Verkeerd nummer(tje)

Hoera, mijn nieuwe telefoon komt eraan! Althans, ik kreeg net twee mails direct achter elkaar. In het eerste staat dat ik ‘m vrijdag thuisbezorgd krijg, terwijl het tweede mailtje vermeldt dat de telefoon pas vanaf half juli leverbaar is. Dus ik bel de klantenservice van Samsung om duidelijkheid te krijgen. En ik stuit op een keuzemenu, uiteraard…

“Ben je in het bezit van een eigen boxnummer, kies dan een 3. Heb je nog geen eigen boxnummer, kies dan een 4.”

Boxnummer? Hoebedoellu? Euh, 4 dan maar…

“Voor de algemene klantenservice kies je 1. Voor de klantenservice voor vrouwen kies je 2. Voor de gay-klantenservice kies je 3.”

Ik zit al de hele tijd om me heen te kijken waar ze de camera’s van Bananasplit hebben opgehangen…

UPDATE/Note to self: er blijkt dus verschil te zijn tussen 0889090100 en het door mij gedraaide 08009090100. Tijd voor een licht alcoholische versnapering, zeg ik…

Enrico Pividori (23/6/1922–1/4/1986) #RIP

In 1952 kwam Enrico Pividori vanuit een plaatsje in de buurt van Venetië naar Frankrijk om te werken. Na wat omzwervingen ging hij als knecht aan de slag bij de boerenfamilie Leclerc in Romagne-sous-Montfaucon. Dezelfde familie waar ik halverwege de jaren ’70 – ik was een jaar of 6, 7 – terechtkwam. Ik was vóór de camping waar wij stonden op een langsrijdende boerenkar gesprongen en klauterde daar pas weer af toen die tot stilstand kwam op het erf van de boer, Philippe Leclerc. Ik ben er nooit meer weggegaan.

Wij kwamen vanaf toen elk jaar op die kleine camping, waar mijn zus en ik (en ook mijn ouders) vrienden voor het leven maakten. Maar mijn grootste vriend was Henri. Nou ja, heel groot was hij niet. En dat kwam niet in de laatste plaats door zijn bochel. Mijn Frans was destijds natuurlijk nog niet heel best. Dat van Henri trouwens ook niet. Het was een mengeling van Frans (waarbij hij een voorkeur had voor de Bargoense woorden, i.p.v. Algemeen Beschaafd Frans) en Italiaans. Het nobele ambacht van articuleren was aan hem niet besteed, en het hielp niet dat hij altijd zijn onafscheidelijke pijp in zijn mond had. En desondanks hadden we hele gesprekken samen. Ik verstond hem misschien niet, maar ik begreep hem precies.

Op zijn vrije zondag gingen we altijd samen wandelen. Hij liet me de hele omgeving zien (waaronder ‘geheime’ velden vol champignons) en heeft me heel veel geleerd over de natuur. Op de terugweg gingen we altijd even via de camping. Daar stond dan een lekker biertje voor hem koud. Dat lustte hij wel, na zo’n lange wandeling. Op andere momenten trouwens ook 😉.

Lees verder “Enrico Pividori (23/6/1922–1/4/1986) #RIP”

Bootje varen

Een paar maanden geleden huurden we voor vandaag een bootje. Althans, een sloep voor tien personen, zodat we lekker de ruimte zouden hebben 😉 . Van dit weer hadden we toen natuurlijk nog niet kunnen dromen. Omdat wij in het midden van het land zitten, was het met 28 graden best te doen op het water met een mild windje. Daar moet ik aan toevoegen: we hadden zonnecrème factor 50 opgesmeerd. Zekerheid vóór alles…

Ik mocht als kapitein fungeren, dus veel foto’s heb ik niet kunnen maken. We hadden zes uur de tijd en voeren dus eerst richting Montfoort, eigenlijk met de bedoeling om daar gewoon door te varen. Maar daar konden we na 15:00 niet verder, omdat er ‘Fiets ‘m erin’ werd georganiseerd. ‘Erin’ duidde op de Hollandse IJssel die wij bevoeren, en waar tijdens dat evenement dus maar beter geen bootjes konden varen. We maakten dus rechtsomkeert en voeren langs IJsselstein en Achthoven naar Nieuwegein tot aan het Merwedekanaal en weer terug.

