Vrijheid

Bevrijdingsdag 2024. Het ultieme gevoel van vrijheid is voor mij om op elk gewenst moment naar Frankrijk te kunnen rijden. En dan in het bijzonder ons geliefde Romagne-sous-Montfaucon, waar ons familiehuis en lieve vrienden (in dier- en mensvorm) op ons wachten. En dat je daar lekker verder kunt werken – of juist niet. Vrijheid om te zijn waar je wil zijn en te doen wat je wil doen. Daarbij anderen in hun waarde latend, uiteraard.

We zijn weer lekker naar Romagne onderweg, met mam. En volgend weekend rijden Peet en ik door naar Zuid-Frankrijk, naar een ander paradijsje, en andere vrienden. Wat een rijkdom!

EuroPapa

Als er één plaats is waar de geest van pap nog rondwaart, is het wel hier, in Romagne-sous-Montfaucon. In het huis wat hij in 1989 kocht en met zoveel liefde opknapte, en natuurlijk in zijn huidige penthouse. Daar woont hij sinds 2013, nadat hij vandaag precies 11 jaar geleden overleed. We leren met het gemis omgaan, maar het wordt steeds groter. En hoe dichtbij hij nu ook is, ik mis pap vooral als ik hier ben.

Het lukt me helaas niet om alles te doen zoals hij dat gedaan of gewild had, maar ik doe wat ik kan. Ik weet dat hij dat weet en hoop dat hij af en toe een oogje dichtknijpt. Proost pap, ik hou van je! ❤️

Kerststress

Herinner je je dat verhaal nog van die Kerstbox die wij besteld hadden bij NRC? Die dankzij een extra inspanning van twee Marley Spoon-helpdeskmedewerkers op een ander adres bezorgd zou worden, wat ons ook schriftelijk bevestigd was? Die is inderdaad nooit bezorgd. Niet op het bedoelde adres, maar ook niet bij onszelf. Geen briefje in de bus ook, dus geen idee waar hij nu is, of hij alsnog komt, enz.

De bezorging had zaterdag ’tussen 9.00 en 22.00 uur’ moeten plaatsvinden, maar dat is dus niet gebeurd. Zondag was de helpdesk natuurlijk dicht, ‘maar u kunt altijd een mailtje sturen’. Tegen beter weten in gedaan, wetende dat het inmiddels de zondag vóór Kerst was. En ik snap dat de medewerkers met de Kerstdagen zelf ook niet werken. Maar als ze het morgenochtend lezen, hoeft het natuurlijk niet meer.

Peet is dus vanochtend in alle vroegte naar de supermarkt gegaan om alsnog zelf iets te koken, terwijl ik mijn moeder ging ophalen. Gelukkig kun je zoiets aan Peet wel overlaten en hebben we alsnog heerlijk gegeten. Ik blijf selfies een gedoetje vinden, maar deze geeft wel de goede sfeer weer 😉

En zo eindigde Kerst 2023, voorzien als een paar rustige dagen, volledig in (hectische) stijl. Maar het was wel de Kerst van de grote voldoening, waarin ik de kracht heb ervaren van vriendschap en van blijven lachen in onverwachte situaties. En nu snel met de beentjes omhoog… 😄

You get what you give

Tweede Kerstdag komt de familie bij ons thuis. Om de inwendige mens tevreden te stellen, hebben we de NRC Kerstbox besteld, een verzameling verwennerijen uit de Marley Spoon-koker.

Door onvoorziene omstandigheden kunnen we op het moment van bezorging helaas niet thuis zijn, dus ik belde met NRC. De (overigens zeer vriendelijke) vrouw van klantenservice deed haar best, maar kreeg het bij de bezorgdienst niet voor elkaar om het bezorgadres aan te passen. Niet voor één gat te vangen, belde ik daarna met Marley Spoon. Ook daar trof ik een zeer vriendelijke medewerker. Ik dacht aan de wijze les van mijn vader dat je met een glimlach meer bereikt dan met stemverheffing, en legde de situatie aan hem uit. Hij reageerde zeer begripvol en ook hij ging zijn best voor me doen. Dit keer wél met succes.

Ik belde hem terug om hem te bedanken. Hij had het graag gedaan, zei hij, want ‘fijne mensen aan de lijn hebben is voor ons een cadeautje’. Dat zijn van die spaarzame momenten dat ik weleens denk dat de oude Schloss nog met ons meekijkt… 😇

Unieke expositie in Hannemahuis

‘Match’ is een mooi concept, waarbij 12 kleinere Nederlandse musea een geleend topstuk uit het Rijksmuseum koppelen aan een pronkstuk uit de eigen collectie. Wij bezochten vanmiddag het Hannemahuis in Harlingen. Daar stond een huwelijksportret van Frans Hals zij aan zij met een verguld zilveren huwelijksbokaal van de Harlingse zilversmid Willem Anskes Zeestra. Beide werken zijn verbluffend gedetailleerd, waardoor je ernaar kunt blijven kijken.

