Vandaag is een bijzondere dag. Het is precies 37 jaar geleden dat mijn ouders, na 13 jaar op camping Nantrisé in Romagne gestaan te hebben, ons heerlijke huis kochten in dat al even fijne dorp. Nog mooier is het, dat dat huis dit jaar precies 100 jaar oud is. En van al die tijd komen we dit jaar dus precies 50 jaar in Romagne.
Veel mensen zouden ervan gruwelen om zo vaak naar dezelfde plek op vakantie te gaan, maar voor mij is het mijn ‘happy place’. De prachtige landelijke omgeving, de lieve vrienden, mijn favoriete beestjes… hier ben ik thuis.
Er blijven altijd wel dingen te wensen over natuurlijk, maar vandaag vieren wij dit waardevolle bezit, waar we al zo lang plezier van hebben en hopelijk nog vele jaren zullen hebben
2026 is een bijzonder jaar. Het is namelijk precies 50 jaar geleden dat de familie Schlosser voor het eerst naar Romagne kwam. Twee families om precies te zijn: mijn vader en moeder met mijn zus en ik, en onze ome Philip en tante Ank met hun dochtertje Ilse. Wij waren nog heel klein (met 6 jaar was ik de oudste van de drie) dus op doorreis naar Spanje maakten we een paar tussenstops. De eerste was zo’n 400 km. van huis. We zouden eigenlijk op de veel grotere camping Lac Vert Plage in Dun-sur-Meuse gaan staan, maar die bleek vol. Gelukkig was nog wel plek op een camping van ongeveer een voetbalveld groot, 10 km. verderop in het dorpje Romagne-sous-Montfaucon. Dat was camping Nantrisé van Mr. & Mme. Michel. Hij was ook de burgemeester van het dorp. We kregen twee plekken naast elkaar, onder de bomen aan de rechterkant van het terrein. Al die jaren dat we er zouden blijven komen, hielden we diezelfde plekken. Die kun je zien op de foto, uit 1978 (de Kip-caravan en Toyota Corolla waren van ons, Philip en Ank hadden zich blijkbaar nog niet geïnstalleerd). Eerder beeldmateriaal heb ik nog niet gevonden.
Wendy en ik maakten al snel vriendjes op de camping, waaronder Jean-Paul de Vries en zijn broertjes Danny en Guy. Onze vader en moeder konden het al gelijk goed vinden met hun ouders, Gerard en Henneke. Uiteindelijk kwamen we veel van die vakantievierders elk jaar daar tegen, en werd het één grote familie. Ook duurde het niet lang voordat ik op een voorbijrijdende boerenkar sprong en zo terechtkwam op de boerderij van Philippe Leclerc, zijn toenmalige vrouw Claudine en hun kinderen Christophe en Sévérine. Ik ben daar nooit meer weggegaan. Ik ken Jean-Paul en de Leclercs dit jaar dus precies 50 jaar. Is dat bijzonder of niet? Ik moet ze rond deze tijd hebben leren kennen, want we waren altijd rond de Franse nationale feestdag, 14 juli, in Romagne.
We namen ook elk jaar actief deel aan de festiviteiten rond die feestdag. Touwtrekken, zaklopen, de eierrace, enz. Zo leerden we in een gezellige sfeer snel veel mensen uit het dorp kennen. En zij ons. In 1989 voelden we ons al zo thuis in Romagne, dat mijn ouders er een huis kochten. Het dorp was in de 1e Wereldoorlog bijna volledig met de grond gelijkgemaakt; ons huis stamt uit 1926. Het is dus precies 100 jaar geleden gebouwd. Los daarvan zijn Peet en ik in september 30 jaar getrouwd, dus het is een gedenkwaardige zomer. Heerlijk om die bijna helemaal hier in Romagne door te brengen!
Het was een heerlijke dag, gisteren. Nadat we de Banksy-tentoonstelling in Rotterdam bezocht hadden, sloten we Peet haar verjaardag af bij ons favoriete restaurant, Merlot in Amersfoort. Een broedplaats voor vriendelijk en kundig personeel, met een keuken die zichzelf maar blijft overtreffen. Het bijzondere is, dat ze er de wijnen als uitgangspunt nemen, waarna ze de chef en zijn koks vragen daar bijpassende gerechten bij te maken. En dat lukt ze ongelofelijk goed. Je moet het echt proeven om te begrijpen wat ik bedoel met ‘complex’, ‘verfijnd’ en ‘gelaagd’, maar we blijven ons verbazen over de smaken die ze uit hun gerechten weten te toveren. En het ziet er allemaal ook nog eens prachtig uit.
