Stadswandeling

Prachtige dag om alle geplande werkzaamheden even een paar uur op te schuiven en door ons prachtige IJsselstein te wandelen. We zijn langs de IJssel gelopen en langs de oude stadswallen, die het oorspronkelijke stadje ommuurden. Volgende keer maak ik foto’s 😅.

Een van de oudste pandjes, prachtige gelegen aan de stadsgracht, is het Brandspuithuisje uit 1622. Dat is tegenwoordig Indisch restaurant KingsDish. Met 20 m2 ‘all in’ het kleinste restaurant van Nederland, en dus al lang van tevoren volgeboekt. We hebben er gereserveerd voor 31 mei, om met onze beste vrienden Jelle en Aline te vieren dat Jelle en ik eergisteren precies 50 jaar vrienden waren.

Verderop op onze wandeling zagen we dat Bas en Lieke, de ooievaars op de Sint-Nicolaasbasiliek, thuis waren. 30x ingezoomd en met vaste hand afgedrukt, maar verwacht niet teveel detail op de foto 😄. In het echt was de lucht ook blauw, maar ja, tegenlicht…

Heel goed speelgoed

Tonka’s! Waarschijnlijk alleen nog bekend bij mensen van een zekere leeftijd. In de reclame stond een olifant er met zijn poot op, om aan te geven dat het ijzersterk speelgoed was. En is.

Toen ik dit weekend bij mijn moeder was, nam ik mijn auto’s mee. In eerste instantie om wat ruimte voor haar te creëren in haar eigen huis. “Ik zet ze wel op Marktplaats”, zei ik tegen haar. Maar eenmaal thuis tikte de tiener Werner op mijn schouder. “Niks ervan”, hoorde ik hem zeggen.

Ik heb de auto’s helemaal schoon geboend en verbaas me erover hoe goed ze er nog uitzien. Zeker als je weet dat mijn oude lievelingsspeelgoed heel wat kilometers op de teller heeft. Ondanks hun leeftijd (40 à 45 jaar, schat ik) doen alle bewegende delen nog hun ding en zelfs de onderdelen van rubber zijn nog soepel.

Bij het schoonmaken viel me wel op dat er nog best wat scherpe randjes aan zitten. Ik denk dat deze auto’s anno 2024 niet zonder aanvullende levensverzekering mogen worden verkocht. Maar hey, ik ben nog van een generatie die dit soort rollende risicofactoren glansrijk heeft overleefd. Sterker nog: ik kan er nog jaren mee spelen, euh, naar kijken.

Laat mij maar weer even kind zijn. Vroem vroem!

Meer foto’s:

Lees verder “Heel goed speelgoed”

Jip en zijn ‘war for peace’

Gisteren zijn Peet en ik met mijn moeder naar een lezing geweest van Jean-Paul de Vries in Gouda. Ik ken hem al 45 jaar en als je mij volgt, ken je hem ook. Jip is die kerel die op zijn zevende voor het eerst op de camping in Romagne-sous-Montfaucon kwam, net als ik. Daar begon onze lange vriendschap. In het begin ging ik er vaak met hem mee de bossen in, waar we allerlei overblijfselen vonden uit de 1e Wereldoorlog, die in die streek enorm had huisgehouden. Toen we op een dag trots de heuvel af kwamen lopen met een vliegtuigbom die nog op scherp bleek te staan, ging voor mij de lol er een beetje vanaf. Bij Jean-Paul wakkerde het de fascinatie juist aan. Lang verhaal kort: hij emigreerde naar het dorpje in Noord-Frankrijk en stalde daar zijn vondsten uit. Eerst in een privéverzameling, later professioneler. Zo ontstond het museum Romagne 14-18.

Lees verder “Jip en zijn ‘war for peace’”

Eten in Frankrijk: altijd goed

Als iets aan ons huis in Romagne-sous-Montfaucon moet gebeuren, proberen we dat altijd door mensen uit het dorp of de omgeving te laten doen. Voor het verfwerk vragen we altijd David Lombard. Ik ken hem al zolang als we hier komen (een jaar of 45); eerst als jongetje (wat ik toen zelf natuurlijk ook was) dat ik tegenkwam in het dorp en bij festiviteiten als de 14 Juillet-viering, en hij heeft nu al weer een hele tijd zijn eigen schildersbedrijf. Vanavond waren we bij hem uitgenodigd op het aperitief en dat was heel gezellig! We waren dan ook later weg dan verwacht.

