Eten op maat (en op tijd) voor Prada

‘En Prada dan?’ vroeg een aantal van jullie toen ik vorige week vertelde dat we in Frankrijk waren. Terechte vraag, gezien alles wat we de laatste tijd met haar hebben meegemaakt.

Mijn schoonmoeder past altijd op onze poes als wij er niet zijn, maar konden we haar vragen om Prada twee keer dag een injectie insuline te geven? Gelukkig loste dat probleem zichzelf op, toen de suikerziekte even plotseling verdween als ‘ie opgekomen was. En het wondermedicijn dat voor de insuline in de plaats gekomen is, laat zich makkelijk in de vorm van een druppeltje vloeistof met het voer mengen.

Verder hebben we een ‘geautomatiseerde’ voerbak gekocht, die je ’s ochtends voor de hele dag vult, waarna die op precies de juiste tijdstippen uit zichzelf de juiste porties voer voordraait. Voordelen zijn: een heel gereguleerd eetpatroon, en je hoeft niet thuis te blijven om elke vier uur zelf het voer te geven. Het geeft ons (en bij onze afwezigheid mijn schoonmoeder) dus ook meer vrijheid en flexibiliteit. Dat werkt geweldig, zo blijkt!

Prada is levendiger en speelser dan ze een tijdlang geweest is. We houden nu vooral haar gedrag in de gaten, spelen weer meer met haar, laten eens in de twee maanden een bloedonderzoek doen en verwennen haar uiteraard tot op het bot. Daarmee lijken de problemen goed onder controle. En Prada vindt het allemaal prima. Dat snap ik ook wel, want die is heel stilletjes gepromoveerd van koningin naar keizerin van ons huis…

Bert Ruiter (1946-2022) #RIP

Ach wat droevig, ik lees dat Bert Ruiter overleden is. Bassist bij Focus en Earth & Fire, componist, producer, ‘partner van’ en vooral een hele aardige vent. Altijd op de barricaden om de belangen van de muzikant te behartigen. Onder (veel) meer als oprichter van BV Pop (met ‘zijn’ Jerney Kaagman en Henk Westbroek), bestuurslid van de vereniging PALM en later Popauteurs.

Hij introduceerde me in 2015 bij Popauteurs toen zij iemand zochten om een nieuwsbrief voor hen te verzorgen. Dat heb ik vijf jaar mogen doen. In die tijd bezocht ik Bert en Jerney vaak thuis. Ik heb er de mooiste verhalen gehoord. Sommige wel, andere zeker niet voor publicatie šŸ˜‰. Ik nam ook regelmatig wijn voor hen mee uit Frankrijk, waar ik nu ben. Vanavond proosten we op hem.

Lieve Jerney, heel veel sterkte met dit grote verlies. Dag Bert.

Zonneschermen op naam

Omdat de zon de hele dag precies om ons appartement heen draait, was het geen overbodige luxe zonneschermen te laten monteren. Dat hebben we afgelopen zomer dan ook laten doen. Gelukkig heeft ons complex van die glazenwassersbakjes die vanaf het dak langs de gevels kunnen afzakken, dus daar konden de mannen van Ventana Zonwering & Interieur mooi gebruik van maken.

Alleen jammer dat, toen alles er eenmaal op zat, bleek dat door een communicatiefout het doek de verkeerde kleur had. In het huishoudelijk reglement van de VvE stond welke kleurcode moest worden gehanteerd, maar helaas was die code verouderd. Omdat wij het er zelf ook nogal armoedig vinden uitzien als aan Ć©Ć©n gevel verschillende kleuren gebruikt worden, moest dat dus worden vervangen. We spraken af dat we de schermen die zomer nog zouden laten zitten (want veel zon), en dat ze in het najaar zouden worden vervangen.

Dat gebeurde uiteindelijk in twee keren: in oktober werd de zonwering gedemonteerd en in januari nieuwe screens (in de juiste kleur) geplaatst. En dus moest ‘Herman de (zonne)schermman’ (echte naam bij de redactie bekend) nog twee keer het glazenwassersbakje in. Mijn hobby zou het niet zijn, en het was ook duidelijk niet de zijne. Gelukkig zou drie keer scheepsrecht zijn…

Behalve bij de familie S. te IJ.

Lees verder “Zonneschermen op naam”

IJsselstem

Uiteraard zojuist even gaan stemmen. Voor het eerst in IJsselstein. Voor het eerst ook dat ik geconfronteerd werd met het feit dat dit wel een iets kleinere stad is dan ik voorheen gewend was. Hier neemt een veel beperkter aantal partijen aan de verkiezingen deel. ‘Mijn’ partij doet dat bijvoorbeeld niet, maar een aantal andere partijen gelukkig ook niet šŸ˜‰. Ook is er voor IJsselstein geen stemwijzer.

