It was 30 years ago today

Dit is best een radio-historisch moment. Nou ja, voor mij dan. Beginjaren ’90 maakte ik elke vrijdagavond mijn 2 uur durende radioprogramma ArtyShock op Unique FM. Maar op dit moment (14 maart 2024 om 19:00 uur) precies 30 jaar geleden, ging ik mijn programma van maandag- tot en met vrijdagavond maken. ‘Elke werkdag van 19:00 tot 20:00 de betere pop en rock in ArtyShock’, luidde de slogan. Ik nam de maandag, woensdag en vrijdag voor mijn rekening en Patrick Kerkhoff de dinsdag en donderdag.

Daar had ik natuurlijk een promo voor gemaakt en die zat een beetje arty-farty in elkaar, met een montage van korte fragmenten uit nummers die we toen draaiden. Ik herken ze niet eens allemaal meer, maar hoor wel Metallica, SugarCubes, Inspiral Carpets en Fish voorbijkomen. Inderdaad een prima dwarsdoorsnede van waar we toen ‘de menschen’ een plezier mee dachten te doen. Geen idee meer hoe lang wij (en de luisteraars) het destijds hebben volgehouden, maar ik vond het reuze stoer dat Patrick en ik elke werkdag een ander geluid op de (lokale) radio konden brengen. Een beetje Kink FM avant la lettre. Reken maar dat ons dagelijkse uur voor de toenmalige voorzitter van de omroep een heel lang uur was…

Dead Anyway @ Slachthuis, Haarlem

Gisteravond was ik voor het eerst in Slachthuis Haarlem. Een poppodium, welteverstaan. Ik had een goede reden. Want zonder de andere optredende artiesten te kort te willen doen, ging ik voor mijn ‘new favourite band’ Dead Anyway, uit Gloucester. Ze hebben al eerder als kwartet op het podium gestaan (met bassist en toetsenist), maar vanwege werkverplichtingen kwam de kern van de band, spoken word-artieste Kate Arnold en beatmaster Marc Symonds, dit keer als duo. En daar waren ze best een beetje zenuwachtig over, vertelden ze me vooraf. Een laptop moest nu immers wat partijen invullen en dat is – weet ik als geen ander 😅 – best spannend.

Die zenuwen bleken totaal overbodig. Ik heb enorm genoten van hun vlekkeloze, drie kwartier durende set, die in een half uurtje voorbij leek te vliegen. Voordeel van hun korte nummers is, dat er heel wat voorbij kwamen. Wat dan opvalt, is dat Dead Anyway ondanks een enorme muzikale diversiteit toch een heel eigen stijl heeft. Dat komt vooral door de herkenbare manier waarop Kate haar teksten brengt. Verwacht geen verkleedpartijen of gehuppel over het podium, maar precies genoeg expressie om de teksten kracht bij te zetten. En dan altijd die heerlijke swing in de beats van Marc, die live nog beter tot hun recht kwamen dan op de plaat.

Lees verder “Dead Anyway @ Slachthuis, Haarlem”

Who killed The KLF?

Rond 1990 kochten mijn vriend Han Tielkes en ik de muziek voor ‘onze’ lokale omroep, Unique FM in Heumen bij Nijmegen. We introduceerden daar ook The KLF. Zeer tegen de zin van de voorzitter, die de muziek kwalificeerde als ‘house en harde rap’. Gelukkig voor hem zou de band maar een paar jaar bestaan, maar in die tijd maakten ze een onuitwisbare indruk. Hoewel, onuitwisbaar… In 1992 vernietigden ze al hun masters en verdwenen net zo plotseling als ze gekomen waren, smeulende puinhopen en verbouwereerde gezichten achterlatend. Waarom? Dat wordt uit de doeken gedaan in de documentaire ‘Who Killed The KLF?’, die sinds afgelopen week in Nederland draait.

Vanavond ga ik deze film over een van de beste singleacts aller tijden zien. Met Han, uiteraard, maar ook met Coen van Elst, Herman Roovers en Dirk Tielkes.

