EuroPapa

Als er één plaats is waar de geest van pap nog rondwaart, is het wel hier, in Romagne-sous-Montfaucon. In het huis wat hij in 1989 kocht en met zoveel liefde opknapte, en natuurlijk in zijn huidige penthouse. Daar woont hij sinds 2023, nadat hij vandaag precies 11 jaar geleden overleed. We leren met het gemis omgaan, maar het wordt steeds groter. En hoe dichtbij hij nu ook is, ik mis pap vooral als ik hier ben.

Het lukt me helaas niet om alles te doen zoals hij dat gedaan of gewild had, maar ik doe wat ik kan. Ik weet dat hij dat weet en hoop dat hij af en toe een oogje dichtknijpt. Proost pap, ik hou van je! ❤️

‘Thuis’werken

Peet heeft een geweldige baas, die helemaal vóór thuiswerken is. En of dat huis dan in Nederland of Frankrijk staat, maakt hem niet uit. Toevallig denkt mijn baas er precies zo over, dus dat maakt sommige dingen wel makkelijker. Zoals niet van woensdag t/m zondag naar Romagne-sous-Montfaucon gaan, maar op dinsdag t/m maandag, als dat beter uitkomt. Zo gezegd, zo gedaan.

Toen ik vanochtend tijdens het werken dit uit het raam zag (no filter!), had ik er nog wel even aan willen plakken. Maar in IJsselstein roept de plicht ook weer, dus we hebben de auto toch maar weer aangetrapt.

We tellen alweer af naar 16 april… 😍

Chemi-ja, chemi-nee

Ons Franse familiehuis in Romagne stamt uit 1926. Het is gebouwd nadat het hele dorp in de 1e Wereldoorlog van de kaart gebombardeerd was.

De schoorstenen zijn dus ook al bijna een eeuw oud en niet allemaal in even goede conditie. Eentje heeft een jaar of tien geleden al eens flinke waterschade opgeleverd in de onderliggende kamer en bleek de afgelopen jaren feitelijk op instorten te staan. Maar onze toenmalige buurman gebruikte ‘m nog, dus hij kon niet worden afgebroken.

Nu is het huis naast ons verkocht en de nieuwe eigenaar gaat de schoorsteen niet meer gebruiken. Ik heb met hem afgesproken dat hij ‘m mocht demonteren, en toen ik vanochtend brood gehaald had, zag ik dat dat al gebeurd is. Wij hadden nog wat nieuwe dakpannen liggen en daarmee heeft hij het gat keurig dicht gelegd.

Beter een goede buur… 😉

Ik kan het dak op!

Op de laatste dag van de vakantie nog door de buurman gevraagd worden om ‘even op het dak te komen kijken’. In aloude Schlosser-traditie met mijn goede kleren aan, maar gelukkig wel mijn klim- en klauterschoenen. Geen overbodige luxe…

Ik vind dat ik (links) er nog ogenschijnlijk ‘cool’ bijzit voor iemand wiens hobby’s zich doorgaans gelijkvloers afspelen.

Met vreugde kan ik jullie meedelen dat ik het avontuur overleefd heb. Als de Belgen zich morgen onderweg ook een beetje gedragen, ben ik maandag weer paraat voor laffe tekst-gerelateerde klussen 😀