Gisteravond dus maar even alle verkiezingsprogramma’s gelezen. Eigenlijk had ik lokaal willen stemmen, maar ik had het idee dat de enige lokale partij met ‘voor IJsselsteiners’ vooral bedoelde ‘voor autochtone IJsselsteiners’. Een stem op LDIJ had ik dus een beetje hypocriet gevonden, want wij zijn immers ook ‘import’ en wonen hier nog maar net een jaar. We voelen ons hier al wel volledig thuis, maar ik weet niet of dat voor de LDIJ voldoende is.

Uiteindelijk dus toch maar een andere keuze gemaakt, en nu gaan we maar eens in de gaten houden of die de komende jaren op de juiste (of in elk geval door mij gewenste) manier met mijn stem omgaan šŸ˜‰

Vijver krijgt een tintje

Terwijl de werkzaamheden aan de Utrechtseweg (rechtsboven in beeld) langzaam voltooid raken, kleurt ‘onze’ vijver steeds bruiner. Ongetwijfeld door onschuldig, rondstuivend zand en er is vast over nagedacht, maar ik denk maar steeds: hoe kunnen de eenden nu onder water hun voedsel vinden? Aan de andere kant: met een beetje geluk zwemt af en toe een gedesoriĆ«nteerd visje per ongeluk hun snavel binnen šŸ˜…

Op het verkeerde spoor

Eetafspraak met vrienden in Amsterdam. Wij hadden het nobele idee om met het openbaar vervoer te gaan. Lopen naar de bushalte, dan de bus naar Utrecht CS, vervolgens de trein naar Amsterdam CS en van daaruit nog even lopen. Alles bij elkaar een reis van 1 uur en drie kwartier (met de auto is het een half uur).

Heerlijk gegeten bij het beste Thaise restaurant van Nederland (Bird), daarna nog wat nagepraat en vervolgens weer op weg terug.

Toen we al in de trein naar Utrecht zaten, werd omgeroepen dat die niet zou vertrekken omdat er een schip tegen een spoorbrug gevaren was (correctie: later bleek een te hoge vrachtwagen de onderkant van de brug geramd te hebben). We besloten via Amersfoort te reizen en hoorden op het perron omroepen dat ‘alle beperkingen naar Amersfoort zijn opgelost’. Niettemin werd die trein gecanceld.

Lees verder “Op het verkeerde spoor”

Henri ligt weer recht

Ik heb al eens verteld over mijn grote vriend Enrico Pividori. Henri. Een Italiaan die naar Frankrijk was gekomen om te werken en terechtkwam op de boerderij van de ouders van mijn vriend Philippe. En toen die het boerenbedrijf overnam, bleef Henri, uiteraard.

Henri was een kleine man met een groot hart. We hebben op vrije zondagen samen heel veel wandelingen gemaakt door de bossen om Romagne-sous-Montfaucon heen, waar hij me talloze bijzondere plekken heeft laten zien. Hele gesprekken hadden we dan. Op gevoel, als het ware. Want ik was in het begin nog geen tien jaar oud, en hij mompelde meer dan dat hij sprak, waarbij hij Bargoens Frans en Italiaans vermengde tot iets wat zelfs de Fransen nauwelijks konden volgen. Maar Henri en ik begrepen elkaar feilloos. We waren gek op elkaar. Hoewel we elkaar maar een jaar of tien gekend hebben, lijkt dat gelukkig veel langer.

Lees verder “Henri ligt weer recht”

Nepalarm tijdens echte oorlog

Als de Russen slim geweest waren, waren ze Nederland nu komen binnenvallen, tijdens ons maandelijkse oefenalarm*.

Maar zonder gekheid: het lijkt me dus doodeng als je je moet realiseren dat dat alarm ā€˜the real thingā€™ is, en dat je maar beter de schuilkelder kunt opzoeken. Zoals nu, niet eens zo heel ver hiervandaan, volop aan de hand is. Het idee dat alles wat je hebt opgebouwd verwoest kan worden door een welgemikt (of juist slecht gemikt) projectiel. Omdat iemand de geschiedenisboekjes wil halen. ā€˜Hope I havenā€™t over-simplified the problemā€™, om met Alf te spreken.

Geef gul vandaag aan giro 555, want hoe je ook over het conflict denkt, de OekraĆÆense bevolking heeft er in elk geval geen schuld aan…

Maar liever zie ik dit alarm als eerbetoon aan mijn lieve Peet, die vandaag jarig is. Dat we nog maar vele verjaardagen in liefde, vrede en veiligheid mogen vieren!

* Dank aan iedereen die zo lief was me te ā€˜waarschuwenā€™ voor het feit dat de oefening vandaag gewoon door zou gaan šŸ˜Š