Naschrift: het scheppen van chaos was zo’n beetje het hogere doel van Bill Drummond en Jimmy Cauty van The KLF. En dat is ze ook met deze documentaire weer gelukt. Achteraf dachten we: waar hebben we nu eigenlijk naar zitten kijken? Maar geheel in stijl en heel geslaagd, mede dankzij de vele geweldige muziek natuurlijk #tipjemijnerzijds

Pet Shop Box

Hoewel ik vanaf dag 1 verknocht ben aan streaming, kun je me toch niet blijer maken dan met een unit als deze: Smash: The Singles 1985-2020 van Pet Shop Boys. It is what it says on the tin: 3 cd’s met al hun singles tot nu toe (in de singleversies en in chronologische volgorde) en 2 Blu-rays met alle clips (vaak artistieke hoogstandjes) en extra’s. Uiteraard voorzien van een dik boekwerkje, waarin Neil Tennant en Chris Lowe herinneringen ophalen aan de totstandkoming van elk liedje. Zeg maar gerust een Pet Shop Box!

Mijn good old cd-speler en ik zijn de rest van de dag dus wel even zoet… #mijnietbellen

Bestel hier jouw eigen exemplaar #tipjemijnerzijds

‘London Walk’ door Camden Town

Vanochtend vertrokken we vanuit ‘ons’ metrostation Earl’s Court naar Camden voor een wandeling met gids Judith van London Walks. Zij woont al 40 jaar in die wijk en kan er dus wel het nodige over vertellen.

Amy Winehouse kwam natuurlijk regelmatig in haar verhalen terug, maar we liepen ook langs de plek waar Charles Dickens als kleine jongen woonde, en het rode bakstenen gebouw waar eindjaren ’80 Food Records zat. Daar, aan de rechterkant bij de klok, deed Blur met knikkende knieën auditie. Het label wilde hen wel tekenen, mits ze afstand zouden doen van hun toenmalige naam Seymour.

Ook zagen we een van de eerste Banksy’s en liepen we vanzelfsprekend over Camden Market, waar een beeld op ware grootte van Amy Winehouse staat. Onderweg kwamen we veel street art tegen. Maar het meest opvallend vond ik dat ik van het hele groepje de enige was die foto’s maakte. Graag gedaan 😉

Foto’s:

Lees verder “‘London Walk’ door Camden Town”

De laatste AC/DC-garantie voor Richard

Vorige week vrijdag overleed radiomak(k)er Richard van Meerten plotseling. Out with a bang. Vandaag was de uitvaart. Black Friday was nog nooit zó zwart.

Om Richard zijn ‘manier van gaan’ kracht bij te zetten, plaatsen zijn vrienden nu een nummer van AC/DC. Hij was een enorme fan van de Australische rockband. Ikzelf heb er een enorme afkeer van, en dat heeft al voor menig hilarisch radiomoment gezorgd.

In de programma’s van Richard had je één zekerheid: de AC/DC-garantie. Als ik zijn programma eens overnam, liet ik dat aan het ‘toeval’ over. Ik introduceerde ‘JaC/DC, NeeC/DC’, en raad eens waar de dobbelsteen altijd op uitkwam?

Maar vandaag zet ik mijn hekel aan de band met liefde opzij. Want vandaag eren we Richard. Toch was dat nog niet zo makkelijk. Ik heb namelijk letterlijk maar 1 liedje van AC/DC in mijn collectie. Per ongeluk eigenlijk, want het staat op een soundtrack. Ik kocht de soundtrack voor de film Last Action Hero met Arnold Schwarzenegger in 1993 omdat de lang gezochte MTV Unplugged-versie van Aerosmiths Dream On erop stond. Maar de soundtrack opende met Big Gun van AC/DC, en die draag ik vandaag graag op aan Richard. En uiteraard scanderen we met zijn allen niet ‘Big Gun’, maar ‘BigBird’.

Fly high lieve Richard. AC/DC zal nooit mijn favoriet worden, maar ze zullen me altijd aan je doen denken. Nóg een reden om van hun muziek te moeten huilen… #RIP

Jonas Brøg, een man met een verhaal

Ik ken Jonas Filtenborg (artiestennaam: Jonas Brøg) al heel wat jaren en heb zijn debuutalbum, dat afgelopen vrijdag uitkwam, horen en zien ontstaan. Helaas maakte ik ook de periode die daar voorafging, zijn depressie, van dichtbij mee. Toen Jonas me vroeg het persbericht(*) voor zijn album te schrijven, stelde ik hem voor ook zijn levensverhaal eens op te tekenen. Dat vond hij een goed idee.

Wat volgde, was geen interview, maar een open en eerlijk gesprek met een lach en een traan. Die mooie middag leverde, al zeg ik het zelf, een prachtig verhaal op, waar ik erg trots op ben.

