Vandaag maakte we een frisse, maar toch weer zonovergoten stadswandeling door Speyer. Onderweg uiteraard veel kerken, die overigens grotendeels uit de 19e eeuw stammen, nadat ze eind 17e eeuw waren vernietigd tijdens de zogenoemde successieoorlog van Reinland-Pfalz, waarbij Lodewijk XIV het gebied met geweld wilde innemen.
Het mooiste vond ik echter de oude Joodse wijk, waar tussen 1100 en 1500 veel Joden woonden. Uit die tijd zijn ook de overblijfselen van de synagoge en de nog vrijwel intacte mikwe (een soort badhuis voor de rituele reiniging). Die laatste is pas begin deze eeuw uitgegraven en nog in een dusdanig gave staat, dat je er nu weer in kunt. Tot de originele wasplaats op grondwaterniveau (10 meter diep) aan toe.
Peet blij: een kerstmarkt. Toen we vorig jaar in Andlau waren, was de kerstmarkt er pas de week erna. Dit jaar gingen we dus een week later, en verdomd: de kerstmarkt was een week vervroegd. Story Of our life…
Net dus in Haguenau neergestreken. Een plaats met veel geschiedenis, die al in de tijd van Karel de Grote belangrijk was. Daardoor ook veel oude gebouwen. Én dus een kerstmarkt, met ter decoratie veel houtbesnijdenis naar de mensen toe. Die driftig verlichte marktjes zijn ’s avonds natuurlijk het leukst, maar dan zijn we alweer in Speyer (Duitsland). Alwaar overigens ook een kerstmarkt is, dus we kunnen onze lol nog op.
Zojuist onze wijnbestelling opgehaald bij Domaine du Vieux Pressoir in Andlau, van de familie Schlosser. Een besmuikt lachje was op zijn plaats (hoewel niet al deze flessen in onze wijnkoelkast zullen verdwijnen). Het lijkt er wel op dat we zullen moeten sparen voor een grotere auto… Bij het wegrijden werden we uitgezwaaid door de Kerstman zelf.
Een kleine 20 jaar geleden kwamen mijn ouders met dit wijnhuis in aanraking doordat de eigenaren als marketingstunt bij alle families Schlosser in een bepaalde omtrek een kennismakingsbriefje in de brievenbus hadden gedaan. Strekking: wij heten Schlosser, u heet Schlosser, het lijkt ons leuk u te ontmoeten in ons wijnhuis. Daar gaven mijn ouders gehoor aan en er ontstond een mooie vriendschap. Inmiddels heeft zoon Matthieu het bedrijf overgenomen en namen Peet en ik ook het stokje van mijn vader en moeder over.
Ik vroeg vanochtend aan Matthieu of er nog veel Schlossers bij hem langskwamen. Het bleek wat dat betreft gisteren een bijzondere dag geweest te zijn: maar liefst drie Schlossers hadden, zonder het van elkaar te weten, het wijnhuis bezocht. Allemaal goede klanten, dus dat móet wel familie zijn .
Vanochtend besloten we Château Du Haut-Andlau te bezoeken. Uiteraard gelegen op een hoge heuvel en niet per auto te bereiken. We namen dus maar weer de benenwagen.
De bouw van het kasteel begon al in 1260, maar in de 14e en 15e eeuw werd het versterkt om de inmiddels uitgevonden vuurwapens te kunnen weerstaan. Het werd tot de 18e eeuw bewoond, maar tijdens de Revolutie, in 1789, verkocht aan iemand die in bouwmaterialen handelde. Hij brak het gebouw bijna helemaal af en verkocht het sloopafval. In 1820 kocht de familie Andlau het terug en bouwde het weer op. Ook op dit moment vinden nog renovaties plaats, waardoor het (gelukkig) niet echt een ruïne is (al zou je er nu niet in kunnen wonen).
