Jumbo jaagt op meer marge

Hallo Jumbo! Lekker je leveranciers uitknijpen onder het motto ‘fijn voor onze klanten’? Terwijl iedereen weet dat het niet gaat om lagere verkoopprijzen, maar om betere marges. Gevolg is, dat deze leverancier (in dit geval Danio) vervolgens weer zijn leveranciers (de zuivelboeren) een extra poot zal uitdraaien. Want de geschiedenis leert, dat prijsvoordeel nooit terechtkomt bij de grondstofproducent of de eindgebruiker, maar altijd bij de lagen ertussen. Daarom proberen wij zoveel mogelijk rechtstreeks te kopen (wat natuurlijk maar in een klein aantal gevallen lukt).

Wij, de consument, zullen moeten leren dat we voor elk product een redelijke, realistische prijs moeten betalen. En een redelijke, realistische prijs is er wat mij betreft eentje waar ook de grondstofproducent onder de streep iets aan overhoudt. Sterker: het zou fair zijn als die producent weer zelf zou kunnen bepalen hoeveel hij realistischerwijs voor zijn grondstoffen zou moeten krijgen, i.p.v. dat afnemers bepalen wat ze voor die producten willen betalen.

Kerstgedachte omgezet in kerstdaad

Dit weekend zijn we onverwacht op (verrassings)ziekenbezoek gegaan in Romagne sous-Montfaucon. Dat viel gelukkig heel goed…

Zoals in zoveel Franse boerendorpen hangt het plaatsnaambord van Romagne momenteel op zijn kop. Een actie van de Jeunes Agriculteurs om aan te geven: ‘on marche sur la tête’ (de wereld staat op zijn kop). Enerzijds raakt de inflatie de boeren in hun exploitatie, en anderzijds wordt van hen geëist dat ze hun prijzen laten zakken om de koopkracht van de consumenten te verhogen. Net zoals bij ons zou het logischer zijn om iets te doen aan de hoge marges van tussenpersonen, zoals de supermarkten.

Tot zover dit politieke intermezzo.

Lees verder “Kerstgedachte omgezet in kerstdaad”

Opium (2021-2022) #RIP

Ik wist dat er een moment ging komen dat ik spijt zou krijgen dat ik deze lieverd niet had meegenomen naar Nederland, maar ik had gehoopt dat dat nog jaren zou duren. Gisteren is Opium voor de hangar doodgereden. Ze is maar een jaar oud geworden en laat twee schatjes van kleintjes achter. Hopelijk wil een andere poes zich over hen ontfermen. Dan hoop ik dat ze ouder mogen worden dan hun moeder. Ik ben er kapot van…

Dag lieve, mooie Opium, het spijt me zo! 😿

Meer foto’s:

Lees verder “Opium (2021-2022) #RIP”

Enrico Pividori (23/6/1922–1/4/1986) #RIP

In 1952 kwam Enrico Pividori vanuit een plaatsje in de buurt van Venetië naar Frankrijk om te werken. Na wat omzwervingen ging hij als knecht aan de slag bij de boerenfamilie Leclerc in Romagne-sous-Montfaucon. Dezelfde familie waar ik halverwege de jaren ’70 – ik was een jaar of 6, 7 – terechtkwam. Ik was vóór de camping waar wij stonden op een langsrijdende boerenkar gesprongen en klauterde daar pas weer af toen die tot stilstand kwam op het erf van de boer, Philippe Leclerc. Ik ben er nooit meer weggegaan.

Wij kwamen vanaf toen elk jaar op die kleine camping, waar mijn zus en ik (en ook mijn ouders) vrienden voor het leven maakten. Maar mijn grootste vriend was Henri. Nou ja, heel groot was hij niet. En dat kwam niet in de laatste plaats door zijn bochel. Mijn Frans was destijds natuurlijk nog niet heel best. Dat van Henri trouwens ook niet. Het was een mengeling van Frans (waarbij hij een voorkeur had voor de Bargoense woorden, i.p.v. Algemeen Beschaafd Frans) en Italiaans. Het nobele ambacht van articuleren was aan hem niet besteed, en het hielp niet dat hij altijd zijn onafscheidelijke pijp in zijn mond had. En desondanks hadden we hele gesprekken samen. Ik verstond hem misschien niet, maar ik begreep hem precies.

