Nieuwjaarswens 2021

Lieve vrienden, het was een leerzaam jaar. Een jaar van weinig controle en weinig persoonlijk contact. Ik heb in mijn (vooral zakelijke) omgeving veel ellende gezien, maar ook grote veerkracht. Wij en onze naasten zijn de coronadans tot nu toe gelukkig ontsprongen, en we hebben het beste gemaakt van de ontstane situatie. Waar mogelijk hebben we anderen geholpen dat ook te doen, bijvoorbeeld door afhaalmaaltijden te bestellen bij bevriende restaurants. Over van de nood een deugd maken gesproken 😉

Zowel zakelijk als privé kijk ik terug op een mooi jaar, al waren mijn meest geslaagde producties bedoeld voor achter de schermen en dus ‘niet voor publicatie’ (story of my life…). Het ging in elk geval alle kanten op: van kersttoespraken tot speeches voor andere speciale gelegenheden, van voice-overs voor specifieke zorginstellingen tot artiestenbiografieën, en van motivatiemails tot persberichten. Aan variatie dus geen gebrek in dit jaar, waarin ik bovendien mijn 10-jarig zelfstandigenjubileum vierde.

En ondertussen dient het eerste, letterlijke hoogtepunt voor 2021 zich alweer aan: Peet en ik verhuizen binnen zes weken van ons fijne huis in Amersfoort naar een heerlijk appartement op de 9e verdieping in IJsselstein. Op de foto ons uitzicht in deze tijd van het jaar. We kunnen niet wachten! Een vette housewarming zit er voorlopig niet in, vrees ik, maar we hopen jullie daar wel snel in kleinere groepjes te kunnen ontvangen. We gaan er namelijk iets heel moois van maken!

Dat zijn we trouwens van plan voor alles wat we komend jaar gaan aanpakken. We kijken dan ook vol vertrouwen, maar ook met realiteitszin, over de grens van oud & nieuw. Sommige dingen heb je niet zelf in de hand. Voor die dingen zijn mijn verwachtingen niet al te hoog. Een kwestie van verwachtingenmanagement. Maar voor al het andere neem ik zoals gewoonlijk geen genoegen met minder dan 100%.

En dan nu met piepende bandjes op naar een (nóg) beter 2021!

Digitafel

*nerd alert*

Een jaar of 25 geleden kwam ik Jeremy Kesseler tegen bij Radio Nijmegen, waar we allebei gedurende de tweede helft van de jaren ’90 draaiden. Nu kruisen onze paden elkaar weer, omdat hij de mengtafel verkoopt waar ik naar op zoek was. Eentje zonder optische toeters en bellen, maar met ‘onder de motorkap’ alles wat je kunt wensen. En een echte, oerdegelijke Eela Audio. Heel blij mee!

Lagereschoolproject: De Paramaribode

Weer flink aan het opruimen dit weekend. Kom net een van mijn eerste ‘journalistieke’ producties tegen: De Paramaribode. Een ‘krant’ van 7 pagina’s over het thema Suriname & de Nederlandse Antillen. Dat was een project op mijn lagere school De Woude in Ridderkerk. Moet beginjaren ’80 geweest zijn. In de krant stonden o.a. verslagjes van verschillende werkgroepjes, een rebus, een mop van de week, ‘advertenties’ (o.a. ‘Gevraagd: bananenbuigers’) en wat wetenswaardigheden over o.a. de flora & fauna en de vlag.

Die ga ik natuurlijk nooit wegdoen! 😍

Telemarketeers… later lachen we erom

Zojuist gaat tegelijkertijd mijn vaste telefoonlijn en mijn mobiel over. Op beide displays verschijnt hetzelfde nummer. Ik neem mijn mobiel op.

“Met Werner Schlosser.”
– Hallo, met … van KPN. Ik ben op zoek naar mijnheer Sch… Sl… Soch…
“Schlosser?”
– Ja, precies.
“Daar spreek je mee. Maar waarom bel je eigenlijk tegelijk op mijn vaste en mijn mobiele nummer?”
– Oh ja, ik zie het. Dat is dan buiten mijn weten gebeurd. Nu ben ik een beetje confused.
“Misschien verdwijnt dat als je me vertelt waar je voor belt?”
– Yes, wie weet. Er wonen in uw wijk heel veel blije abonnees van KPN. Als ik er nu voor kan zorgen dat u voor uw huidige internet- en televisieaansluiting veel minder gaat betalen dan u nu doet, bent u dan bereid om terug te keren bij uw vertrouwde KPN?
“Nou, ik ben al 20, 25 jaar abonnee bij KPN.”
– (na een lange stilte) Oh, dat is ook raar. Nou, dan hoop ik dat u nog lang een vrolijke klant van KPN blijft.
“Ik blijf in elk geval vrolijk.”
– Yes, nou, dan wens ik u nog een fijne voortzetting van deze dag!
“Van hetzelfde!”

En weer een tevreden klant verliet het pand…

Herinnert u zich deze nog?

Op de zwart-witfoto, uit begin 1972, was ik nog geen 2½ jaar oud. Toen genoot ik via mijn allereerste platenspelertje annex (AM-)radio al aandachtig van muziek. Eén keer raden wat ik vanmiddag bij het uitmesten van de berging tegenkwam… Oké, er mag wat stof en ander bijna 50 jaar oud residu afgehaald worden, maar daarna krijgt ‘ie een mooi plekkie op mijn nieuwe werkkamer!