De klachten van Prada in kaart

Dit is Prada. Hier duidelijk in haar element naast de sprei die we voor haar op ons bed hadden gelegd. En ook in andere opzichten een bijzonder kind…

Vandaag kwamen de uitslagen van de bloedonderzoeken van gisteren binnen. Daaruit bleek inderdaad dat de aanmaak van groeihormonen verhoogd was. Dit duidt dus definitief op een tumor in haar hypofyse, maar die is zo klein dat hij niet met het oog op de CT-scan waarneembaar is. De combinatie van die twee zaken betekent, dat we haar drie maanden lang een medicijn kunnen gaan toedienen om die groeihormoonproductie te temperen. De kans dat het aanslaat is 50%, en dan kan het zelfs zo zijn, dat daarmee de suikerziekte verdwijnt. Daar zouden wij natuurlijk superblij van worden, omdat dat het leven voor Prada een stuk aangenamer zou maken.

Maar…

Lees verder “De klachten van Prada in kaart”

CT-scan Prada: goed en minder goed nieuws

Het was een mooie ochtend. Maar er dreef ook een wolk voorbij.

Vanochtend waren we met Prada in het Dierenziekenhuis in Utrecht. Daar kreeg ze een CT-scan. Die was nodig omdat we haar suikerziekte niet met insuline gereguleerd kregen. Dit lijkt het gevolg van een verhoogde aanmaak van groeihormoon, wat zou kunnen duiden op een tumor in haar hypofyse. Dat kun je vaststellen (of uitsluiten) d.m.v. een CT-scan.

De eerste stap die de specialisten zetten, was een extern onderzoek. De specialist nam uitgebreid de tijd om de resultaten daarvan met ons door te nemen, en die waren hoopvol. Ze vond Prada er voor haar leeftijd (14,5 jaar) erg goed uitzien en kon ‘op de tast’ ook geen onregelmatigheden ontdekken. Ze (Prada dus) heeft dan ook altijd haar jaarlijkse ‘APK’ gehad, dus dat zou ons enigszins verbaasd hebben. Niettemin is het natuurlijk fijn om te horen.

Daarna werd Prada onder narcose gebracht voor de scan, want een poes blijft niet drie kwartier stilzitten. Omdat ze er nu toch was, werd gelijk een ‘full body scan’ gemaakt, dus niet alleen van haar hoofd. Ook werd nogmaals bloed afgenomen om nog eens alle vitale functies te controleren, en voor een tweede check van de hoeveelheid aangemaakt groeihormoon.

Lees verder “CT-scan Prada: goed en minder goed nieuws”

Poesbief

Als we op zondag rosbief eten, mag Prada altijd het bakje aflikken. Met haar pootjes erop tegen het wegglijden, staat ze er wel 10 minuten aan te likken. Van links naar rechts en zowel de boven- als onderkant. En daarna ook nog even de vloer 😅.

Daar vind je geen microobje meer van terug…

Utrechtseweg, bomen weg

Als je vanaf de A2 afslag 9 naar IJsselstein neemt, rijd je via de Utrechtseweg richting ons complex. Dat is een grappige weg die slingert alsof het de IJssel zelf is. Een weg met veel bomen erlangs ook. 140 stuks. Daardoor leek er, als je vanuit ons appartement die kant op keek, een zee aan groen te liggen. Tot nu toe althans…

Afgelopen maandag werd de Utrechtseweg voor twee maanden afgesloten. Er wordt gewerkt aan o.a. de riolering, weg, fiets- en voetpaden, en… de bomen. Het blijkt dat het bladerdak van die bomen zo dicht was, dat het de door het verkeer uitgestoten fijnstof tegenhield. Bovendien drukten de wortels op de riolering, en werkten ze het wegdek omhoog.

Maandagochtend maakte ik de eerste foto. Daarna nestelde zich een dikke mist boven ons stadje en hoorden we uit de richting van de Utrechtseweg dagenlang zaaggeluiden. Toen de mist net optrok, wierp ik een blik naar buiten. Dat was best schrikken.

Zie foto 2: de meeste van de 140 bomen zijn inmiddels verdwenen, wat ons uitzicht behoorlijk veranderd heeft. Gelukkig komen er wel weer bomen voor terug. Vier soorten, die in overleg met de omwonenden zijn uitgekozen. Een daarvan is de eik. Want die processierups moet per slot van rekening ook leven…

Uitslag bloedonderzoek Prada

Endocrinologie. Dat moest ik ook even opzoeken. Het is de medische tak die zich bezighoudt met ‘ziekten die ontstaan doordat organen teveel of juist te weinig van een bepaald hormoon aanmaken en aandoeningen aan organen die hormonen aanmaken’. Helaas is dat het volgende traject dat we ingaan met Prada.

