Dead Anyway @ Slachthuis, Haarlem

Gisteravond was ik voor het eerst in Slachthuis Haarlem. Een poppodium, welteverstaan. Ik had een goede reden. Want zonder de andere optredende artiesten te kort te willen doen, ging ik voor mijn ‘new favourite band’ Dead Anyway, uit Gloucester. Ze hebben al eerder als kwartet op het podium gestaan (met bassist en toetsenist), maar vanwege werkverplichtingen kwam de kern van de band, spoken word-artieste Kate Arnold en beatmaster Marc Symonds, dit keer als duo. En daar waren ze best een beetje zenuwachtig over, vertelden ze me vooraf. Een laptop moest nu immers wat partijen invullen en dat is – weet ik als geen ander 😅 – best spannend.

Die zenuwen bleken totaal overbodig. Ik heb enorm genoten van hun vlekkeloze, drie kwartier durende set, die in een half uurtje voorbij leek te vliegen. Voordeel van hun korte nummers is, dat er heel wat voorbij kwamen. Wat dan opvalt, is dat Dead Anyway ondanks een enorme muzikale diversiteit toch een heel eigen stijl heeft. Dat komt vooral door de herkenbare manier waarop Kate haar teksten brengt. Verwacht geen verkleedpartijen of gehuppel over het podium, maar precies genoeg expressie om de teksten kracht bij te zetten. En dan altijd die heerlijke swing in de beats van Marc, die live nog beter tot hun recht kwamen dan op de plaat.

Lees verder “Dead Anyway @ Slachthuis, Haarlem”

Pa’s lunch

Ter gelegenheid van deze knappe kerel, die vandaag 83 had moeten worden, ging ik met de twee eerste vrouwen uit mijn leven – mijn moeder en zus – uit lunchen. Dat was supergezellig en erg lekker. En pap was er toch een beetje bij, want ik had zijn sokken aan 😄.

Hier zouden we een gewoonte van moeten maken 😉

Meer foto’s:

Lees verder “Pa’s lunch”

Om je te bescheuren…

We zijn dolblij met ons aankomende appartement (misschien heb ik dat hier al eens laten doorschemeren). Maar als ik één nadeeltje van appartementen moet noemen, is het dat bijna het hele woonoppervlak bestemd is voor het wonen. Er is dus doorgaans weinig bergruimte. Of in elk geval minder dan wij gewend waren. En dus zullen we niet alles mee kunnen verhuizen. Gelukkig willen de nieuwe bewoners van ons huis een hoop overnemen, zodat ze er nog veel plezier van kunnen hebben. Ook geven we het nodige weg aan vrienden, familie of kringloopwinkels, en dingen waar we echt niemand een plezier mee denken te doen, gaan naar de stort.

Vanochtend maakte ik weer een ritje naar de ROVA. Na wat zigzaggen over het terrein restte alleen nog een vrij zwaar houten bankje. Hout moest in een hoek gestort worden. Er was net een grijper bezig die hoek leeg te maken, dus ik kon niet al te dichtbij komen. Daarom bedacht ik dat ik dat bankje wel even van een afstandje in die hoek kon gooien, dus ik gaf ‘m een majestueuze zwieper. Maar omdat ik op het laatste moment moest uitwijken voor een mede-ROVA-ganger met een soortgelijk idee, bleef ik met een hoek van het bankje achter de zak van mijn jas hangen. Spierkracht, zwaartekracht en alles waar Newton zijn levenswerk van heeft gemaakt, waren echter al volop aan het werk en niet meer te stoppen. *Scheurrrrrrr*

Kortom: de Schloss is aan een nieuwe jas toe. Gelijk maar even een nieuw zeeppompje kopen, want dat ontsnapte vanochtend ook al niet ongeschonden aan de aantrekkingskracht van de aarde. Zo’n dag…

Tweede dag op Kangaroo Island ❤️

“Waarom zou je tegen betaling naar zeeleeuwen gaan kijken, als je ze op het strand ernaast gratis kan zien?”, had de autoverhuurder gisteren gezegd, toen hij de highlights van Kangaroo Island met ons doornam. Die redenering konden wij volgen, en dus togen we vanochtend naar Bales Beach Aquatic Reserve. Een mooi strand, maar daar bleken de zeeleeuwen helaas vrijaf te hebben. We gingen dus toch maar een deurtje verder.

In Seal Bay Conservation Park konden we onder begeleiding van een gids het strand op, waar we tot 10 meter van de zeeleeuwen konden komen. De dieren zijn daar zo gewend aan ‘bezoek’ op hun territorium, dat ze zich niets van ons aantrokken. Dat ze zich op die plek erg op hun gemak voelen, blijkt wel uit het feit dat ze 30 jaar geleden (vóór de oprichting van het park) hun jongen 5 km. verderop ter wereld brachten, en tegenwoordig aan de randen van het strand. Omdat hun aartsrivalen – de witte haai en de orka – de bewegingen van de zeeleeuwen nauwgezet volgen, betekent dit wel dat ook die zich er nu vlak aan de kust bevinden. Zwemmen in zee wordt aan dat strand dus afgeraden.

Laat ik de zeeleeuwen trouwens gelijk de credits geven die hen toekomen: ze lijken aartslui op het strand te liggen, maar eigenlijk zijn ze gewoon moe. Ze jagen zo’n 50 tot 100 km. uit de kust op vis en doen dat drie dagen aan een stuk, zonder pauzes of slaap. Vervolgens hebben ze weer drie dagen nodig om hiervan bij te komen, en dat is dus wat ze hier op het strand doen.

Na afloop van ons bezoek hebben we er zo’n typisch Australische outback-hoed gekocht. Die wilde Peet graag hebben… 😎🤥🤭

Lees verder “Tweede dag op Kangaroo Island ❤️”

Grampians National Park

We hebben hier in Halls Gap afgelopen nacht een flinke plens water op onze pan gehad en er stond veel wind. Omdat de slaapkamer van onze cabin op de 1e verdieping is, midden tussen de boomkruinen, lagen we er middenin. En omdat het vannacht niet pikkedonker werd, konden we de boomtoppen goed heen en weer zien gaan. Machtig! Verder hebben we overigens prima geslapen…

Dulc Cabins ligt in Grampians National Park, zo’n 200 km. van de kust. Dat is bekend om zijn indrukwekkende, grillige bergtoppen, spectaculaire vergezichten, mooie watervallen en duizenden jaren oude rotsschilderingen van Aboriginals. En als ware toeristen wilden we dat vandaag allemaal zien 😉.

Lees verder “Grampians National Park”