Long overdue: Deacon Blue

Deacon Blue is een van mijn favoriete bands aller tijden. Niet een opmerking waarmee ik de hipness-bokaal in de wacht ga slepen, maar dat was toch al geen life goal van me. Mijn Schotse helden en ik gaan ‘way back’ en hun muziek markeert mijn radioactieve periode. Hun debuutsingle Dignity was in 1987 de Remschijf in de tweede editie van mijn programma De SensatieGeneratie en hun single Gone was de toepasselijke Remschijf in mijn allerlaatste Carte Blanche-uitzending, eind 2016.

Na twee keer uitstel (20 oktober 2020 werd al eerder 3 november 2021) waren ze vanavond in TivoliVredenburg. In de Pandora-zaal nota bene. Best hilarisch, aangezien ons adres in IJsselstein ook Pandora is. De liedjes uit mijn jeugd zorgden voor een emotioneler weerzien dan ik had verwacht. Vooral Dignity en Fergus Sings The Blues hakten er flink in. Mijn filmpjes zullen wel in no-time door FB verwijderd worden, maar de snelle lezer wens ik er veel plezier mee. Geloof mij: er stond een strakke, goed op elkaar ingespeelde band (mag ook wel na ruim 35 jaar 😉), die zichtbaar plezier had in hun optreden. Vooral Lorraine MacIntosh stuiterde nog over het podium.

Voor de kaartjes hadden we (2 jaar geleden) 30 euro betaald, inclusief servicekosten en al. Ik denk niet dat we ooit nog zo’n goedkoop concert gaan zien. Daarom sloten we de avond af met een doordeweekse mojito en gin-tonic. En inmiddels heeft de sneltram ons alweer van Pandora naar Pandora gebracht 😉. Heerlijke avond!

Meer foto’s:

Lees verder “Long overdue: Deacon Blue”

Opium (2021-2022) #RIP

Ik wist dat er een moment ging komen dat ik spijt zou krijgen dat ik deze lieverd niet had meegenomen naar Nederland, maar ik had gehoopt dat dat nog jaren zou duren. Gisteren is Opium voor de hangar doodgereden. Ze is maar een jaar oud geworden en laat twee schatjes van kleintjes achter. Hopelijk wil een andere poes zich over hen ontfermen. Dan hoop ik dat ze ouder mogen worden dan hun moeder. Ik ben er kapot van…

Dag lieve, mooie Opium, het spijt me zo! 😿

Meer foto’s:

Lees verder “Opium (2021-2022) #RIP”

Op woensdag naar de kerk

Nadat ik vorig jaar per ongeluk al eens illegaal boven geweest was (de deur stond open en wist ik veel…), heb ik vanavond een officiële rondleiding door ‘onze’ Sint-Nicolaasbasiliek gemaakt. Die werd tussen 1885 en 1887 binnen twee jaar gebouwd. Tegenwoordig zijn ze met een gewoon woonhuis al een jaar bezig, met alle middelen die er vroeger nog niet waren… Koster Wil van Doorn kan smakelijk vertellen over o.m. het uit België afkomstige spreekgestoelte (waarin overigens ook houtworm zetelt), het bijzondere moderne gebrandschilderde raam waarin o.a. een televisie, een raket en zelfs een popband is afgebeeld, de Mariakapel die de kerk de status van basiliek gaf, de prachtige gewelven (en de schoonmaak daarvan), de klokken, enz.

Na het trotseren van vele treden van smalle wentel- en houten trappen, wachtte een fantastisch uitzicht vanaf 65 meter hoogte als beloning. IJsselsteinse iconen als de Gerbrandytoren en korenmolen De Windotter, ons eigen Pandora-complex met de skyline van Utrecht erachter, en zelfs de skyline van Rotterdam was door het heldere weer mooi zichtbaar. De foto is uiteraard wel flink ingezoomd.

Je hebt er ook een prachtig zicht op het ooievaarsnest (rechtsonder op de laatste foto), en als je geluk hebt, zijn Bas & Lieke (vat je ‘m?) zelfs thuis. Wij hadden geen geluk. Het stel zit een paar dorpen verderop, waar Bas zich heeft ontfermd over een jong dat hem als zijn nieuwe vader ziet. Hun eigen jongen zijn net vorige week uitgevlogen en maken zich momenteel op voor de grote trek naar het zuiden.

Bas & Lieke overwinteren altijd hier, dus die houden we wel in de gaten via de webcam:

Meer foto’s:

Lees verder “Op woensdag naar de kerk”

It’s been too long, mate!

Ruim 10 jaar geleden ging mijn ex-iMediate-collega Arthur zijn dromen achterna en vertrok naar Australië. Toen Peet en ik dat land bijna drie jaar geleden bezochten, lukte het net niet om Brisbane in ons reisschema op te nemen. Het bleef toen bij zwaaien terwijl we er overheen vlogen. Afgelopen maand was Arthur voor het eerst in al die tijd weer in Nederland. Precies tijdens onze vakantie :-S

Gelukkig lukte het gisteren nog net voor zijn terugkeer om in Utrecht af te spreken en gelijk zijn verloofde Chanté te ontmoeten. We hebben een hele avond bijgepraat. Vooral over dat geweldige Australië natuurlijk, maar ook over de impact van de lockdown (die daar veel langer en strenger was dan hier), extreme weersomstandigheden die daar nu bijna ‘normaal’ zijn, en uiteraard muziek. Het was voor ons voor het eerst dat we aten in een biologisch, vegetarisch en veganistisch restaurant, en eerlijk gezegd viel dat niet tegen.

Leuk om elkaar na zo lang weer te zien en gewoon verder te gaan waar we gebleven waren. We hopen elkaar de volgende keer in Brisbane te zien!