Aan de beterende hand…

Ik zal jullie dagelijkse Prada-updates besparen, maar hierbij op veler verzoek toch even de laatste stand van zaken (waarbij we voor het gemak zullen doen alsof dat niet hetzelfde is als een update).

Prada had vannacht goed geslapen en vandaag goed gegeten, waardoor de hoeveelheid pijnstilling voor haar ontstoken alvleesklier kon worden verminderd. Ook is een echo gemaakt, om te kijken of het daadwerkelijk om een ontsteking gaat, of misschien om een tumor. Helaas kregen de artsen de alvleesklier niet goed in beeld, omdat onze dame een buikje (kuch) heeft. Tegen zoveel welvaart was het apparaat niet opgewassen. Hopelijk kan nog op een andere manier uitsluitsel gegeven worden. De echo bracht ook goed nieuws: de nieren van Prada bleken in een betere staat dan verwacht. Dat was fijn om te horen.

Ze reageerde weer enthousiast toen we haar verblijf binnenkwamen en begon spontaan te eten. Je kon wel merken dat ze dat infuus maar irritant vindt (snap ik ook), en het was voor ons ook niet fijn om haar op zo’n unit als op de foto ‘aangesloten’ te zien. Maar wij weten dat dat voor het goede doel is en hopelijk krijgen we dat Prada ook nog eens uitgelegd.

Hoe dan ook, toen we het vertrek verlieten, keek ze ons boos na, dus ze lijkt alweer wat meer de oude te worden 😾😸

Poezenbezoekuur

Lief dagboek… 😉

Omdat het huilen ons vanmiddag nader stond dan het lachen, hebben we aan Dierenkliniek IJsselstein gevraagd of we Prada vanavond mochten bezoeken. Dat was gelukkig geen enkel probleem. Het heeft ons alle drie goed gedaan. Prada kwam, toen ze ons hoorde, direct naar ons toe, en wij zagen dat zij al een stuk was opgeknapt vergeleken met hoe ik haar had binnengebracht.

Er werd driftig geknuffeld en een klein traantje gelaten, want een poes hoort natuurlijk geen infuus aan haar poot te hebben. Maar de wetenschap dat ze nu alweer zo alert was, deed ons goed. Morgenochtend krijgen we een update vanuit de kliniek, en morgenavond lassen we weer een bezoekuurtje in.

Jullie allemaal heel erg bedankt voor het medeleven! 😻

Prada onder toezicht in dierenkliniek 🙁

Ik vind niets fijner dan de hele dag met onze poes Prada bezig te zijn, maar liever niet op de manier van vandaag. De afgelopen dagen, tijdens ons bezoek aan Frankrijk, was ze bij Kattenhotel Culemborg. Daar kon ik haar vanochtend gaan ophalen. Ze had het er prima gedaan, hoorde ik. Ze was nieuwsgierig geweest, had braaf haar medicatie ondergaan en goed gegeten. Dat was fijn om te horen.

Thuisgekomen voelde ik echter direct dat ze niet in orde was. Ze stond wankel op haar pootjes, dronk heel veel water en ging ook naast haar waterbak liggen. Als ik haar even aanhaalde, liep ze al snel weer naar haar waterbak. Ondertussen liet ze de snoepjes die we haar gaven, en waar ze normaal op aanvalt, juist links liggen.

Lees verder “Prada onder toezicht in dierenkliniek 🙁”

Wijn lebberen

We vielen dit weekend met onze neus in de boter. Door AEP Romagne (een van de twee activiteitencommissies in het dorp) was een proeverij van de Beaujolais Primeur georganiseerd. Nu drink ik geen wijn, maar gelukkig was er voor de kinderen ook gezorgd voor limonade. Een hele gezellige avond in leuk gezelschap, waarvan ik op veler verzoek geen foto’s publiceer 😉

There’s something in the air…

Dat allerbovenste kabeltje is nieuw. Het levert ons toekomstige glasvezel. Net als de elektriciteit gaat dat hier bovengronds. Aan de infrastructuur buiten wordt nu hard gewerkt, hopelijk kunnen we volgend jaar een abonnement nemen, zodat het ook tot in huis wordt doorgetrokken. Tot die tijd doen we het met een downloadsnelheid van 5,42 Mbps en 0,83 Mbps uploadsnelheid. En dan hebben we nog een hele goede dag. Thuis hebben we 600 up en 600 down 😅 #verwend

Buurman bomenman

Het fijne van een kleine, hechte gemeenschap is dat er altijd wel iemand is die je wil helpen bij ‘specifieke vraagstukken’. Zoals: wie kan een paar oude bomen rooien, waar koop ik nieuwe die al snel weer fruit geven en wie kan die voor ons planten? Voor het antwoord op die vragen bleken we bij een en dezelfde buurman terecht te kunnen. Een gouden kerel!