Peet had inmiddels niet zo’n zin meer om te koken, maar gelukkig konden we nog terecht bij L’Argonn-Auberge in Aprémont, waar we ook al tientallen jaren komen. Daar hebben we met zijn tweeën voor €65,- heerlijk gegeten én gedronken.

Lees verder “Eten in Frankrijk: altijd goed”

Enrico Pividori (23/6/1922–1/4/1986) #RIP

In 1952 kwam Enrico Pividori vanuit een plaatsje in de buurt van Venetië naar Frankrijk om te werken. Na wat omzwervingen ging hij als knecht aan de slag bij de boerenfamilie Leclerc in Romagne-sous-Montfaucon. Dezelfde familie waar ik halverwege de jaren ’70 – ik was een jaar of 6, 7 – terechtkwam. Ik was vóór de camping waar wij stonden op een langsrijdende boerenkar gesprongen en klauterde daar pas weer af toen die tot stilstand kwam op het erf van de boer, Philippe Leclerc. Ik ben er nooit meer weggegaan.

Wij kwamen vanaf toen elk jaar op die kleine camping, waar mijn zus en ik (en ook mijn ouders) vrienden voor het leven maakten. Maar mijn grootste vriend was Henri. Nou ja, heel groot was hij niet. En dat kwam niet in de laatste plaats door zijn bochel. Mijn Frans was destijds natuurlijk nog niet heel best. Dat van Henri trouwens ook niet. Het was een mengeling van Frans (waarbij hij een voorkeur had voor de Bargoense woorden, i.p.v. Algemeen Beschaafd Frans) en Italiaans. Het nobele ambacht van articuleren was aan hem niet besteed, en het hielp niet dat hij altijd zijn onafscheidelijke pijp in zijn mond had. En desondanks hadden we hele gesprekken samen. Ik verstond hem misschien niet, maar ik begreep hem precies.

Op zijn vrije zondag gingen we altijd samen wandelen. Hij liet me de hele omgeving zien (waaronder ‘geheime’ velden vol champignons) en heeft me heel veel geleerd over de natuur. Op de terugweg gingen we altijd even via de camping. Daar stond dan een lekker biertje voor hem koud. Dat lustte hij wel, na zo’n lange wandeling. Op andere momenten trouwens ook 😉.

Lees verder “Enrico Pividori (23/6/1922–1/4/1986) #RIP”

Henri ligt weer recht

Ik heb al eens verteld over mijn grote vriend Enrico Pividori. Henri. Een Italiaan die naar Frankrijk was gekomen om te werken en terechtkwam op de boerderij van de ouders van mijn vriend Philippe. En toen die het boerenbedrijf overnam, bleef Henri, uiteraard.

Henri was een kleine man met een groot hart. We hebben op vrije zondagen samen heel veel wandelingen gemaakt door de bossen om Romagne-sous-Montfaucon heen, waar hij me talloze bijzondere plekken heeft laten zien. Hele gesprekken hadden we dan. Op gevoel, als het ware. Want ik was in het begin nog geen tien jaar oud, en hij mompelde meer dan dat hij sprak, waarbij hij Bargoens Frans en Italiaans vermengde tot iets wat zelfs de Fransen nauwelijks konden volgen. Maar Henri en ik begrepen elkaar feilloos. We waren gek op elkaar. Hoewel we elkaar maar een jaar of tien gekend hebben, lijkt dat gelukkig veel langer.

Lees verder “Henri ligt weer recht”

WereldRadioDag

Gut, het is WereldRadioDag, hoor ik net. Maar even een paar kiekjes uit mijn 30-jarige radio’carrière’ dan, die inmiddels alweer ruim 5 jaar achter me ligt.

  • De hoofdfoto (genomen tijdens mijn allereerste programma De SensatieGeneratie, op Radio Ridderkerk) is genomen toen kleurenfoto’s nog niet bestonden
  • De tweede kiek is van een reünie van Unique FM in Heumen, waar ik eenmalig mijn jaren ’90-programma ArtyShock nieuw leven inblies
  • De derde is genomen tijdens de roemruchte vrijdagavond (de mooiste avond voor een radiomaker) bij Roulette FM
  • Op de vierde foto zie je mijn toenmalige thuisstudio, waar ik mijn programma Carte Blanche de laatste jaren maakte voor acht verschillende lokale en internetzenders

30 heerlijke jaren waarin ik sommige van mijn beste vrienden heb leren kennen!

