Kaartjes uit de Schlosser-koffer

Mijn opa en oma waren binnenvaartschippers. Ze voeren voor de Steenkool Handels Vereniging. Als zij ‘op de vaart’ waren, gingen hun zonen (Jan, Philip, mijn vader Ben en later ook Leen) naar een schippersinternaat in Vreeswijk.

Aan boord van het schip verzamelden mijn opa en oma alle waardevolle spullen in een koffer. Als er iets gebeurde waardoor het schip verlaten moest worden, was het veiligstellen van die koffer heilig. Na het overlijden van mijn opa en oma kwam de koffer uiteindelijk bij mijn ome Leen terecht. Hij heeft de inhoud compleet gecatalogiseerd en gearchiveerd (daar zijn wij in de familie nogal van 😅).

In de koffer zaten dingen als garantiebewijzen en waardepapieren, maar ook talloze foto’s van het gezin en vele briefkaarten, die mijn opa en oma aan elkaar hadden gestuurd, en de jongens vanuit het internaat naar hun ouders.

Toen we afgelopen vrijdag bij mijn ome Leen waren, hebben we tussen het eten door door een heel klein deel van dat archief gebladerd. Ik moest erg lachen om deze kaart, die mijn vader vanuit het internaat gestuurd heeft. Hij zal toen 8 of 9 geweest zijn (dus dit is ruim 70 jaar oud!). De exacte tekst:

“Lieve vader en moeder en Leentje. Ik zal u nu een briefje schrijven. Moe schrijft u alstublief terug en laat Leen ook eens schrijven. Ik denk ik zal vanavond maar schrijven wand ik had het papa belooft dus ik heb vanavond maar geschreven wand ik had vanavond de tijd. Nu weet ik niet meer dan de hartelijke groete van zuster Van Eck en van J (Jan) Ph (Philip) B (Ben) Schlosser. Daaaaaag daaag daag!” ❤

Om dit berichtje heb ik ook kostelijk gelachen. Zie hoe hij met het goede nieuws begint en het slechte nieuws, schijnbaar achteloos, tot het laatst bewaart… 😂

“Lieve moeder, Johan is voorwaardelijk overgegaan. Ik ben voorgoed overgegaan. Ik zit in de 4de klas. Flip is blijve zitte. Afz. Benny. Daaaag.”

‘ABC live zien’ kan van de bucket list af

Werner radioIk heb mijn liefde voor muziek niet echt met de paplepel ingegoten gekregen. Niet dat ik tijdens mijn jeugd ook maar iets tekort gekomen ben, maar verhalen dat mijn vader mij zijn vinylcollectie liet horen en dat dat ernstig mijn muzikale smaak bepaald zou hebben, zouden uit de lucht gegrepen zijn. Wel stond thuis altijd de radio aan, bleef ik bij het boodschappen doen altijd in de auto zitten om naar de radio te luisteren en was ik op de foto hiernaast pas 11 maanden oud.
Al op jonge leeftijd nam ik liedjes op van de Arbeidsvitaminen, de Top 40, de Nationale Hitparade (waar de binnenkomers helemaal gedraaid werden) en de LP (en later CD) Show. Maar mijn echt grote interesse in muziek kwam pas op de middelbare school, waar klasgenoten me The Police, Aztec Camera en The Blow Monkeys leerden kennen. Geweldig vond ik dat! Ogenblikkelijk kreeg ik de drang om die liefde met andere mensen te delen en niet lang daarna meldde ik me aan bij de lokale omroep.

Lees “‘ABC live zien’ kan van de bucket list af” verder

Euhm… Tweet?!?!

Werner_matrix

Kleine bekentenis: ik heb een Twitter-accountaangemaakt. Het ging per ongeluk, heus! Maar nu die er toch is… Wat je kunt verwachten? Vooral muziek- (en media)gerelateerde zaken.

Dat Twitter heeft wel weer zo’nhandleiding (*houdt zonder gevoel voor overdrijving handen een meter uitelkaar*), die ik natuurlijk weer nietga lezen van tevoren, dus het zal wel een typisch geval van trial anderror worden. Maar zo moeilijk kan het nu ook weer niet zijn, als je ziethoeveel geneuzel getwitter er over het net gaat. Is dit dan het eind van mijn weblog? Zeker niet. Alsof ik voor alles aan 140karakters genoeg heb… Dat wil zeggen: ik kan het concert van Ian Brown inLonden wel in 140 karakters beschrijven, maar het is veel leuker om diebeschamende vertoning iets uitgebreider te belichten. Dat en meer binnenkort indit theater. Al dan niet met een ‘aankeiler’ via Twitter, als ik in een helecrossmediale bui ben 😉