Vanochtend belde Dierenkliniek IJsselstein met de uitslag van het bloedonderzoek van woensdag. Daaruit bleek dat ze veel teveel groeihormoon aanmaakt, wat kan verklaren waarom de insuline nauwelijks werkt. De kans is groot dat die verhoogde productie komt door een tumor in haar hypofyse (de boon op het plaatje waar ‘6’ bij staat). Om de grootte daarvan – en mogelijke vervolgstappen – te bepalen, zijn we voor een CT-scan doorverwezen naar het Universitair Dierenziekenhuis in Utrecht. Daar schijnen de allerbeste specialisten te zitten. Dat weten blijkbaar meer mensen, want we kunnen er pas donderdag 20 januari terecht 🙁 . De dame aan de telefoon zei dat ook nog sprake kan zijn van het syndroom van Cushing, dus waarschijnlijk/hopelijk wordt een aantal onderzoeken gecombineerd.

Ik doe heel erg mijn best om optimistisch te blijven, maar de moed zakt me even in de schoenen. Ik heb eerst Prada langdurig geknuffeld, totdat ze helemaal nat was van mijn tranen. En nu heb ik me opgesloten in mijn kamer met een koptelefoon op. Want elke keer dat ik ons arme, uiterlijk gezonde beestje zie of hoor, schiet ik vol. Dit stukje typen helpt trouwens ook niet echt. Ik ga weer even knuffelen…

Vandaag was een rotdag

Anderhalve maand nadat we begonnen Prada insuline te geven vanwege haar diabetes, daalt het glucosegehalte in haar bloed maar heel langzaam, ondanks dat we regelmatig de dosis verhogen. Dus hebben we vandaag op verzoek van Dierenkliniek IJsselstein een ‘dagcurve’ gemaakt. Dit houdt in, dat we om de twee uur een glucosemeting moesten doen. Op die manier kun je het verloop van de suikerspiegel zien.

Zo’n meting werkt als volgt: je jast een naald dwars door haar oor, vangt het bloeddruppeltje op met een glucosemeter en die geeft dan de waarde door. Verrassing: poezen vinden dat niet fijn. Net zo verrassend: ik vind het ook verschrikkelijk.

Wat die suikerspiegel betreft: die moet na het toedienen van de insuline dalen, idealiter tot een waarde tussen de 5 en 9. Zo niet bij Prada. Dit was haar curve vandaag:
08.00 uur: 16,0 (daarna insuline gegeven)
10.00 uur: 17,7
12.00 uur: 19,6
14.00 uur: 17,6
16.00 uur: 8,3
18.00 uur: 2,2
20.00 uur: 2,2

Inmiddels heeft het arme kind genoeg gaten in haar oren voor 10 oorbellen…

Lees verder “Vandaag was een rotdag”

Coronacheckgrap

Even een kleine recap voor de annalen:

  • 3 juni 2021 kreeg ik mijn eerste vaccinatie
  • 12 juli 2021 de tweede

26 juli zouden wij dus met vakantie kunnen, maar omdat de naam Schlosser is, begon ik al een week eerder met de GGD, het RIVM, de beheerder van de Coronacheckapp, hun IT-afdeling en allerlei andere goedbedoelende stagiairs te bellen met de vraag waarom mijn tweede vaccinatie niet in de app kwam te staan. Na ruim 20 uur bellen (en vooral in de wacht staan), was de ‘oplossing’ dat de juiste QR-code op papier zou worden opgestuurd naar mijn huisadres… waar ik op dat moment niet meer was. Ik zat namelijk al met dichtgeknepen billen in Frankrijk, want ‘we maken het helemaal voor u in orde’. Me de QR-code mailen was AVG-technisch een doodzonde, dus je begrijpt dat ik uiteindelijk tóch een mailtje met code ontving, zodat ik, nadat ik al een week met vakantie was, eindelijk aan het openbare leven kon deelnemen.

Fast forward naar 31 december 2021. Ik krijg om 11.00 uur mijn boosterprik. Eind van de middag (ik dacht: ik geef ze wat tijd) checkte ik in de Coronacheckapp of ik mijn QR-code al kon updaten. Helaas bleek de melding van mijn tweede vaccinatie echter verdwenen te zijn. Na het weekend nog maar eens proberen, dacht ik nog. Dat deed ik dus vanmiddag. Eén keer raden… (nee, 1x is echt meer dan genoeg).

Lees verder “Coronacheckgrap”