Telemarketeers… later lachen we erom

Zojuist gaat tegelijkertijd mijn vaste telefoonlijn en mijn mobiel over. Op beide displays verschijnt hetzelfde nummer. Ik neem mijn mobiel op.

“Met Werner Schlosser.”
– Hallo, met … van KPN. Ik ben op zoek naar mijnheer Sch… Sl… Soch…
“Schlosser?”
– Ja, precies.
“Daar spreek je mee. Maar waarom bel je eigenlijk tegelijk op mijn vaste en mijn mobiele nummer?”
– Oh ja, ik zie het. Dat is dan buiten mijn weten gebeurd. Nu ben ik een beetje confused.
“Misschien verdwijnt dat als je me vertelt waar je voor belt?”
– Yes, wie weet. Er wonen in uw wijk heel veel blije abonnees van KPN. Als ik er nu voor kan zorgen dat u voor uw huidige internet- en televisieaansluiting veel minder gaat betalen dan u nu doet, bent u dan bereid om terug te keren bij uw vertrouwde KPN?
“Nou, ik ben al 20, 25 jaar abonnee bij KPN.”
– (na een lange stilte) Oh, dat is ook raar. Nou, dan hoop ik dat u nog lang een vrolijke klant van KPN blijft.
“Ik blijf in elk geval vrolijk.”
– Yes, nou, dan wens ik u nog een fijne voortzetting van deze dag!
“Van hetzelfde!”

En weer een tevreden klant verliet het pand…

Sluikreclame

Dit vind ik een hele gave, verborgen feature van onze nieuwe auto. Als je ’s avonds de portieren ontgrendelt, wordt vanuit de buitenspiegels het automerk en -type op de grond geprojecteerd.

Totaal overbodig in het kader van comfort, wegligging, zuinigheid en uitrusting, maar wel een detail dat bijdraagt aan de algehele merkbeleving. Stukje branding naar de mensen toe 😆

Maatje te klein

Dat doet onze Toyota-dealer dus niet handig…

Twee jaar geleden moest ik er even wachten tijdens wat onderhoud en viel mijn oog op een folder voor een nieuw model, de C-HR, die later op de markt zou komen. Het was liefde op het eerste gezicht. Peet was minder enthousiast… 😉

Afgelopen jaar besloten we, nadat ik me eens goed door onze favoriete Toyota-verkoper over de C-HR had laten informeren, onze huidige Auris toch nog niet in te ruilen, zoals gepland. Prima auto, deed het ook nog uitstekend, dus waarom zouden we? Dat scheelde toen een forse uitgave: de bijbetaling voor een ‘nieuwe’ tweedehands. En in mijn achterhoofd speelde mee dat dat ons de gelegenheid gaf iets verder door te sparen, zodat we straks hopelijk een knappe tweedehands C-HR kunnen kopen. Peet is trouwens nog steeds niet overtuigd, dus daar kan ik die extra tijd ook goed voor gebruiken… 😉

Lees verder “Maatje te klein”

Dag op zee

Na een paar dagen op een schip heb je geen benul meer van de tijd. Daar heeft de Holland America Line iets op gevonden: op de matten in de liften staat de dag van de week vermeld. Behalve dat het maandag was, was dit vooral de zeedag van de reis. Een vaardag dus, waarop geen haven werd aangedaan. We voeren om Italië heen, tussen de punt van de laars en Sicilië door richting het Griekse eiland Santorini.

Wat grappig is, is dat je na de afvaart van het schip nog vrij lang iets van internet hebt. Zelfs tot kilometers uit de kust. Meestal heb je H+, soms valt het signaal opeens weg en dan heb je opeens weer 4G. Maar op een gegeven moment is het echt einde verhaal. Op de rest van de reis zal het op dat moment net bedtijd zijn, maar gedurende deze zeedag was het signaal de hele tijd 0,0. Ultiem rustgevend voor de een wellicht, maar ik werd er toch een beetje onrustig van. Ik heb op mijn telefoon dus toch maar wat verhaaltjes geschreven over de afgelopen dagen. Dat doe ik immers graag.