Jonas vertelde hoe al op 6-jarige leeftijd zijn muzikale droom uitkwam, dat hij het lef had gehad om zijn grote held aan te spreken (die hem op het juiste muzikale pad zette), hoe perfectionisme bijna zijn ondergang werd, dat een wildvreemde zijn leven redde, en hoe allerlei ellende uiteindelijk een van de vrolijkste albums van dit jaar opleverde, met de toepasselijke titel Next Stop: Good Vibes.

Een mooi verhaal, dat de moeite van het lezen écht waard is. Maar genoeg WC-Eend nu, hier is de link: https://bit.ly/WBjonasbio

(*) En dit is dat persbericht: https://bit.ly/WBjonaspb

Albumreleaseconcert Jonas Brøg

Na een paar jaar (veel) schrijven en (streng) selecteren, kwam gisteren (eindelijk) het debuutalbum Next Stop: Good Vibes van Jonas Brøg uit. Dat vroeg om een feestje.

Vandaag speelde hij met zijn bandje de vrolijke nummers van die relaxte LP op een plek waar de muziek voor gemaakt is: aan het strand. Als iemand de gunfactor heeft, is het wel deze vrolijke Nederlandse Deen. Dat bleek ook wel in het afgeladen Strandpaviljoen Buiten. Het werd een middag met veel sing-along, die eindigde met een play-along; iedereen in het publiek die gitaar kom spelen werd uitgenodigd om mee te jammen.

Een hartverwarmende middag, waar je niet anders dan een grote glimlach van kon krijgen. En guess what… er was volop zon boven Scheveningen. Afgedwongen door al die vrolijkheid natuurlijk. Good vibes all along!

Ook zin in? Check het album hier:

Meer foto’s en een filmpje:

Lees verder “Albumreleaseconcert Jonas Brøg”

Kuzko brengt debuut-EP uit

Gelukkig, releaseparty’s mogen weer (en matjes ook, blijkbaar). Vanavond presenteerde Kuzko hun tweede EP Milkshakes & Heartbreaks in Cinetol. Ze hadden een Prom Night georganiseerd, met Danique en Sam als onbetwiste Queen en King. Maar vlak ook drummer Richie en toetseniste Margi niet uit.

Supercatchy electropop liedjes, enthousiast gebracht, geweldig gezongen en met de juiste hoeveelheid attitude. Laat ze eerst in Nederland maar eens groot worden (work in progress), daarna ligt de wereld voor ze open. Topact!

Luister zelf maar:

Meer foto’s:

Lees verder “Kuzko brengt debuut-EP uit”

Long overdue: Deacon Blue

Deacon Blue is een van mijn favoriete bands aller tijden. Niet een opmerking waarmee ik de hipness-bokaal in de wacht ga slepen, maar dat was toch al geen life goal van me. Mijn Schotse helden en ik gaan ‘way back’ en hun muziek markeert mijn radioactieve periode. Hun debuutsingle Dignity was in 1987 de Remschijf in de tweede editie van mijn programma De SensatieGeneratie en hun single Gone was de toepasselijke Remschijf in mijn allerlaatste Carte Blanche-uitzending, eind 2016.

Na twee keer uitstel (20 oktober 2020 werd al eerder 3 november 2021) waren ze vanavond in TivoliVredenburg. In de Pandora-zaal nota bene. Best hilarisch, aangezien ons adres in IJsselstein ook Pandora is. De liedjes uit mijn jeugd zorgden voor een emotioneler weerzien dan ik had verwacht. Vooral Dignity en Fergus Sings The Blues hakten er flink in. Mijn filmpjes zullen wel in no-time door FB verwijderd worden, maar de snelle lezer wens ik er veel plezier mee. Geloof mij: er stond een strakke, goed op elkaar ingespeelde band (mag ook wel na ruim 35 jaar 😉), die zichtbaar plezier had in hun optreden. Vooral Lorraine MacIntosh stuiterde nog over het podium.

Voor de kaartjes hadden we (2 jaar geleden) 30 euro betaald, inclusief servicekosten en al. Ik denk niet dat we ooit nog zo’n goedkoop concert gaan zien. Daarom sloten we de avond af met een doordeweekse mojito en gin-tonic. En inmiddels heeft de sneltram ons alweer van Pandora naar Pandora gebracht 😉. Heerlijke avond!

Meer foto’s:

Lees verder “Long overdue: Deacon Blue”