Nerd alert: ik koos mijn 2000e weekschijf

Zoals je weet, heb ik naast mijn werk ook een muziek-gerelateerde privémissie: het introduceren van nieuwe artiesten en liedjes aan een zo groot mogelijk publiek. Dat deed ik van 1987 t/m 2016 via radioprogramma’s, en sindsdien via mijn nieuwemuziekblog. Zo’n platform is natuurlijk niet compleet zonder een ‘weekschijf’, zeg maar mijn persoonlijke Megahit.

Deze week koos ik de 2000e. Een mooi moment om nog eens terug te kijken op de tijd tussen 5 januari 1985, toen Easy Lover van Philip Bailey & Phil Collins mijn eerste ‘hittip’ was, en die 2000e: Good Time van Leith. Ik heb nooit een week overgeslagen, ook niet tijdens vakanties.

In die tussentijd is veel veranderd. Het is allang niet meer mijn streven dat mijn weekschijf een hit wordt. Het is ‘gewoon’ het beste nummer ter wereld van deze week. Veel daarvan worden in Nederland helemaal niet actief gepromoot, dus dan is een hit praktisch uitgesloten.

In dit stuk dus een terugblik op 38,5 jaar aan weekschijven, eerst de Remschijf geheten en tegenwoordig de Wildcard. Voor de lijstjesfetisjisten zoals ikzelf heb ik al die 2000 schijven in een handzaam document gestoken (lekker oldschool), en uiteraard ook in een Spotify-playlist. Als bonus heb ik uitgezocht welke artiesten in al die tijd mijn meeste weekschijven gescoord hebben. Een echte trip down memory lane.

Je leest het allemaal hier

BigBird en Spanje

Gisteren was ik met radiovriend Jasper en zijn vriendin Irene in Ochten om Patricia van Meerten te helpen bij het opruimen van het huis van Richard. Uiteraard een bezigheid met een lach en een traan. Maar over het geheel genomen was het een leuke, luchtige middag, omdat bij alles wat we tegenkwamen wel een mooi verhaal zat.

Ik moest bijvoorbeeld hardop lachen toen ik deze cd zag liggen. Ik heb al geschreven dat Richard zijn favoriete band AC/DC voor mij de horror was (en is). De ‘AC/DC-garantie’ in zijn programma was voor mij als luisteraar altijd het perfecte moment voor een plaspauze. Ook in dat opzicht waren wij aan elkaar gewaagd. Mijn programma bevatte namelijk ook onbedoelde plaspauzes voor Richard. Een van die momenten waarop bij hem elke week de vliezen braken, was de ‘Arena del Pop’, waarin ik een actueel Spaanstalig liedje liet horen. Geen tango of flamenco trouwens, maar gewoon lekkere hedendaagse pop- en rockmuziek. Een uitstekend radio-item in de categorie ‘weer eens wat anders’, aldus wij van WC-Eend. Maar voor Richard dus een reden om even heel hard iets anders te gaan doen.

Je begrijpt dus dat ik een kleine wegtrekker kreeg toen ik opeens de cd I Love Spanje in handen had… 😀

Ik sta in de krant!

Kijk mam, ik sta in de krant! Op pagina 39 (3×13) nog wel… 😉

Een paar weken geleden werd ik benaderd door Hans Vos van De Stad Amersfoort. Hij wilde graag schrijven over hoe ik van mijn passie, muziek (van anderen, wel te verstaan), mijn hobby én mijn werk gemaakt heb. En daar blijk je een leuk verhaal over te kunnen schrijven. Nu sta ik dus paginagroot in de krant. Waar de muziek je al niet brengt… 😉

Het artikel is via deze link goed te lezen. Via de knop met de pijlen, onderaan het stuk, kun je het beeldvullend maken.

De SensatieGeneratie van start

14 juni 1987. Vandaag precies 30 jaar geleden. Ik kan wel zeggen dat op die datum mijn leven veranderde. Niet lang daarvoor had ik gereageerd op een oproep die niet veel langer was dan ‘nieuwe lokale omroep zoekt medewerkers’ en op 14 juni 1987 mocht ik mijn eerste programma maken. Een jongerenprogramma, op Radio Ridderkerk. Samen met Claudia Vaessen en onze technicus Peter Maliepaard, die datzelfde berichtje in de krant gelezen hadden. De SensatieGeneratie heette het programma, want ik wilde ‘iets met sensatie’ en Claudia ‘iets met generatie’. Die naam heeft het programma niet weerhouden om eindeloos door te gaan, want het wordt op (inmiddels) RTV Ridderkerk nog steeds uitgezonden. Wat zou het Guinness Book of Records daarvan zeggen?

Lees verder “De SensatieGeneratie van start”

Dankwoord

Niet uit ijdelheid, maar uit dankbaarheid wil ik je dit even laten horen. Richard van Meerten, die gekke BigBird met zijn kleine hartje, heeft een dankwoord gemaakt omdat ik zo nodig moest stoppen met radio maken. Heel mooi gedaan (ook technisch, en daar houd ik van) en erg herkenbaar. Bovendien sluit hij zijn betoog af met een absoluut topnummer. Brings back memories

Dank je wel BigBird, onze paden blijven elkaar zeker kruisen 🙂.