Speciaal voor deze tentoonstelling hebben twee jonge dansers een choreografie gemaakt en uitgevoerd, die op muziek van Hals’ tijdgenoot Sweelinck op een gordijn werd geprojecteerd. Ook de kledingstukken van het door Hals geportretteerde stel waren exact nagemaakt. Mooie en unieke expositie!

Die laatste foto mag je vergeten…

Omdat we toch in ‘Harns’ waren, zijn we met mijn ome Leen fantastisch gaan eten bij restaurant ’t Havenmantsje. Daar kochten we nog een fles ‘Friese champagne’. Alleen al leuk vanwege de naam! #riesling #tipjemijnerzijds

Meer foto’s en een filmpje:

Lees verder “Unieke expositie in Hannemahuis”

Prada bijgezet in Romagne

Koningsdag. Best wel een mooie dag om ons koninginnetje de laatste eer te bewijzen. Vanochtend hebben we haar bijgezet in het columbarium van Romagne-sous-Montfaucon, waar mijn vader 10 jaar geleden de eerste bewoner was. Hij heeft vanaf nu gezelschap van Prada, als eerste dier. Ik ben dankbaar, blij en trots dat het gemeentebestuur zo meelevend en vooruitstrevend was om ons hiervoor officieel toestemming te verlenen. Waar een klein dorp groot in kan zijn. En uitvaartonderneming Vassart Claudel heeft het allemaal keurig geregeld. Un grand merci!

Ik heb bij Prada een document achtergelaten, waarin ik verwoord heb wat wij nu moeten missen. Dat schreef ik niet lang na haar overlijden, dus de scherpe randjes zijn er nu wel een beetje af. Maar het gemis blijft en ik zou er heel wat voor over hebben om… 😿

Nou ja, Prada is weer thuis en dat geeft toch een goed gevoel 😻🐾

Pap als broekie op het internaat

17 april. We moeten het vandaag alweer precies 10 jaar zonder mijn vader stellen. Wat is er inmiddels een hoop gebeurd waar hij geen weet van heeft. Gelukkig ook maar, in sommige gevallen.

De herinneringen zijn ontelbaar en heel dierbaar. Alleen maar leuke herinneringen eigenlijk. Wat hebben we veel gelachen en meegemaakt met zijn allen! En soms komt er onverwacht een nieuw aandenken bij. Een paar weken geleden was ik met mijn beste vriend op pad en kwamen we langs het schippersinternaat in Vreeswijk, waar mijn vader en zijn broers op gezeten hebben. Tegenwoordig is dat een appartementencomplex. We werden door een van de huidige bewoonsters binnengelaten en troffen in de hal oude foto’s van toen. O.a. van het jaar waarop mijn vader, als 8-jarige, op het internaat kwam. Ik dacht hem al gelijk te herkennen, en mijn ome Leen (zijn jongste broer) heeft bevestigd: dit is hem! Keurig, waarschijnlijk op instructie van de fotograaf, met de benen over elkaar en de handen op de knieën. Pap zal het me vergeven dat ik in eerste instantie dacht dat dit een meisje was 😉

Ik hou van je pap, en ik zou meer dan ooit willen dat je er nog was! ❤️

In de voetsporen van pap

Dikke bonus tijdens mijn dagje uit met Jelle was een bezoek aan het voormalig schippersinternaat in Vreeswijk, slechts 7,5 km. van IJsselstein. Mijn vader en zijn drie broers hebben daar vlak na de 2e Wereldoorlog een aantal jaren doorgebracht. Tegenwoordig is het een appartementencomplex.

Een van de huidige bewoonsters hoorde ons daarover praten en liet ons binnen. Er bleken nog oude klassenfoto’s en andere ingelijste knipsels te hangen, en er stonden teksten op de muren (waaronder het ‘Prins Hendrik Internaat-lied’) die iets over de geschiedenis van het gebouw vertellen. Erg indrukwekkend en een tikkeltje emotioneel om even in de voetsporen van mijn vader gelopen te hebben.

Ik voelde je aanwezigheid pap, en dat was fijn! ❤️

Meer foto’s:

Lees verder “In de voetsporen van pap”