Voordat we bovenop de heuvel aankwamen, hadden we al meer kilometers in de benen dan nodig was geweest. We waren via het rechter weggetje op de foto hierboven komen aanlopen, waardoor we helemaal de bordjes misten die achterop de boom gespijkerd waren (typisch Franse humor). Daardoor liepen we nog een eind rechtdoor richting… niets. Google Maps redde ons uiteindelijk, en leidde ons terug naar het linker paadje op de foto (dat vanaf die kant wel was aangegeven). Gelukkig was het kasteel de klim waard, die helemaal over hobbelige, onverharde bospaadjes ging. Maar het was prachtig weer, bos rook heerlijk en de dauwdruppels op het gevallen blad lagen er fraai bij.
Hoe we het doen, doen we het, maar bij het verlaten van het kasteel stuitten we op een mooie, verharde weg de heuvel weer af. Wij zijn absolute amateurtoeristen (hoeveel we ook oefenen…).
Omdat we morgen weer op doorreis gaan, heb ik vandaag nog een paar daglichtopnamen gemaakt van mijn schatjes. Ik vind ze onweerstaanbaar en zou het liefst de hele dag in de hangar zijn. Het zijn echt mijn mascottes.
Vanaf linksboven tegen de klok in: Ophélie, Avon, Razmoket en Prado
Chounette was er niet vanmiddag, die is overdag meestal ‘buitenshuis’. Dan claimt ze de hangar onderaan de heuvel of is op muizenjacht. Of ze combineert die twee .
Titine
Maar de dieren waar het op de boerderij écht om gaat (voor de boer althans ) zijn natuurlijk de koeien. De melkkoeien waren hier bijna altijd zwartbont, maar tegenwoordig houdt Philippe mooie koeien van het ras Blonde d’Aquitaine. Toch heeft hij ook altijd één of twee roodbonte koeien gehad, die hij als zijn mascottes beschouwt. Die noemen we altijd Titine. Vrouwelijke kalfjes heten Tinette en mannetjes Tinou. Op de foto hierboven de huidige Titine. Ook een lieverd, maar op een iets bonkigere manier . Ze heeft ook een zoon (Tinou dus), maar die is nogal schuchter en verstopt zich graag achter zijn vriendjes. Half december een nieuwe poging tot foto…
Groeten uit Marville. Een aardig plaatsje op 37 km. van Romagne, waar we naartoe reden voor een wandeling. Met 17 graden voelde het voorjaarachtig aan.
Bovenop een heuvel lag Cimétière St. Hilaire. Het ‘hilarische’ bleek, na de lange tocht heuvel op, dat het hek op slot was. Gelukkig vonden we aan de zijkant een kleine, clandestiene doorgang, waarlangs we toch het kerkhof op konden. Bij het verlaten van het terrein zagen we, dat pal naast het afgesloten hek gewoon een tourniquetje zat. Helemaal gemist…
Op de boerderij waar ik de melk (voor de poezen ) haal, een dorp verderop, zit ook een schatje van een katje. Eerder dit jaar geboren met twee kleuren ogen, en anders dan ik verwacht had, blijft dat zo. Om op te vreten, vindt ook kalf 1482. Deze zes foto’s achter elkaar lezen als een beeldverhaal, vind ik….
We hadden al een tijdje het idee om het ‘ouderwetse’ kozijn met deur tussen onze gang en de woonkamer (foto 1 hieronder) te vervangen door van die hippe metalen deuren. Na lang zoeken vonden we bij Aluwdoors wat we zochten: matzwarte aluminium taatsdeuren. Toen die besteld waren, begon het echte werk pas: de opening moest gereedgemaakt worden voor plaatsing. Dat betekende:
Het weghalen van het kozijn en de deur (foto 2)
De daarbij ontstane beschadigingen prepareren (foto 3) voor…
Het aanhelen van het pleisterwerk (foto 4)
De houten vloer in de opening herstellen
Opnieuw verven, waarbij uiteindelijk de halve woonkamer gedaan moest worden (foto 5)
Op zich allemaal kleine klusjes, maar dat was ook precies het probleem; vind tegenwoordig maar eens bedrijven die die kleine klusjes, in de door jou aangegeven volgorde en planning, willen/kunnen komen uitvoeren. Gelukkig hebben we inmiddels goede contacten met aannemers en schilders uit IJsselstein en omgeving, en leverde ook Holland Parket vakwerk. Vanochtend in alle vroegte werden uiteindelijk de deuren ingehangen, en het resultaat (foto 6) is boven verwachting. Erg blij mee!