Op zijn vrije zondag gingen we altijd samen wandelen. Hij liet me de hele omgeving zien (waaronder ‘geheime’ velden vol champignons) en heeft me heel veel geleerd over de natuur. Op de terugweg gingen we altijd even via de camping. Daar stond dan een lekker biertje voor hem koud. Dat lustte hij wel, na zo’n lange wandeling. Op andere momenten trouwens ook 😉.

Lees verder “Enrico Pividori (23/6/1922–1/4/1986) #RIP”

Henri ligt weer recht

Ik heb al eens verteld over mijn grote vriend Enrico Pividori. Henri. Een Italiaan die naar Frankrijk was gekomen om te werken en terechtkwam op de boerderij van de ouders van mijn vriend Philippe. En toen die het boerenbedrijf overnam, bleef Henri, uiteraard.

Henri was een kleine man met een groot hart. We hebben op vrije zondagen samen heel veel wandelingen gemaakt door de bossen om Romagne-sous-Montfaucon heen, waar hij me talloze bijzondere plekken heeft laten zien. Hele gesprekken hadden we dan. Op gevoel, als het ware. Want ik was in het begin nog geen tien jaar oud, en hij mompelde meer dan dat hij sprak, waarbij hij Bargoens Frans en Italiaans vermengde tot iets wat zelfs de Fransen nauwelijks konden volgen. Maar Henri en ik begrepen elkaar feilloos. We waren gek op elkaar. Hoewel we elkaar maar een jaar of tien gekend hebben, lijkt dat gelukkig veel langer.

Lees verder “Henri ligt weer recht”

Alweer 35 jaar geleden overleed Henri

Na de tweede wereldoorlog kwam Enrico Pividori vanuit een plaatsje in de buurt van Venetië naar Frankrijk om te werken. Na wat omzwervingen ging hij als knecht aan de slag bij de boerenfamilie Leclerc in Romagne-sous-Montfaucon terecht. Dezelfde familie waar ik halverwege de jaren ’70 – ik was een jaar of 6, 7 – terechtkwam. Ik was vóór de camping waar wij stonden op een langsrijdende boerenkar gesprongen en klauterde daar pas weer af toen die tot stilstand kwam op het erf van de boer. Ik ben er nooit meer weggegaan.

Wij kwamen vanaf toen elk jaar op die kleine camping, waar mijn zus en ik (en ook mijn ouders) vrienden voor het leven maakten. Maar mijn grootste vriend was Henri. Nou ja, heel groot was hij niet. En dat kwam niet in de minste plaats door zijn bochel. Mijn Frans was destijds natuurlijk nog niet heel best. Dat van Henri trouwens ook niet. Het was een mengeling van Frans (waarbij hij een voorkeur had voor de Bargoense woorden, i.p.v. Algemeen Beschaafd Frans) en Italiaans. Articuleren kwam in zijn woordenboek niet voor, en het hielp niet dat hij altijd zijn onafscheidelijke pijp in zijn mond had. En desondanks hadden we hele gesprekken samen. Ik verstond hem misschien niet, maar ik begreep hem precies.

Op zijn vrije dag gingen we altijd samen wandelen. Hij heeft me de hele omgeving laten zien en me heel veel geleerd over de natuur. Op de terugweg gingen we altijd even via de camping. Daar stond dan een lekker biertje voor hem koud. Dat lustte hij wel, na zo’n lange wandeling. Op andere momenten trouwens ook 😉.

