Merlot-genot

Ik hoefde Peet maar één keer te vragen of we voor haar verjaardag naar Restaurant en Wijnbar Merlot in Amersfoort zouden gaan. Alleen de amuses zijn er al ’to die for’, en dan moet het échte feest nog beginnen.

  • Parmaham zo fijn gesneden dat het op je tong smelt
  • Gepekelde en geschroeide makreel met passievruchtensaus
  • Buikspek op een bedje van o.a. venkel en gezouten citroen
  • Verschillende bereidingen van fazant
  • Een heerlijk assortiment kazen met een combinatie van appelstroop en mosterd
  • En een nagerecht geïnspireerd op Amersfoortse keitjes, met o.a. gefermenteerde vlierbloesem, cranberry, zwarte sesam en Taggiasche olijf (als ik het allemaal goed onthouden heb… 😅)

Laat ik het zo zeggen: als je weet dat datgene op de foto ‘alleen maar’ de begeleiding van de koffie was, kun je je voorstellen dat het voorafgaande helemáál fantastisch was.

#tipjemijnerzijds

Kerststress

Herinner je je dat verhaal nog van die Kerstbox die wij besteld hadden bij NRC? Die dankzij een extra inspanning van twee Marley Spoon-helpdeskmedewerkers op een ander adres bezorgd zou worden, wat ons ook schriftelijk bevestigd was? Die is inderdaad nooit bezorgd. Niet op het bedoelde adres, maar ook niet bij onszelf. Geen briefje in de bus ook, dus geen idee waar hij nu is, of hij alsnog komt, enz.

De bezorging had zaterdag ’tussen 9.00 en 22.00 uur’ moeten plaatsvinden, maar dat is dus niet gebeurd. Zondag was de helpdesk natuurlijk dicht, ‘maar u kunt altijd een mailtje sturen’. Tegen beter weten in gedaan, wetende dat het inmiddels de zondag vóór Kerst was. En ik snap dat de medewerkers met de Kerstdagen zelf ook niet werken. Maar als ze het morgenochtend lezen, hoeft het natuurlijk niet meer.

Peet is dus vanochtend in alle vroegte naar de supermarkt gegaan om alsnog zelf iets te koken, terwijl ik mijn moeder ging ophalen. Gelukkig kun je zoiets aan Peet wel overlaten en hebben we alsnog heerlijk gegeten. Ik blijf selfies een gedoetje vinden, maar deze geeft wel de goede sfeer weer 😉

En zo eindigde Kerst 2023, voorzien als een paar rustige dagen, volledig in (hectische) stijl. Maar het was wel de Kerst van de grote voldoening, waarin ik de kracht heb ervaren van vriendschap en van blijven lachen in onverwachte situaties. En nu snel met de beentjes omhoog… 😄

You get what you give

Tweede Kerstdag komt de familie bij ons thuis. Om de inwendige mens tevreden te stellen, hebben we de NRC Kerstbox besteld, een verzameling verwennerijen uit de Marley Spoon-koker.

Door onvoorziene omstandigheden kunnen we op het moment van bezorging helaas niet thuis zijn, dus ik belde met NRC. De (overigens zeer vriendelijke) vrouw van klantenservice deed haar best, maar kreeg het bij de bezorgdienst niet voor elkaar om het bezorgadres aan te passen. Niet voor één gat te vangen, belde ik daarna met Marley Spoon. Ook daar trof ik een zeer vriendelijke medewerker. Ik dacht aan de wijze les van mijn vader dat je met een glimlach meer bereikt dan met stemverheffing, en legde de situatie aan hem uit. Hij reageerde zeer begripvol en ook hij ging zijn best voor me doen. Dit keer wél met succes.

Ik belde hem terug om hem te bedanken. Hij had het graag gedaan, zei hij, want ‘fijne mensen aan de lijn hebben is voor ons een cadeautje’. Dat zijn van die spaarzame momenten dat ik weleens denk dat de oude Schloss nog met ons meekijkt… 😇

Nerd alert: ik koos mijn 2000e weekschijf

Zoals je weet, heb ik naast mijn werk ook een muziek-gerelateerde privémissie: het introduceren van nieuwe artiesten en liedjes aan een zo groot mogelijk publiek. Dat deed ik van 1987 t/m 2016 via radioprogramma’s, en sindsdien via mijn nieuwemuziekblog. Zo’n platform is natuurlijk niet compleet zonder een ‘weekschijf’, zeg maar mijn persoonlijke Megahit.

Deze week koos ik de 2000e. Een mooi moment om nog eens terug te kijken op de tijd tussen 5 januari 1985, toen Easy Lover van Philip Bailey & Phil Collins mijn eerste ‘hittip’ was, en die 2000e: Good Time van Leith. Ik heb nooit een week overgeslagen, ook niet tijdens vakanties.

In die tussentijd is veel veranderd. Het is allang niet meer mijn streven dat mijn weekschijf een hit wordt. Het is ‘gewoon’ het beste nummer ter wereld van deze week. Veel daarvan worden in Nederland helemaal niet actief gepromoot, dus dan is een hit praktisch uitgesloten.

In dit stuk dus een terugblik op 38,5 jaar aan weekschijven, eerst de Remschijf geheten en tegenwoordig de Wildcard. Voor de lijstjesfetisjisten zoals ikzelf heb ik al die 2000 schijven in een handzaam document gestoken (lekker oldschool), en uiteraard ook in een Spotify-playlist. Als bonus heb ik uitgezocht welke artiesten in al die tijd mijn meeste weekschijven gescoord hebben. Een echte trip down memory lane.

Je leest het allemaal hier