rozenperkje.

In die geest hoop ik dat we vanmiddag het uitzicht van onze lieve overbuurvrouw Francoise Dormoy weer iets mooier gemaakt hebben.

Vijver krijgt een tintje

Terwijl de werkzaamheden aan de Utrechtseweg (rechtsboven in beeld) langzaam voltooid raken, kleurt ‘onze’ vijver steeds bruiner. Ongetwijfeld door onschuldig, rondstuivend zand en er is vast over nagedacht, maar ik denk maar steeds: hoe kunnen de eenden nu onder water hun voedsel vinden? Aan de andere kant: met een beetje geluk zwemt af en toe een gedesoriënteerd visje per ongeluk hun snavel binnen 😅

Utrechtseweg, bomen weg

Als je vanaf de A2 afslag 9 naar IJsselstein neemt, rijd je via de Utrechtseweg richting ons complex. Dat is een grappige weg die slingert alsof het de IJssel zelf is. Een weg met veel bomen erlangs ook. 140 stuks. Daardoor leek er, als je vanuit ons appartement die kant op keek, een zee aan groen te liggen. Tot nu toe althans…

Afgelopen maandag werd de Utrechtseweg voor twee maanden afgesloten. Er wordt gewerkt aan o.a. de riolering, weg, fiets- en voetpaden, en… de bomen. Het blijkt dat het bladerdak van die bomen zo dicht was, dat het de door het verkeer uitgestoten fijnstof tegenhield. Bovendien drukten de wortels op de riolering, en werkten ze het wegdek omhoog.

Maandagochtend maakte ik de eerste foto. Daarna nestelde zich een dikke mist boven ons stadje en hoorden we uit de richting van de Utrechtseweg dagenlang zaaggeluiden. Toen de mist net optrok, wierp ik een blik naar buiten. Dat was best schrikken.

Zie foto 2: de meeste van de 140 bomen zijn inmiddels verdwenen, wat ons uitzicht behoorlijk veranderd heeft. Gelukkig komen er wel weer bomen voor terug. Vier soorten, die in overleg met de omwonenden zijn uitgekozen. Een daarvan is de eik. Want die processierups moet per slot van rekening ook leven…

Buurman bomenman

Het fijne van een kleine, hechte gemeenschap is dat er altijd wel iemand is die je wil helpen bij ‘specifieke vraagstukken’. Zoals: wie kan een paar oude bomen rooien, waar koop ik nieuwe die al snel weer fruit geven en wie kan die voor ons planten? Voor het antwoord op die vragen bleken we bij een en dezelfde buurman terecht te kunnen. Een gouden kerel!

Vanochtend kwam hij de bomen planten en uiteraard stak ook ik mijn poezelige schrijvershandjes uit de mouwen. We hadden er mooi weer bij (ik was erop gekleed) en ik ben superblij met hoe het er weer bij staat. In 2023 kunnen we als het goed is een mirabellenwinkel beginnen 😅.

Nu nog een paar emmers water erbij gooien en morgen gaat het regenen, dus dan gaat dat vanzelf 😉

Alweer 35 jaar geleden overleed Henri

Na de tweede wereldoorlog kwam Enrico Pividori vanuit een plaatsje in de buurt van Venetië naar Frankrijk om te werken. Na wat omzwervingen ging hij als knecht aan de slag bij de boerenfamilie Leclerc in Romagne-sous-Montfaucon terecht. Dezelfde familie waar ik halverwege de jaren ’70 – ik was een jaar of 6, 7 – terechtkwam. Ik was vóór de camping waar wij stonden op een langsrijdende boerenkar gesprongen en klauterde daar pas weer af toen die tot stilstand kwam op het erf van de boer. Ik ben er nooit meer weggegaan.

Wij kwamen vanaf toen elk jaar op die kleine camping, waar mijn zus en ik (en ook mijn ouders) vrienden voor het leven maakten. Maar mijn grootste vriend was Henri. Nou ja, heel groot was hij niet. En dat kwam niet in de minste plaats door zijn bochel. Mijn Frans was destijds natuurlijk nog niet heel best. Dat van Henri trouwens ook niet. Het was een mengeling van Frans (waarbij hij een voorkeur had voor de Bargoense woorden, i.p.v. Algemeen Beschaafd Frans) en Italiaans. Articuleren kwam in zijn woordenboek niet voor, en het hielp niet dat hij altijd zijn onafscheidelijke pijp in zijn mond had. En desondanks hadden we hele gesprekken samen. Ik verstond hem misschien niet, maar ik begreep hem precies.

Op zijn vrije dag gingen we altijd samen wandelen. Hij heeft me de hele omgeving laten zien en me heel veel geleerd over de natuur. Op de terugweg gingen we altijd even via de camping. Daar stond dan een lekker biertje voor hem koud. Dat lustte hij wel, na zo’n lange wandeling. Op andere momenten trouwens ook 😉.

Lees verder “Alweer 35 jaar geleden overleed Henri”