Jumbo jaagt op meer marge

Hallo Jumbo! Lekker je leveranciers uitknijpen onder het motto ‘fijn voor onze klanten’? Terwijl iedereen weet dat het niet gaat om lagere verkoopprijzen, maar om betere marges. Gevolg is, dat deze leverancier (in dit geval Danio) vervolgens weer zijn leveranciers (de zuivelboeren) een extra poot zal uitdraaien. Want de geschiedenis leert, dat prijsvoordeel nooit terechtkomt bij de grondstofproducent of de eindgebruiker, maar altijd bij de lagen ertussen. Daarom proberen wij zoveel mogelijk rechtstreeks te kopen (wat natuurlijk maar in een klein aantal gevallen lukt).

Wij, de consument, zullen moeten leren dat we voor elk product een redelijke, realistische prijs moeten betalen. En een redelijke, realistische prijs is er wat mij betreft eentje waar ook de grondstofproducent onder de streep iets aan overhoudt. Sterker: het zou fair zijn als die producent weer zelf zou kunnen bepalen hoeveel hij realistischerwijs voor zijn grondstoffen zou moeten krijgen, i.p.v. dat afnemers bepalen wat ze voor die producten willen betalen.

Stresstest overleefd 😉

In Frankrijk heft de overheid in september en oktober minder accijns op de brandstof, wat 30 cent per liter scheelt. Dat wetende, hadden we in Nederland maar 15 liter bijgetankt, zodat we ‘onze’ benzinepomp in Stenay, de goedkoopste in de wijde omgeving, volgens mijn berekening ‘makkelijk’ konden halen.

90 km van tevoren begon het waarschuwingslampje in onze auto te branden. Dan zit er nog 5 liter in de tank. Onze auto rijdt 1 op 20, dus dat moest goed komen. Peet kneep ‘m, ik hield de moed erin. Een kleine stresstest op onze huwelijksdag, maar ik beloofde dat ik het sowieso zou oplossen als het mis ging.

Gelukkig was dat niet nodig en hoefde ik niet naar de pomp te lopen 😅. Wel tankten we ruim 36 liter, terwijl onze tank maar 35 liter groot is. Kantje boord dus, maar een mooi prijsje…

Next stop: Romagne!

Eten in Frankrijk: altijd goed

Als iets aan ons huis in Romagne-sous-Montfaucon moet gebeuren, proberen we dat altijd door mensen uit het dorp of de omgeving te laten doen. Voor het verfwerk vragen we altijd David Lombard. Ik ken hem al zolang als we hier komen (een jaar of 45); eerst als jongetje (wat ik toen zelf natuurlijk ook was) dat ik tegenkwam in het dorp en bij festiviteiten als de 14 Juillet-viering, en hij heeft nu al weer een hele tijd zijn eigen schildersbedrijf. Vanavond waren we bij hem uitgenodigd op het aperitief en dat was heel gezellig! We waren dan ook later weg dan verwacht.

Peet had inmiddels niet zo’n zin meer om te koken, maar gelukkig konden we nog terecht bij L’Argonn-Auberge in Aprémont, waar we ook al tientallen jaren komen. Daar hebben we met zijn tweeën voor €65,- heerlijk gegeten én gedronken.

Lees verder “Eten in Frankrijk: altijd goed”

Op advies van pap…

Op 17 april 2013, precies om 17.00 uur, hoorde mijn vader ergens heel ver weg het klokje van het aperitief slaan, en besloot hij dat hij daar wel bij wilde zijn. We missen hem nu dus al zeven jaar.

Bij belangrijke beslissingen denk ik nog altijd aan zijn vele adviezen. En ook in deze Coronacrisis schiet me vaak te binnen hoe hij met dit soort situaties omging. Neem nu de diepe economische crisis die ons in het vooruitzicht wordt gesteld. Moet ik me daar nu al druk om gaan maken? Mijn vader zou met een mooie oude spreuk zeggen: ‘een mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest’. Zijn tip zou dan ook zijn: laat je niet gek maken. Als je nu al van het ergste uitgaat, ga je je er ook naar gedragen en weet je zeker dat het gaat gebeuren. Als iedereen die zich dat kan veroorloven zoveel mogelijk realistisch en ‘normaal’ blijft doen, kunnen we de schade misschien beperken.

Daarom hebben we bij een heel goed Amersfoorts restaurant, De Saffraan, een driegangenmenu besteld. Zo vieren we het leven en dat van mijn vader, en dragen we ons steentje bij aan het in stand houden van de economie. Want zijn ultieme tip was altijd: ‘hoofd koel, voeten warm…’.

Proost pap! ❤

Meer foto’s:

Lees verder “Op advies van pap…”

De mond gesnoerd…

Damn! 21 februari ga ik naar Londen en ik had gehoopt dat ik dankzij de overname van HMV door Sunrise Records de flagship store van HMV in Oxford Street nog kon bezoeken. Maar helaas werd gisteren bekend dat dit filiaal onder de 27 vestigingen valt, die per direct gesloten zijn. His Master’s Voice dus het zwijgen opgelegd…

De reden? De huurprijzen in de Londense winkelstraat zijn simpelweg te hoog. En zoals ook in Nederland vaak het geval is: dat is een minstens even groot probleem als het teruglopende aantal klanten door andere manieren van muziek-, film- en gameconsumptie.

Major bummer dus, maar eerlijk is eerlijk: voor het personeel is het natuurlijk veel erger.

https://www.musicweek.com/labels/read/hmv-confirms-oxford-street-store-closure/075213

Athene

De Grieken zijn nogal van de oudheid en Peet en ik houden daar ook heel erg van. Onze bestemming op vrijdag, Athene, was in dat opzicht redelijk ultiem.