#WereldRadioDag #WorldRadioDay

Alweer 35 jaar geleden overleed Henri

Na de tweede wereldoorlog kwam Enrico Pividori vanuit een plaatsje in de buurt van Venetië naar Frankrijk om te werken. Na wat omzwervingen ging hij als knecht aan de slag bij de boerenfamilie Leclerc in Romagne-sous-Montfaucon terecht. Dezelfde familie waar ik halverwege de jaren ’70 – ik was een jaar of 6, 7 – terechtkwam. Ik was vóór de camping waar wij stonden op een langsrijdende boerenkar gesprongen en klauterde daar pas weer af toen die tot stilstand kwam op het erf van de boer. Ik ben er nooit meer weggegaan.

Wij kwamen vanaf toen elk jaar op die kleine camping, waar mijn zus en ik (en ook mijn ouders) vrienden voor het leven maakten. Maar mijn grootste vriend was Henri. Nou ja, heel groot was hij niet. En dat kwam niet in de minste plaats door zijn bochel. Mijn Frans was destijds natuurlijk nog niet heel best. Dat van Henri trouwens ook niet. Het was een mengeling van Frans (waarbij hij een voorkeur had voor de Bargoense woorden, i.p.v. Algemeen Beschaafd Frans) en Italiaans. Articuleren kwam in zijn woordenboek niet voor, en het hielp niet dat hij altijd zijn onafscheidelijke pijp in zijn mond had. En desondanks hadden we hele gesprekken samen. Ik verstond hem misschien niet, maar ik begreep hem precies.

Op zijn vrije dag gingen we altijd samen wandelen. Hij heeft me de hele omgeving laten zien en me heel veel geleerd over de natuur. Op de terugweg gingen we altijd even via de camping. Daar stond dan een lekker biertje voor hem koud. Dat lustte hij wel, na zo’n lange wandeling. Op andere momenten trouwens ook 😉.

Lees verder “Alweer 35 jaar geleden overleed Henri”

Jelle 50

Ik ken mijn beste vriend Jelle al sinds de kleuterschool. Mijn ‘broertje’ en ik leken zo eeneiig in ons doen en laten, dat we al snel als Jansen & Janssen door het leven gingen.

Gisteren werd Jelle 50. En omdat ik mezelf graag ‘projectjes’ opleg, heb ik een miniradioprogramma voor hem gemaakt. Dat bestaat uit allerlei herinneringen, gekoppeld aan zijn favoriete muziek. Om het beluisterbaar te houden heb ik alle muziek kortgeknipt, maar dat moest natuurlijk onhoorbaar. En in veel gevallen was een tekst van verderop in het nummer toepasselijker dan de standaardopeningszinnen. Her en der heb ik daardoor compleet nieuwe arrangementen geknipt en geplakt. En uiteraard moesten er ook allerlei bijpassende geluidseffecten en fragmenten in, om het ‘af’ te maken. Ik heb nu een indruk hoe Ben Liebrand zich voelt als hij met zijn jaarmix bezig is.

Lees verder “Jelle 50”

Herenigd met mijn jeugd

Omdat ik toch in de buurt was, ging ik vanmiddag even een kop koffie drinken bij mijn moeder. Ik kreeg gelijk twee dichtgeplakte doosjes mee met mijn naam erop. Die stonden al 20 jaar bij haar in de kelder. Zoals te verwachten bij spullen die je 20 jaar niet gemist hebt, zat er weinig bij waar ik waarde aan hechtte.

Behalve een paar brieven van mijn Franse vrienden uit de periode 1980-1984. Én ik ben nu herenigd met mijn eerste twee knuffels uit het begin van de 70-er jaren. In dat konijnenhoofd zat een opwindmechanisme. Behalve dat dat een slaapliedje voortbracht, liet het ook de oren van het konijn bewegen. Aggossie… 🐰

Nog mooier (want levendiger herinneringen) is de gitaar die mijn vader beginjaren ’80 voor me maakte. Voor een lentefeest, een fancy fair, of zo maar, dat weet ik niet meer. Maar ik heb op die snaren van visdraad duizenden liedjes ‘gespeeld’ 🤣

Mijn konijnen:

Lees verder “Herenigd met mijn jeugd”