Lees verder “Alweer 35 jaar geleden overleed Henri”

Petite Minette #RIP

Toen ik vanavond in de hangar was, miste ik Petite Minette. Die naam had ze van oudsher, maar ze was inmiddels de oudste van het stel. Ik ben nog om het gebouw heen gelopen om te kijken of ik haar ergens zag. Dat was niet het geval. Ik had er geen goed gevoel over, maar hield mezelf voor dat ze op jacht was in de omliggende velden. Ze had al jaren geen tanden meer, maar jagen kon ze nog als de beste. En ze at trouwens ook nog gewoon brokjes. Haar tong stak wel vaak uit haar mond, omdat er geen tanden meer waren om hem tegen te houden 😸

Enfin, net zoals ik voel jij hem ook al aankomen: ik hoor net dat ze haar vanochtend gevonden hebben. Ze had een rustig plekje opgezocht om te overlijden. Van ouderdom, dat is al een hele luxe op een boerderij.

In het begin was ze heel schuchter en op zichzelf, maar ze was inmiddels alweer jaren juist erg aanhankelijk. Ze was altijd de eerste die naar me toe kwam als ik in de hangar aankwam. Juist daarom viel het me op dat ze er vanavond niet was. Precies twee weken geleden zag ik haar voor het laatst, de lieverd. Toen maakte ik deze foto. Ik ga haar heel erg missen. Dag lieve Minette… 😿

Twentse wijn

Je zou in Nederland niet zo gauw wijngaarden verwachten, maar er zijn er bijvoorbeeld in Zuid-Limburg, en schijnbaar ook in Overijssel. Toen we langs Wijngaard Hof van Twente kwamen, besloten we een paar flessen wijn te kopen.

We liepen bij het oplopen van het erf recht in de armen van de eigenaren. Het was hun 25e trouwdag en ze stonden op het punt om weg te gaan. Ze gingen nog wat leuks doen die middag. We feliciteerden hen hartelijk en mompelden nog iets over wijn kopen. Daar hadden ze een oplossing voor. Er stond een proeverijtje uitgestald. “Proef maar en neem uit de wijnkast de flessen die u hebben wilt. Er ligt een schriftje en een pen bij. Als u daar uw naam en 06-nummer noteert, en welke flessen u hebt meegenomen, dan sturen we morgen een Tikkie.” Wij prezen hun vertrouwen in de mensheid. “Het is tot nu toe altijd goed gegaan.” En dat ging het deze keer ook weer…

Foto wordt schilderij

Gisteren kochten we voor onze aanstaande trouwdag een echte ‘Neeltje Mooring‘. Een super persoonlijk werk, want het is gemaakt n.a.v. een foto die ik in de hangar maakte en vervolgens op Facebook zette (onderste foto). Daar raakte Neeltje door geïnspireerd. Ze maakte er eerst een inkttekening van (zie hieronder) en werkte die vervolgens uit tot een echt schilderij.

Past perfect in ons interieur en we zijn er super blij mee!

Oscar & Olaf

Uit de serie boerderijpoezen vandaag het thema ‘witte mannetjes’. Niet het meest populaire thema anno 2018, maar ik neem het risico. Die zijn nl. wel twee ver-schrik-ke-lijk leuke witje bolletjes. Ze hebben zich verschanst achter de hangar waar de koeien gemolken worden, in een hoek waar een baal stro en een oude eg bescherming en vertier bieden. Maar de meeste lol beleven ze met elkaar. Ze blijven maar met elkaar spelen. Eentje heeft nu nog blauwe ogen en de andere groene, maar dat gaat gelijktrekken. Daarna kun je ze alleen nog uit elkaar houden door een minuscuul vlekje op het koppie van een van de twee, maar ik heb het nog niet ontdekt. Ook leuk: die staarten. Dat zijn net pluimen of veren…

Meet Oscar en Olaf…

Meer foto’s (en een filmpje):

Lees verder “Oscar & Olaf”