Onderweg bonden we de boot vast aan een boom bij een veld waar ik een aggregaat op meende te horen. Maar het bleek een good old International Harvester (tractor) te zijn, die met een evenzeer antieke New Holland balenmachine van die fijne ouderwetse kleine balen aan het maken was. Van die balen die je nog met de hand kunt verplaatsen en die zich efficiënt laten stapelen (wat je van die grote ronde balen van tegenwoordig niet kunt zeggen). Mooi om weer eens een veld vol met van die baaltjes te zien liggen.

Voor na afloop van de boottocht hadden we gereserveerd bij Rivers Marnemoende, waar we ons 7 gangen lang lieten verwennen. Heerlijke relaxte dag zo!

Meer foto’s:

Lees verder “Bootje varen”

Bezoek Oorlogsmuseum Overloon

Drie weken geleden, tijdens een speciale dag t.b.v. het museum Romagne 14-18, stelde Diederik van Vleuten de bezoekers de vraag wat ‘loopgraaftoeristen’ (zoals hijzelf en wij) drijft. Vandaag, toen ik met mijn beste vriend Jelle het Oorlogsmuseum Overloon bezocht, stelde ik mijzelf die vraag opnieuw. Wat deed ik daar, terwijl ik niets heb met militarisme, wapentuig en oorlog? Het moet het respect zijn voor de soldaten die, vaak ver van huis en haard, een wildvreemd land komen bevrijden, en waarvan velen niet terugkeren. Plus de ijdele hoop dat we ooit van het verleden zullen leren.

Dit museum staat op de plaats waar in de eerste helft van oktober 1944 de enige tankslag op Nederlands grondgebied plaatsvond tijdens de geallieerde bevrijdingsoperaties. Daarbij werd Overloon volledig aan flarden geschoten.

Indrukwekkend zijn onder meer de vele voertuigen, in verrassend goede staat, het Lancaster NN775-vliegtuig dat aan de hand van brokstukken van een neergeschoten exemplaar is ‘gereconstrueerd’, een maquette van het kapotgeschoten dorp, een 9 meter lang schaalmodel(!) van het grootste spoorweggeschut dat ooit gebouwd is (kijk naar de grootte van de mannetjes op de foto om je voor te stellen hoe enorm het was), een enorme wand met zenders, verschillende indruk makende films en projecties, en de collectie ‘1000 bommen en granaten’, die liet zien met hoeveel verschillende soorten munitie op elkaar geschoten is.

Een ‘prachtige’ verzameling oorlogstuig die de waanzin van oorlog laat zien. Buiten staat een groot bord met het terechte motto ‘Oorlog hoort in een museum’.

Meer foto’s:

Lees verder “Bezoek Oorlogsmuseum Overloon”

Bijennest op zolder

Tussen een raam en het luik op onze zolder had zich een geweldig bijennest gevormd (filmpje 1 hierboven). Ik vond de enorme bedrijvigheid, het zware gezoem en de zich vormende honingraten erg indrukwekkend, maar zo’n nest kan er heel lang zitten. Bijen leven weliswaar maar 60 dagen, maar de koningin legt 2000(!) eitjes per dag, dus zo kan het wel even duren. Met pijn in het hart besloten we daarom de constructie en zijn bewoners netjes te laten verwijderen. Dus niet zoals iemand suggereerde, met een vlammenwerper…

Brigitte en Alain to the rescue (foto 1 hieronder). Dat zijn twee dorpsgenoten die naast hun werk ‘bevlogen’ imkers zijn, zelf ook de nodige bijenkasten hebben staan en veel ervaring hebben met het veiligstellen van volkeren die zich op oncomfortabele plekken genesteld hebben. Maar, vertelde Alain al gelijk, meestal zijn ze dan in een boom of tegen een huis aan gaan zitten. Deze specifieke plek was ook voor hen een uitdaging.

Lees verder “Bijennest op zolder”