Maand: augustus 2024

Sportster inspireert

Ik weet het: schoenmaker blijf bij je leest. En dus ben ik misschien wel een van de laatsten die iets over sport mag melden 😉. Maar toch: het gemak waarmee de Australische atlete Jemima Montag, vlak na het winnen van een bronzen medaille op de Olympische Spelen, de ene levenswijsheid aan de andere rijgt, is indrukwekkend. Dit heeft ze niet bedacht, maar meent ze vanuit haar tenen. En haar boodschap is niet alleen op jonge sporters van toepassing, maar ook bijv. op jonge muzikanten. Prachtig en inspirerend fragment!

 

Eten op niveau

Wat Merlot (Amersfoort) voor ons in Nederland is, is La Gourmandiere (Carignan) in Frankrijk: ons favoriete restaurant, waar we graag een stukje voor rijden. Geweldige gerechten, prachtig geserveerd en supervriendelijke bediening.

We komen niet voor niets al 36 jaar bij M. & Mme. Gérard en kunnen dus zeggen dat ook de gerechten die we al meerdere keren gegeten hebben, steeds weer verder evolueren.

De ideale plek om met Philippe onze vriendschap te vieren!

Sterrenkijkers

Vanwege het jaarlijkse vallendesterrenspektakel hebben Peet en ik het afgelopen uur in onze achtertuin in Romagne-sous-Montfaucon naar de sterrenhemel liggen staren. Turen in het oneindige niets, naar lichtjes die misschien al een miljoen jaar geleden zijn uitgegaan. Ik vind dat altijd iets magisch.

De lucht was zo helder, dat je met het blote oog nevels kon zien hangen, en natuurlijk honderdmiljoenmiljard sterren. Het menselijk oog is zoveel scherper dan een camera (laat staan van een telefoon). Daarom ben ik behoorlijk onder de indruk van deze foto die ik mijn Samsung S22 maakte (nee, dat zijn geen stofjes op je scherm). Misschien moet je er even op klikken om het beter te kunnen zien. Wel jammer dat er niet net even op dat moment een ster viel.

Toch hebben we tientallen vallende sterren gezien. Sommige duidelijk en relatief langdurend, andere zo kort dat het ook een reflectie in mijn brillenglazen had kunnen zijn. En de meeste vielen natuurlijk in een ooghoek, en waren alweer verdwenen voordat je je hoofd had kunnen draaien.

“Zullen er er nog eentje doen?”
“Nou vooruit, nog drie en dan gaan we naar bed.”
“Nog één laatste dan?”

Al met al waren de perseïden ons gunstig gezind. Volgend jaar weer!

Coen Verschoor (1939-2024) #RIP

Coen was de beste vriend van mijn vader Ben. Ik kende hem dan ook al mijn hele leven. Zo iemand waartegen je ‘oom’ zei, ook al was hij dat niet. Toen ik wat ouder werd, ging ik ome Coen – op verzoek van hemzelf – Coen noemen, maar het kostte me vaak moeite (en nog steeds) om dat ‘oom’ in te slikken.

Dat komt omdat Coen ook echt als familie voelde. Bij alle belangrijke dingen was hij aanwezig. Vakanties (van Zeeland tot Spanje), het opknappen van ons familiehuis in Frankrijk, en natuurlijk verjaardagen.

Coen en Lydia waren sowieso heel reislustig. Ze gingen graag cruisen. Een virus dat ze ook overbrachten op mijn vader en moeder, en op Petra en mij.

Lees verder “Coen Verschoor (1939-2024) #RIP”