Au revoir, mamie Mathilde! #RIP

Ik sla me best goed door de Corona-ellende heen, al zeg ik het zelf. Ik doe wat van me gevraagd wordt, laat mijn gezonde verstand los op wat wel of niet slim is om te doen, doe bij twijfel zélf onderzoek in plaats van te kijken naar talkshows en bouw dan nog voor de zekerheid wat extra marge in. Zekerheid vóór alles, zeg ik altijd maar.

Hier thuis heb ik een fijne werkplek (en gelukkig ook nog genoeg fijn werk), de muren komen niet op me af, ik kan het goed met mezelf vinden, geef de poes een extra knuffel… Ik voel me een bevoorrecht mens.

Vandaag is eigenlijk pas de tweede slechte dag in al die maanden. De tweede keer sinds maart dat de moeder van een van mijn beste vrienden wordt begraven. Nee, niet dezelfde moeder natuurlijk! Dat zijn de momenten waarop je er voor iemand wilt kunnen zijn, je arm om hem/haar heen wilt kunnen slaan. Dat kan nu niet en dát vind ik pas naar.

Rond deze tijd begint in de kerk van Brieulles de uitvaart van mamie Mathilde Leclerc-Barat. Daarna wordt ze begraven in ‘haar’ (en ook ons) Romagne-sous-Montfaucon. De klokken zullen een kwartier voor haar luiden. Voor de familie de markering van het begin van een nieuw tijdperk. Ook dan zal ik er voor hen zijn, maar het liefst was ik er nu.

Au revoir, mamie Mathilde! ❤️

‘Amersfoortse’ Keitjes

We zijn onderweg naar ons toekomstige appartement in IJsselstein. Kennismaken met de verkoper, wat vertrekken opmeten, het stadje bezoeken, dat werk.

We dachten voor bij de koffie wat Amersfoortse Keitjes mee te nemen. Onderdeel van het onthechtingsproces. Dus gingen we nog even langs de echte bakker, die al sinds de Steentijd ‘op ambachtelijke wijze en met de beste natuurlijke ingrediënten’ zijn producten ‘elke dag vers’ maakt.

Maar helaas waren de Amersfoortse Keitjes niet verkrijgbaar wegens leveringsproblemen. Die worden namelijk geleverd vanuit… Duitsland. Is dan niets meer echt? 🤣

Koopcontract Pandora getekend

Op 14 augustus jl., tijdens een etentje, kwamen Peet en ik al tafelende op het idee om na 22 jaar eens ons huis te koop te zetten. We hebben zelfs nog even met het idee gespeeld een paar jaar naar Frankrijk te verhuizen, maar dat stuitte op wat praktische bezwaren. Achteraf ben ik daar niet rouwig om.

Al snel hadden we Sjoerd Vlaming van Vlaming Makelaardij over de vloer om de mogelijkheden te bespreken. Het stemde hoopvol dat hij ons huis niet inschatte als een onverkoopbare hut. Dat bleek ook wel, want een paar uur nadat het op Funda stond, appte hij me dat er al 20 bezichtigingen waren aangevraagd. We gingen een paar dagen naar Romagne om Sjoerd en de zijnen ruim baan te geven met de geïnteresseerden, en nog voordat we terug waren, was ons huis verkocht.

Toen zijn we op zoek gegaan naar een nieuwe stek, en die vonden we in IJsselstein. Vandaag, precies 2 maanden nadat we het idee kregen, tekenden we de koopakte van een prachtig appartement, 9 hoog, met een fenomenaal uitzicht, o.a. op de Gerbrandytoren (in de volksmond ‘de zendmast van Lopik’). Dat is voor mij als radiofreak zo’n beetje heilige grond, en in de winter wordt ‘ie ook nog eens opgetuigd tot de grootste kerstboom van Europa. Op een lik verf na is het appartement kant en klaar, we hoeven er bijna niets aan te doen. In de eerste week van februari 2021 verhuizen we.

Speciaal voor die gelegenheid hadden we een fles Taittinger champagne bewaard, en om In De Disco van Noodweer te citeren: ‘die moet er helemaal doorheen vanavooooond…’