We hadden ons van tevoren bedacht dat we ons door een hop-on-hop-off bus van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid zouden laten brengen, maar kozen uiteindelijk voor een ‘eigen’ taxichauffeur die ons de hele dag zou rondrijden. Dat was mijn vader en moeder ook al eens goed bevallen.

Behalve over de monumenten die we bezochten, had hij ook over andere onderwerpen wel wat te vermelden. Zo vond hij de Europese investeringen in de Griekse economie maar weggegooid geld. Met dat geld zouden alleen de corrupte politici in het zadel gehouden worden, maar de gewone Griek merkte er niets van. In tegendeel: de salarissen gaan omlaag en de werkeloosheid stijgt, aldus onze chauffeur. “We need managers, not money.”

Ook vertelde hij dat voor de Olympische Spelen van 2004, die in Athene plaatsvonden, alle vervuilende bedrijven naar buiten de stad verplaatst waren en dat er sindsdien geen smog meer was. Maar wat dan die bruine wolk was die we vanaf de Acropolis over heel Athene zagen hangen? We vonden het sowieso geen fraaie, laat staan schone stad. Ook dat zie je goed vanuit een taxi, zeker met de raampjes open.

Lees verder “Athene”

Picfijn voor elkaar!

Criticasters noemen het slimme marketing en dat is het natuurlijk ook gewoon. Maar ik vind dat Picnic dat leuk doet: even een kaartje en een ‘leuke dingen tas’ omdat ze al 1.500 kg.(!) aan boodschappen voor ons gesjouwd hebben. Wat kan mij het schelen of dat klopt of niet, ik vind het attent. En een handgeschreven kaartje. Dat hadden ze ook gemakzuchtig kunnen printen.

Vanmiddag werd de bestelling trouwens afgeleverd met een vriendelijk “Hier zijn de boodschappen voor vandaag!” Zo bont maken we het nu ook weer niet, maar het klonk me goed en comfortabel in de oren 😉

Kleine Franstratie

Het gaat vrij slecht met de Franse economie. Vooral buiten de grote steden. Ik begrijp dat wel. Bedrijven zijn hier namelijk gewoon met lunchpauze (en dus onbereikbaar) tussen 12.00 en 14.00 uur; ze gaan gewoon dicht tijdens de vakantie (ook in de toeristensector); ze bellen niet terug als ze dat met je afspreken; ze komen zonder bericht niet op afspraken opdagen; als je ze belt en ze herkennen je nummer, nemen ze niet op of veinzen je niet te horen; ze blijken ‘niet te werken in jouw regio’, enz. enz.

Overigens hebben veel vaklieden en bedrijven hier helemaal geen website. En de sites die er wel zijn, lijken gebouwd te zijn vóór het internettijdperk. Heel professioneel allemaal.

Het zou met de Franse economie een stuk beter gaan, als Franse bedrijven er blijk van zouden geven geld te willen verdienen en daar ook naar te handelen…

Hopende mijn frustratie hiermee van mij afgeschreven te hebben, verblijf ik met vriendelijke groet (in Frankrijk)…

Last stop: Cagliari

Het Castello Quarter, dat ongeveer voor de deur van ons appartement begint, zijn in feite de oude vestingwerken van Cagliari. Vestingwerken zijn bedoeld als verdediging en liggen dan ook vaak hoog, uitkijkend over de verre omgeving. Slim, uit verdedigingsoogpunt, maar het betekent voor de hedendaagse bezoeker een enoooorme hoeveelheid traptreden omhoog. Daar staat dan weer wel een fantastisch uitzicht tegenover.

Zo’n vestingwerk is een stadje op zich. Zeker in Cagliari geldt, dat het weliswaar historische grond is, maar dat het ook een wijk is waar nog gewoon mensen wonen. En hoe smal de straatjes ook, daar rijden (dus) ook nog gewoon auto’s. Ik heb overigens het idee dat Italianen niet bovenmatig aan hun auto’s gehecht zijn. Dat moeten ze ook niet doen, want dat wekt alleen maar teleurstelling en frustratie in de hand. Als je als Italiaan één zekerheid hebt, dan lijkt dat wel te zijn dat je auto gekrast of gebutst raakt. Door een onhandige manoeuvre van jezelf óf een medeweggebruiker. Die smalle straatjes, de weinige en te kleine parkeervakken helpen dan niet echt…

Lees verder “Last stop: Cagliari”

Porto Cervo en Porto Rotondo

Ook een meer bewolkte dag op Sardinië is een heerlijke dag. Vandaag hebben we met de auto de regio verkend.

Porto Cervo bijvoorbeeld. Het ‘Monte Carlo van Sardinië’. Omdat een colaatje er 8 euro kost (en mijn biertje 11), maar ook vanwege de haven vol onbetaalbare jachten. Zoals je op de foto kunt zien, waren wij blijkbaar buiten het seizoen daar, óf was iedereen nét aan het ‘aqua-flaneren’.

Porto Cervo schijnt te zijn aangelegd door een Arabische prins en volledig te zijn gericht op toeristen/gluurders. Niets authentieks dus, maar wel erg leuk. Met veel kleine winkelcentra vol loslopende kunst, hebbedingetjes voor de rijken, juweliers, tasjeswinkels en eettentjes.

Heerlijke pizza’s gegeten op het openluchtterras bij Pizzeria Myrto. En als het ons bevallen was, of wij dan ook zouden willen vermelden dat wij geholpen waren door Oteria? Dat wilden wij wel hoor!

Lees verder “Porto Cervo en Porto Rotondo”