Cape Canaveral/Kennedy Space Center

Komende dinsdag, de laatste dag van onze Florida-vakantie, wordt een rustdag. Die zullen we ook wel nodig hebben, aangezien maandag Disney Studios op het programma staat, morgen Universal Studios en vandaag Cape Canaveral/Kennedy Space Center. Iedereen die ook maar een beetje in ruimtevaart geïnteresseerd is (of die wil weten waar de magnetron in zijn keuken, zonnepanelen op zijn huis, hybride-techniek van zijn auto of kant-en-klaar maaltijden vandaan komen), kan ik een bezoek van harte aanbevelen.

Ik dacht eigenlijk dat Kennedy Space Center de nieuwe naam van Cape Canaveral was, maar dat blijkt niet zo te zijn. Vanaf KSC vertrekken bemande ruimtereizen, vanaf CC onbemande vluchten. Dat was een van de weinige dingen die ik verstond van de buschauffeur die ons over het terrein rondreed en daarbij in knauwend Texaans commentaar gaf. Hij bracht ons onder meer langs lanceerplatforms, enorme gemotoriseerde onderstellen waarop complete raketten vervoerd worden, loodsen waarin ruimteschepen gebouwd worden en gebouwen van commerciële partners als Spacex en Boeing. Elke ‘attractie’ had zijn eigen duizelingwekkende cijfers, zoals in Amerika álles groots en meeslepend is.

Terug in het Visitor’s Center bekeken we een indrukwekkende 3D IMAX-film over de Hubble-telescoop. Bijna niet te bevatten dat alle beelden in die film écht zijn, en niet computer-gegenereerd.

Ook lieten we ons als echte toeristen tegen een green key-achtergrond in onmogelijke posities fotograferen. Onze foto’s werden vervolgens met Photoshop in een ruimtecapsule geplakt, zodat het leek alsof we daarin gewichtsloos rondhingen. Kost 35 dollar, maar dan heb je ook wat 😉.

Vervolgens bezochten we twee prachtige exposities. De eerste blikte terug op het Apollo-programma en begon in het originele commandocentrum van waaruit de allereerste Apollo-lancering begeleid werd. In een enorme loods lag een complete Apollo-raket. De 1e trap van dat gevaarte, de motor die de raket losmaakte van de aarde, had een vermogen van 160 miljoen pk. Ja, dat lees je goed…

De tweede expositie keek terug op het in 2011 afgeronde space shuttle-programma, met het ruimteveer Atlantis als stralend middelpunt. Moeilijk voor te stellen dat je dan oog in oog staat met een apparaat dat op diverse reizen vele miljoenen buitenaardse kilometers heeft afgelegd. Overigens was het mij ontgaan dat de in totaal zes space shuttles samen 135 reizen gemaakt hebben. Ook was het voor mij een eye-opener dat het idee voor de ontwikkeling van een herbruikbaar ruimteschip al in 1969 ‘gelanceerd’ werd en dat de eerste space shuttle dus pas na 20 jaar voorbereiding de lucht in ging. De beelden van dat ruimteveer dat na zijn geslaagde terugkeer op aarde op de rug van een vliegtuig terug naar Florida vervoerd werd, staan nog op mijn netvlies. Net als de beelden van de vlak na de lancering exploderende Challenger trouwens.

Maar over de mislukte missies wordt nauwelijks gerept. Op CC/KSC wordt vooral het heldendom van de (Amerikaanse) ruimtevaart in het algemeen, en van de astronauten in het bijzonder, gevierd. Uit luidsprekers op het hele terrein klinkt heroïsche muziek. Amerikanen en buitenlandse toeristen krijgen hier de pathos achter hun brillenglazen langs gegooid. In deze omgeving is dat ook zonder meer passend, al knalde het glazuur een paar keer van mijn gebit.

Slechts één album kon de soundtrack van onze terugreis zijn: The Race For Space van Public Service Broadcasting…

 

Geef een reactie