Zo ziet het eruit als de glazenwasser onze ramen lapt. Althans, dit is de discrete modus, dus hier doet hij de ramen van de bovenburen. Hij liever dan ik 
De gevellift waar de glazenwasser gebruik van maakt, is een jaar lang stuk geweest. Het was dus wel weer eens nodig. Gelukkig heeft hij er mooi weer bij.
Om het af te maken ben ik nu aan de beurt voor de binnenkant van de ramen…
Op weg naar Nederland, vlak vóór Luik…
Nog één keer over Vlaggen voor de Vrede dan… Vandaag had Jean-Paul de Vries een dag voor genodigden en anderen geïnteresseerden georganiseerd. De officiële aftrap van het project waar hij, met hulp van vele anderen, al zo lang aan gewerkt heeft.
De dag begon met de inauguratie waar ik vanochtend al over schreef. Vanmiddag was er een programma met een zoals altijd persoonlijk verhaal door Jean-Paul en een maaltijd. Daarna wandelden we met zijn allen nogmaals die vermaledijde heuvel op, richting ‘Peace Valley’. Ik hoorde mijn knieën zich hardop afvragen waar ik in godsnaam mee bezig was. Maar de wandeling was het opnieuw meer dan waard.
Jean-Paul de Vries ontmoet bij het opzetten van zijn projecten af en toe best wat weerstand, maar zijn doorzettingsvermogen is bewonderingswaardig. Als zo’n hobbel eenmaal genomen is, komt vaak de stroomversnelling (en loopt zo’n project niet zelden positief uit de hand). Daarvoor oogst hij dan weer alle waardering.
Vanochtend was de officiële inauguratie van Vlaggen voor de Vrede. En als je je afvraagt of dat met de nodige ceremonie gepaard ging, is hier je antwoord. Er waren hoogwaardigheidsbekleders, er stonden vaandeldragers in een erehaag, Jean-Paul vertelde de gedachte achter het project, en er waren toespraken van Daniel Bertholet, onze burgemeester, en Franck Menonville, de Senator van de Meuse (onze regio). Die laatste maakte een mooie koppeling met de situatie in de wereld van nu. Op het moment dat JP met de voorbereidingen begon, jaren geleden, was die nog heel anders. In die zin had de timing niet beter gekund. Over timing gesproken: direct na de opening brak het zonnetje door.
Drapeaux pour la Paix. Flags for Peace. Vlaggen voor de Vrede. Korter en duidelijker kun je het idealisme van Jean-Paul de Vries niet omschrijven. Het is de naam van zijn nieuwste project om bewustwording te creëren voor de waanzin van oorlog. Plaats van handeling: de prachtige vallei achter Romagne-sous-Montfaucon waar boerderij La Robinette ligt. Jean-Paul noemt dat al sinds mensenheugenis liefkozend ‘Peace Valley’. Maar eigenlijk is het een vallei des doods.
In de omgeving van Romagne sneuvelden in de 1e Wereldoorlog zo’n 15.000 soldaten, waarvan een groot aantal in en om deze vallei. Om hen te herdenken heeft Jean-Paul samen met een legertje (pun intended) vrijwilligers 15.000 vlaggen gemaakt en in deze vallei geplant. Niet toevallig ongeveer hetzelfde aantal als er graven zijn op de Amerikaanse militaire begraafplaats van Romagne. Rode vlaggen, die het bloedvergieten symboliseren, maar ook de liefde die hier verloren ging.
IJsselstein heeft heel veel horeca. We hebben nog niet eens alle restaurants kunnen proberen, maar Brasserie 1560 was al wel een favoriet. De afgelopen tijd is daar grondig verbouwd. Het concept en de kaart zijn helemaal nieuw. Ze zijn net opnieuw open met een nieuwe naam: Bistro Mairie. Toepasselijk voor een bedrijf dat in het oude gemeentehuis zit 
.
Gisteren hebben we er voor het eerst gegeten en het was heerlijk en verfijnd! Ik kon bovendien een kir royal bestellen die niet op de kaart stond, en toen ik vroeg om een portproeverij bij het kaasplankje, was dat ook geen probleem. Ik hou ervan!
#tipjemijnerzijds
Progressief opbouwen (om het maar eens dubbel uit te drukken 
)…
Het lijkt erop dat ik weer alles kan eten (wel nog even met de focus op links kauwen). Komt mooi uit, want voor morgenavond stond al een restaurantbezoek in de agenda!
Zie je die witte kies linksonder op de foto (rechtsonder in mijn kaak)? Die ‘has left the building’. Zojuist verwijderd door de kaakchirurg in het St. Antonius Ziekenhuis. Er zat een ontsteking, had de tandarts in november gezien, maar gek genoeg heb ik daar al die tijd niets van gevoeld. Achteraf bezien toch niet zo gek, want die kies heeft ooit een wortelkanaalbehandeling gehad, dus daar zat geen zenuw meer in.
Los van die ontsteking was een van de twee poten van de wortel ‘afgebroken’, dus het was sowieso nodig de kies te laten verwijderen.
Bijkomend kleinigheidje: op de foto had de tandarts gezien dat er weerhaakjes aan de wortel zaten, daarom verwees ze me door naar de kaakchirurg.
Zojuist dus, na mijn eerdere mislukte poging, langs geweest in het ziekenhuis en gelukkig verliep alles voorspoedig. Na enig getrek en geduw kreeg hij de kies er in één stuk uit. Althans, in twee stukken, want de helft van de wortel zat dus los.
Het vervelendste is nu nog het gevoel van droge lippen en het feit dat de verdoving je halve mond lamlegt. Hoewel, waarschijnlijk maar beter zo…
Op de plek waar de kies zat, zit nu een gaasje tegen het bloeden. Daar moet ik een uur lang op bijten, dus dat doe ik nu maar. Dat wil zeggen: door de verdoving weet ik niet of ik op het gaasje bijt, of op mijn wang of tong. Dat merk ik wel zodra alles is uitgewerkt
Spareribs zitten er even niet in, maar volgens de chirurg kan ik al snel weer redelijk normaal eten. Nu al zin in!
Hier word ik dus heel kriebelig van…
Ik kan zo genieten van dit soort foto’s!
Om door een ringetje te halen…