Vanochtend kwam hij de bomen planten en uiteraard stak ook ik mijn poezelige schrijvershandjes uit de mouwen. We hadden er mooi weer bij (ik was erop gekleed) en ik ben superblij met hoe het er weer bij staat. In 2023 kunnen we als het goed is een mirabellenwinkel beginnen 😅.

Nu nog een paar emmers water erbij gooien en morgen gaat het regenen, dus dan gaat dat vanzelf 😉

Arthur L. Schlosser

Hoewel we al 45 jaar in Romagne-sous-Montfaucon komen, kwamen we er pas een paar maanden geleden achter dat er een Captain Arthur L. Schlosser begraven ligt op het Meuse-Argonne American Cemetery and Memorial, nagenoeg in onze achtertuin. Een dapper man over wie ik in de toekomst nog veel meer zal vertellen, en die op 29 september 1918 omkwam tijdens het Meuse-Argonne-offensief. Of Arthur L. ook echt (verre) familie van ons is of niet, doet ons er eigenlijk niet eens toe, maar al snel kregen we het idee om zijn graf te adopteren. We besloten een verzoek daartoe in te dienen, wat gelukkig gehonoreerd werd door Mr. Bruce Malone, superintendent van de begraafplaats.

Naast dat ik het heel eervol vind, zijn er wel een paar voorwaarden aan de adoptie verbonden. We moeten proberen zoveel mogelijk informatie over Arthur L. te achterhalen (zodat het personeel het juiste verhaal kan vertellen als ze geïnteresseerden een rondleiding geven over het terrein), en minimaal drie maal per jaar dienen er bloemen bij zijn graf gelegd te worden om hem te eren. Kleine moeite voor iemand die zijn leven gaf in een oorlog die letterlijk ver van zijn bed was.

Vanmiddag hebben we het officiële certificaat opgehaald en ik ben er maar wat trots op. Ons eerste bloemetje hebben we ook al gelegd.

Meer foto’s:

Lees verder “Arthur L. Schlosser”

Brug aan de wandel

Wat een bizar gezicht. Als wij tot vandaag uit ons raam keken, zagen wij – links van de stad en ook links van de zendmast van Lopik – de Lekbrug bij Vianen aan de horizon. Die lag altijd in de rechtercirkel, naast de drie windmolens (klik op de foto om te vergroten).

Vannacht is dat beeldbepalende element van ons uitzicht ontmanteld en op een ponton gezet. Dat vaart nu in de linkercirkel, richting de Prinses Beatrixsluizen in Nieuwegein, waar de boogbrug in stukken wordt gezaagd. Voelt toch een beetje als een amputatie… 😉

Voeding- en medicatieschema Prada

Oké, onze poes Prada heeft dus suikerziekte, bleek afgelopen week. Gelukkig waren we er snel bij, want 6 weken eerder was uit een bloedonderzoek nog niets gebleken. Dat maakt de kans in elk geval groter dat ze er nog eens vanaf komt (maar garantie tot de voordeur, uiteraard…).

Gistermiddag was de insuline bij de dierenarts op voorraad, dus ’s avonds konden we beginnen met spuiten. Prada liet het allemaal maar over zich heenkomen, de schat. Met dat spuiten komt het wel nauw. Het moet 2x per dag, precies om de 12 uur. Dus niet een half uurtje later. Kortom: dat wordt de wekker zetten. Ons leek een ritme van 8.00 ’s ochtends en 20.00 uur ’s avonds in eerste instantie handig, dus zo waren we gisteravond en vanochtend ook begonnen. Tijdens het ontbijt kwamen we echter tot het inzicht, dat we onszelf daarmee in de avonduren (bijv. bij verjaardagen, andere bezoekjes of etentjes) wel helemaal klem zetten. Dus bedachten we dat prikken om 12.00 en 00.00 praktischer zou zijn. Die switch konden we, na pas twee keer spuiten, toch nog wel maken?

Lees verder “Voeding- en medicatieschema Prada”

Prada heeft (ook) suikerziekte 😿

Al mijn hele leven hoor ik van specialisten op alle mogelijke uiteenlopende terreinen: “Het probleem waar u mee komt, heb ik nog niet eerder gezien.” Some guys have all the luck…

Onze lieve Prada blijkt net zo’n geluksvogel te zijn. Ze had al last van haar nieren, artrose en heeft eerder dit jaar een behandeling ondergaan voor haar schildklier, en nu blijkt ze ook suikerziekte te hebben. Zes weken geleden werd haar bloed nog gecontroleerd vanwege die schildklieringreep en toen was er nog niets aan de hand. Maar afgelopen week is ze heel veel gaan drinken (en dus plassen). Vanmiddag zijn we weer met haar naar de dierenarts geweest. “Het gebeurt bijna nooit dat een poes alle klassieke aandoeningen krijgt, maar die van u helaas wel.”

Diagnose derhalve: diabetes. Dat wordt dus 2x per dag insuline spuiten. Mijn maag draait zich om bij het idee en mijn hart huilt, maar we gaan het natuurlijk wel doen. Daar is verder geen twijfel over. Arme, lieve Prada… 😿