Op de terugweg nog even gestopt bij een relatief goedkoop benzinestation, waar ik voor het mooie helaas 0,01 liter teveel tankte…
Vandaag is Peet jarig en daar maken we altijd graag een uitje van. Vanmiddag stond de tentoonstelling House Of Banksy in Rotterdam op het programma. Zo’n 150 werken van de mysterieuze streetart-artiest uit Bristol. Hij zegt zelf dat hij geïnspireerd is door 3D (Robert Del Naja) van Massive Attack, maar er wordt ook gefluisterd dat hij 3D is.
Hij begon door zijn spuitwerk uit de losse pols aan te brengen en ging steeds meer met sjablonen werken. In alle gevallen is zijn kunst heel herkenbaar, of het nu zijn schilderingen of zijn beelden zijn. Bijzonder is ook, dat hij de omgeving onderdeel maakt van zijn werk. Zoals het (geschilderde) meisje dat een fietsband als hoelahoep gebruikt, naast een lantaarnpaal waaraan (de restanten van) een fiets is vastgemaakt. Of die fiets er al stond, of door de kunstenaar is neergezet als onderdeel van zijn werk? Geen idee.
Ik vond het een imposante tentoonstelling, zeker ook vanwege de misstanden die hij met zijn kunst aan de kaak stelt. Sociale misstanden, de consumptiemaatschappij, de oorlogsindustrie, niets ontsnapt aan zijn messcherpe kritiek. En de geheimzinnigheid die om de artiest heen hangt, maakt het des te indringender.
House Of Banksy is nog tot en met 10 mei in Rotterdam te zien! #tipjemijnerzijds
De Grote Roerganger (rechts) en zijn beste vriend Coen in hun diensttijd. Ze lustten toen al een biertje, en ongetwijfeld zijn ze daarboven ook samengekomen om mijn vader zijn geboortedag te vieren. 87 had hij moeten worden vandaag.
Ik mis nog vaak zijn pretoogjes en goede adviezen, maar probeer dingen zoveel mogelijk te doen zoals ik het van hem geleerd heb. Weloverwogen, uitgaand van mijn eigen kracht en met een glimlach. Ik laat best weleens een steekje vallen, behalve waar het het Elfde Gebod betreft (zijn motto): gij zult genieten.
Met de twee vrolijken van Gorinchem (zoals we dat thuis altijd noemen) naar het verlichte kerstdorp in het hogergelegen deel van Dun-sur-Meuse geweest. Een stevige tippel voor mijn moeder, maar ze deed het maar mooi, op haar 83e!
Fijne avond, afgesloten bij onze vrienden van restaurant Les Colimençarts.
Schoonmama Lenie Bakker is jarig vandaag! Daarom gezellig met haar gegeten op een zonovergoten terras aan de Maas, in de zuidelijkste plaats van Nederland: Eijsden-Margraten.
Nu met piepende bandjes door naar Romagne-sous-Montfaucon. Vakantie!!!
Deze foto’s van mijn vader werden laatst teruggevonden door mijn tante Lydia. Met Coen (haar man, paps beste vriend) in militaire dienst, en in de badkamer tijdens hun eerste gezamenlijke vakantie naar Spanje.
Oh, en dat ventje op de kleurenfoto ben ik, met haar vader op de camping.
Allemaal van vóór mijn tijd en vóór de tijd dat zich bij mij iets van geheugen ontwikkeld had, maar met terugwerkende kracht mooie herinneringen!
Vandaag is een bijzondere dag. Het is precies 37 jaar geleden dat mijn ouders, na 13 jaar op camping Nantrisé in Romagne gestaan te hebben, ons heerlijke huis kochten in dat al even fijne dorp. Nog mooier is het, dat dat huis dit jaar precies 100 jaar oud is. En van al die tijd komen we dit jaar dus precies 50 jaar in Romagne.
