Toen wij anderhalve week geleden op een van onze tochtjes door het prachtige noordoostfranse landschap per ongeluk terechtkwamen bij Chez Pierrette et Ernest, hadden ze die dag vanwege dreigende luchten hun terras niet opgezet. Jammer, want Peet en ik zijn gek op terrasjes. En dus besloten we op een ander moment, bij beter weer, opnieuw naar Le Chesne te rijden. Die dag was vandaag.
We werden opnieuw hartelijk ontvangen door chef Frédéric Martins en zijn vrouw Pascale, die het duidelijk waardeerden dat we onze belofte nakwamen. En daar hadden we geen spijt van.
Plaatsvervangende zenuwen. Dat heb ik nou altijd als bevriende artiesten een belangrijke activiteit hebben. Zo is mijn favoriete Canadese artieste Päter deze week voor het eerst in Nederland om een paar concerten te doen. Ik ging afgelopen donderdag al bij haar kijken in De Bunker, zaterdag haar RSD-optreden bij Paagman en gisteravond in Toekomstmuziek in Amsterdam.
Dat laatste optreden was extra bijzonder (en voordelig ), want daar kreeg je 3 acts voor de prijs van 1. Ook de Nederlandse talenten Momsname en Rhodon Cerise traden er op.
Momsname maakt dromerige, melancholische indie rock met een rauw, psychedelisch randje. Ze stonden o.a. al op de Popronde en ESNS. De liedjes van Rhodon Cerise (die dit jaar de finale van de Rob Acda Awards bereikte) zijn zowel kwetsbaar als sterk door een combinatie van melodieuze gitaren en krachtige drums.
Wow, dat was een enerverend weekend, maar met alleen maar leuke dingen.
Allereerst vrijdagavond het 25-jarig huwelijksfeest van onze beste vrienden in Bergen, Noord-Holland. Thema: Hollywood/rode loper-fähig. Tot in detail goed georganiseerd (incl. cocktailbar!) en iedereen had zich perfect aan de dress code gehouden. Voor ons cadeau aan hen zochten we zoals altijd de verbinding. Toen wij twee jaar geleden onze 26e trouwdag vierden, kregen Peet en ik van hen ieder een stukje grond in Schotland (een stoeptegel ongeveer 😉), waarvan wij officieel (en gecertificeerd) Lord en Lady werden. Wij hebben nu voor hen een Schotse hooglander geadopteerd, die met zijn voorpoten op mijn ‘landgoed’ staat, en met zijn achterpoten op dat van Peet. We hopen onze Schotse landerijen en het daarop grazende vee snel eens in het echt te gaan bekijken. Met onze vrienden, uiteraard!
Gisteravond was ik voor het eerst in Slachthuis Haarlem. Een poppodium, welteverstaan. Ik had een goede reden. Want zonder de andere optredende artiesten te kort te willen doen, ging ik voor mijn ‘new favourite band’ Dead Anyway, uit Gloucester. Ze hebben al eerder als kwartet op het podium gestaan (met bassist en toetsenist), maar vanwege werkverplichtingen kwam de kern van de band, spoken word-artieste Kate Arnold en beatmaster Marc Symonds, dit keer als duo. En daar waren ze best een beetje zenuwachtig over, vertelden ze me vooraf. Een laptop moest nu immers wat partijen invullen en dat is – weet ik als geen ander 😅 – best spannend.
Die zenuwen bleken totaal overbodig. Ik heb enorm genoten van hun vlekkeloze, drie kwartier durende set, die in een half uurtje voorbij leek te vliegen. Voordeel van hun korte nummers is, dat er heel wat voorbij kwamen. Wat dan opvalt, is dat Dead Anyway ondanks een enorme muzikale diversiteit toch een heel eigen stijl heeft. Dat komt vooral door de herkenbare manier waarop Kate haar teksten brengt. Verwacht geen verkleedpartijen of gehuppel over het podium, maar precies genoeg expressie om de teksten kracht bij te zetten. En dan altijd die heerlijke swing in de beats van Marc, die live nog beter tot hun recht kwamen dan op de plaat.
Ter gelegenheid van deze knappe kerel, die vandaag 83 had moeten worden, ging ik met de twee eerste vrouwen uit mijn leven – mijn moeder en zus – uit lunchen. Dat was supergezellig en erg lekker. En pap was er toch een beetje bij, want ik had zijn sokken aan 😄.
Toen wij anderhalve week geleden op een van onze tochtjes door het prachtige noordoostfranse landschap per ongeluk terechtkwamen bij Chez Pierrette et Ernest, hadden ze die dag vanwege dreigende luchten hun terras niet opgezet. Jammer, want Peet en ik zijn gek op terrasjes. En dus besloten we op een ander moment, bij beter weer, opnieuw naar Le Chesne te rijden. Die dag was vandaag.
