His Master’s Poes

His_masters_voice_2Pixie_2_2

Je kent de beroemde afbeelding van de muziek luisterende hond Nipper, die het uiteindelijk schopte tot logo van het muzieklabel His Master’s Voice? Daar moest ik aan denken toen ik gisteravond met Pixie thuiskwam.

Die ochtend ontdekte ik een ‘winkelhaak’ in haar linkerachterpoot. Ze was blijkbaar ergens achter blijven hangen, daarbij door een ander dier geholpen of ‘gewoon’ door een medebeest te grazen genomen. Kan gebeuren, Pixie en Prada zijn de hele dag buiten. Maar als een mens in zo’n geval een tetanusprik moet hebben, waarom een poes dan niet? Dus ging ik gistermiddag met het beestje naar de dierenarts. Nadat die de wond gehecht had, mocht Pixie weer mee naar huis.

Om te voorkomen dat ze bij haar kaalgeschoren en dichtgenaaide achterpoot kan komen, moet ze 10 Í 14 dagen deze lampenkap om. Het arme dier. Je kunt je voorstellen wat een lachwekkende situaties dat oplevert als ze wil eten/drinken, door een smalle opening kruipen, kopjes geven, een speelgoedmuisje pakken, enz. Lachwekkend voor ons, welteverstaan. Pixie moet de komende weken binnenblijven en we kregen de waarschuwing het kattenluik toch maar op slot te houden. Achteruit kan ze er immers nog prima doorheen, en dat schijnen ze snel genoeg door te hebben.

Oh ja, en of ik even €210,- wilde afrekenen…

Er zijn er (naar schatting) twee jarig, hoera hoera!

Prada_pixie_1_jaar07-07-07 was toch al geen datum om makkelijk te vergeten, maar Petra en ik reden die dag 1000 kilometer op en neer naar Frankrijk om twee ‘gratis’ poesjes af te halen bij boer Philippe (ik heb al eerder het een en ander over ze geschreven). Geen seconde spijt gehad van onze keuze, we zouden niet meer zonder Prada & Pixie willen. De exacte datum is onbekend, maar de dierenarts schat dat de zusjes op 11 mei geboren zijn. En dus zijn ze vandaag (om en nabij) een jaar oud. Daarom geen roze strikken of liefdesverklaringen, maar wel een extra knuffel. Gefeliciteerd meisjes!

Huh? Jij hier?

Ijsvogel Zojuist hebben we een stuk door onze wijk gewandeld. Het was inderdaad niet mijn idee, maar als je twee weken binnen gezeten hebt, is wat buitenlucht eigenlijk helemaal niet zo gek. Al helemaal niet als je dan opeens een ijsvogel ziet vliegen, waarvan de blauwgroene rugveren metaalachtig glanzen in het zonlicht. Nu blijken die dieren hier niet zo schaars als ik dacht (ze schijnen in heel Nederland voor te komen en het aantal broedparen wordt op enkele honderden geschat), maar ik had er nog nooit eentje in het echt gezien. En da’s dan toch leuk.

Maar misschien nog wel leuker: die kop warme chocolademelk bij terugkomst… 😉

Kerst(k)attributen

Kerstkattributen_1_1Kerstkattributen_2_1 Ik heb het lang kunnen tegenhouden, maar als je eenmaal twee huisdieren hebt, is de stap naar een derde blijkbaar niet groot meer. En dus hebben wij nu ook zo’n wanstaltig verlicht rendier staan… In dezelfde categorie vallen onze nieuwe kerstmannen annex klauterkabouters. Pixie en Prada zijn al dikke vriendinnen met ze en mogen ze graag het klimmen lastig maken. Laatste speeltje van de dames: ze weten nu hoe ze het afdekklepje kunnen verwijderen van de koolstoffilters die de geurtjes in hun kattenbak houden. Elke ochtend ligt er weer zo’n ding aan flarden gescheurd in de gang.

Bloemenkinderen

Pp_zonnebloem_1Pp_zonnebloem_2Pp_zonnebloem_3 Onze logees moeten voortaan hun tent meenemen en kunnen die in de tuin opzetten. Wat vroeger de logeerkamer was, is nu het domein van Pixie & Prada. Daar staat ook een grote bos kunstzonnebloemen. De kiezels in de vaas en die grote gekleurde bloemkoppen hebben een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de dames, wat ze soms in een onhandige positie brengt. ‘Oeps!’ lijkt Pixie op de middelste foto te denken (klik er maar eens op…).

Van (katten)kwaad tot erger

Kattenspul 2Als je een winkel binnenloopt en de winkelier loopt glimlachend linea recta op je af, dan is dat niet per se goed nieuws. Verraadt zijn blik of handelen iets van herkenning, wees dan op je hoede. Balanceert zijn glimlach op het randje van uitbundigheid, vrees dan het ergste. En is hij bereid na sluitingstijd nog even rustig met je door de winkel te wandelen, leg je dan maar neer bij het feit dat je met open ogen het schip ingaat.

Toen ik vanavond voor de tweede keer naar de dierenspeciaalzaak ging, liet de winkelier een andere klant in de steek om mij, vriendelijk lachend, te begroeten: “Mijnheer, wat leuk u weer te zien!” Toen had ik al op mijn hoede moeten zijn… Maar dat was niet nodig, dacht ik nog. Ik was immers gewapend met een boodschappenbriefje naar binnen gestapt, dus hoefde me alleen maar aan mijn lijstje te houden. Hahaha, lachen met mij!

Lees “Van (katten)kwaad tot erger” verder