Laatste Carte Blanche

Nou, daar is ‘ie dan: mijn allerlaatste radio-uitzending. Nadat ik had besloten te stoppen met radio maken, wilde ik van deze laatste Carte Blanche iets bijzonders maken. Ik neem je mee op een reis langs mijn bijna 30-jarige radiocarrière aan de hand van de rode draad: de Remschijf. Uit elk jaar dat ik radio maakte heb ik één Remschijf gekozen waar een mooi verhaal bij hoort, en dat omlijst ik met de vormgeving uit die tijd. Al die liedjes en al die herinneringen schetsen een mooi beeld van hoe in die drie decennia de radio, de muziek en ikzelf klonk. Geen sentimenteel gedoe, maar gewoon een leuke terugblik, al zeg ik het zelf. Je eigen oordeel vormen? Luister dan nu:

Lees verder “Laatste Carte Blanche”

Inblikken en wegwezen!

Bij ons in de familie houden we wel van een legpuzzel en ik heb het idee dat ik er net eentje van 10.000 stukjes gelegd heb. Mijn allerlaatste Carte Blanche is opgenomen en ik ben er blij mee. Als hij morgenochtend online komt, zal ik precies uitleggen wat het idee achter deze uitzending is.

Om alvast een tipje van de sluier op te lichten: t.b.v. deze laatste aflevering heb ik al mijn gebruikte vormgeving (aankondigingen van programmaonderdelen, verbindende jingles, muziekjes, enz.) van de afgelopen 30 jaar gedigitaliseerd. Het gros daarvan stond nog op cassettebandjes, spoelen, DAT-tapes en MiniDiscs. De bij die opslagformaten behorende apparatuur heb ik niet (meer) of heb ik niet aangesloten staan. De feitelijke digitalisering gebeurde dus bij vrienden en bedrijven, of met behulp van bij vrienden geleende hardware.

Dat leverde enkele lange geluidsbestanden op met honderden jingles erin, die allemaal losgeknipt en hernoemd moesten worden. En al die individuele bestandjes gingen uiteraard het uitzendsysteem in, voorzien van de juiste tags om ze geschikt te maken voor gebruik in een radio-uitzending.

Lees verder “Inblikken en wegwezen!”

Cirkel rond

Niet te geloven… Zoals je weet stop ik eind dit jaar na bijna 30 jaar met radio maken. De muziek voor mijn laatste Carte Blanche heb ik al uitgezocht. Het allerlaatste liedje is daarbij onder radiomakers altijd nogal een ding. Dat dient de nodige symboliek te bevatten. Én het moet tot het laatste moment eigenlijk een verrassing blijven. Maar omwille van de actualiteit verklap ik hem bij deze toch…

Ik had gekozen voor een band waarvan de carrière exact gelijk opgaat met mijn radiocarrière: Deacon Blue. Hun debuutsingle Dignity was Remschijf in mijn tweede radio-uitzending aller tijden, op 21 juni 1987. Ook Deacon Blue was er weleens tussenuit, maar kwam altijd weer terug, net als ik. En dit jaar verscheen er een nieuw album van ze. Het nummer Gone was mijn singlesuggestie en leek me nu ook qua titel een toepasselijke afsluiter van de laatste Carte Blanche.

En wat lees ik nu? Zoals zoveel singlesuggesties wordt Gone hun nieuwe single. Als je het hebt over cirkels rond maken…

De kaarten zijn geschud

Afgelopen week kreeg ik ongevraagd – en vooral onverwacht – opeens allerlei complimenten over Carte Blanche. Supereervol natuurlijk, maar het maakte het er voor mij niet makkelijker op. Ik had namelijk net een hele, hele moeilijke beslissing genomen. Ik heb al een paar weken buikpijn bij de gedachte, maar toch de knoop doorgehakt: eind van dit jaar ga ik, na bijna 30 jaar, stoppen met mijn wekelijkse radioprogramma. Voor degenen die dat als slecht nieuws ervaren, is er ook goed nieuws: ik blijf in de toekomst nieuwe muziek onder de aandacht brengen. Ik zou niet anders willen en kunnen.

Want dat was mijn oorspronkelijke missie: de beste nieuwe muziek bij zoveel mogelijk anderen onder de aandacht brengen. Het ging mij er dus niet om om hits te voorspellen, maar juist om aan te tonen dat er nog zoveel meer goede muziek gemaakt wordt. Toen die intentie zo’n 30 jaar geleden ontstond, was (lokale) radio de manier om in één klap ‘veel’ mensen te bereiken. Mijn streven was daarbij steeds om het programma te maken dat ik op andere zenders miste. Met zoveel mogelijk nieuwe muziek, van over de hele wereld en dwars door alle genres en leeftijdsbarrières heen. Mede dankzij dat format (of eigenlijk het ontbreken van een format) ben ik dat radio maken enorm leuk gaan vinden. Maar toch… toch was radio altijd een middel, niet het doel.

Lees verder “De kaarten zijn geschud”