Lees verder “Dag op zee”

Picfijn voor elkaar!

Criticasters noemen het slimme marketing en dat is het natuurlijk ook gewoon. Maar ik vind dat Picnic dat leuk doet: even een kaartje en een ‘leuke dingen tas’ omdat ze al 1.500 kg.(!) aan boodschappen voor ons gesjouwd hebben. Wat kan mij het schelen of dat klopt of niet, ik vind het attent. En een handgeschreven kaartje. Dat hadden ze ook gemakzuchtig kunnen printen.

Vanmiddag werd de bestelling trouwens afgeleverd met een vriendelijk “Hier zijn de boodschappen voor vandaag!” Zo bont maken we het nu ook weer niet, maar het klonk me goed en comfortabel in de oren 😉

Télémarketing

In Nederland is het een beetje overgewaaid, heb ik het idee (of ze zijn mijn nummer kwijt, which is good…), maar hier in Frankrijk is telemarketing nog altijd volkssport (en volksvijand) nummer 1. Op dinsdag gaan al die bureaus er helemáál eens goed voor zitten, lijkt het. De afgelopen vijf uur zijn we al zeker acht(!!) keer gebeld.

Ik ga daar hier hetzelfde mee om als in Nederland: ik neem op en groet vriendelijk; wordt daar niet binnen twee seconden op gereageerd (blijkbaar hebben ze zo lang nodig om aan hun kant het hele systeem op orde te brengen om mij te woord te staan), dan hang ik op. En wéér een tevreden klant verliet het pand… 🙂

Webteksten Wiegmans

In de zeven jaar dat Werner Bros. tekst | uitleg nu bestaat, heb ik vooral in en voor de entertainmentbranche gewerkt. Maar ik heb me ook buiten mijn natuurlijke habitat begeven. Zoals weleens gezegd wordt: het echte leven begint pas buiten je comfort zone.

Een van de leukste opdrachten die ik tot nu toe heb gedaan, een paar jaar geleden, was het schrijven van teksten voor de website van jachtwerf Arie Wiegmans. De instructie luidde, dat de teksten laagdrempeliger moesten, zodat ook niet-watersporters ze zouden begrijpen. Dat kwam goed uit, want als iemand een niet-watersporter is, ben ik het wel. En van boten heb ik al helemaal geen verstand. Type casting, heet dat.

Dus schreef ik, i.p.v. over de ‘doorgetrokken kimkiel’, over de stabiliteit waar die kiel voor zorgt (om maar eens één voorbeeld te noemen). Ook gingen we de diverse doelgroepen meer en gerichter aanspreken.

Lees verder “Webteksten Wiegmans”

Gemiste kans: Band de Soleil

1995 was het jaar van mijn eerste baan: assistent repertoiremanager bij clubformule Music Plus. Maar eerder dat jaar had ik ook al een serieuze poging ondernomen om onderdeel te worden van de entertainmentbranche. Door in Nederland de cd uit te brengen van de Amerikaanse groep Band de Soleil.

Een paar vrienden en ik waren met de muziek van deze band in aanraking gekomen en daar erg van onder de indruk. Niet in de laatste plaats door de geweldige, Janis Joplin-/Sass Jordan-achtige stem van zangeres Michelle Malone. Het missionarisgevoel zat er toen al goed in, want wij vonden dat dit in Nederland gehoord moest worden. De band had hier echter geen vertegenwoordiging, dus besloten we zelf een label op te richten. Dat noemden we oorspronkelijk ProTone, wat ons een herderlijk schrijven opleverde van de advocaat van de Rolling Stones. Die hadden schijnbaar hun eigen Promotone-label, inclusief het recht op die naam en alles wat ook maar een beetje hetzelfde klonk. Ons label ging dus RockRose Records heten.

Lees verder “Gemiste kans: Band de Soleil”