Big Pine Key

De afgelopen dagen waren we op Big Pine Key, een van de 800(!) eilanden die samen de Keys vormen. Dat ons appartement aan Narcissus Avenue lag, kan niets met mijn karakter te maken hebben… .

De wifi die ik verwachtte, maar er niet leek te zijn, blijkt op onze laatste avond hier toch te werken, vandaar nog even een paar updates.

Ons uitzicht was fantastisch, en recht voor onze neus speelden zich – volgens de reisgids en volgens vrienden die er eerder waren – de mooiste zonsondergangen af. Helaas achter de wolken in ons geval, dus alleen al daarvoor willen we nog weleens terug.

Elke avond werden wij bezocht door een stel prachtige herten, die maar al te graag wat te eten kwamen snaaien. Verboden te voederen, helaas, maar als het aan hen had gelegen… Het leverde in elk geval mooie plaatjes op.

Ook leuk om eens zelf een kokosnoot te ‘slachten’ en te merken dat de kokosmelk zoals wij die kennen qua smaak niets met ’the real thing’ te maken heeft. Je zou bijna zeggen dat ’the real thing’ nauwelijks naar kokos smaakt. Sterker nog: ook het vruchtvlees smaakt nauwelijks naar, pak ‘m beet, een Bounty…

4 en 5 juli zijn we naar Key West geweest, de laagstgelegen Key. Wat een heerlijk eiland! Uiteraard is het ‘southernmost point’ (het zuidelijkste puntje van continentaal Amerika) er een attractie, evenals het bord dat het begin en einde aangeeft van de highway US1, die de Keys verbindt.

Verder telt het eiland talloze mooie musea, waaronder het Shipwreck Treasures Museum. In het volgende bericht noem ik er meer… #cliffhanger

Geef een reactie