Sluikreclame

Dit vind ik een hele gave, verborgen feature van onze nieuwe auto. Als je ’s avonds de portieren ontgrendelt, wordt vanuit de buitenspiegels het automerk en -type op de grond geprojecteerd.

Totaal overbodig in het kader van comfort, wegligging, zuinigheid en uitrusting, maar wel een detail dat bijdraagt aan de algehele merkbeleving. Stukje branding naar de mensen toe 😆

Massasterfte in Australië

Mijn vader vond het belangrijk dat we konden hoofdrekenen, dus dat gaat me goed af. Toen ik afgelopen nacht na het in bed stappen nog even wakker lag (dat gebeurt me niet vaak), bedacht ik een sommetje dat me nog lang wakker hield. In eerste instantie omdat het om zulke grote getallen ging, dat ik een aantal keren halverwege vastliep. En daarna omdat de uitkomst me verbijsterde…

Vorige week werd bekend dat bij de bosbranden in Australië al 500 miljoen(!) dieren zijn omgekomen. Zoogdieren, vogels en reptielen voor de duidelijkheid, het aantal insecten ligt nog vele malen hoger. Inmiddels wordt al gesproken over 1 miljard(!!) gestorven zoogdieren en vogels, maar ik ging van het ‘positiefste’ scenario uit. Ik bedacht me, met mijn stomme hoofd: 500 miljoen in de vier maanden dat de bosbranden nu woeden. Hoeveel zouden dat er per dag zijn? Dat zijn er dus 4,17 miljoen per dag. Oftewel 173.600 per uur… 2900 per minuut… 48 per seconde.

Lees verder “Massasterfte in Australië”

Herenigd met mijn jeugd

Omdat ik toch in de buurt was, ging ik vanmiddag even een kop koffie drinken bij mijn moeder. Ik kreeg gelijk twee dichtgeplakte doosjes mee met mijn naam erop. Die stonden al 20 jaar bij haar in de kelder. Zoals te verwachten bij spullen die je 20 jaar niet gemist hebt, zat er weinig bij waar ik waarde aan hechtte.

Behalve een paar brieven van mijn Franse vrienden uit de periode 1980-1984. Én ik ben nu herenigd met mijn eerste twee knuffels uit het begin van de 70-er jaren. In dat konijnenhoofd zat een opwindmechanisme. Behalve dat dat een slaapliedje voortbracht, liet het ook de oren van het konijn bewegen. Aggossie… 🐰

Nog mooier (want levendiger herinneringen) is de gitaar die mijn vader beginjaren ’80 voor me maakte. Voor een lentefeest, een fancy fair, of zo maar, dat weet ik niet meer. Maar ik heb op die snaren van visdraad duizenden liedjes ‘gespeeld’ 🤣

Mijn konijnen:

Lees verder “Herenigd met mijn jeugd”

Ons prachtige vakantieverblijf is in vlammen opgegaan

Ik lees net dat op Kangaroo Island het Visitor Information Center van Flinders Chase National Park (waar we nog geen drie maanden geleden de geweldige tip kregen om rond etenstijd een bepaald deel van het park te bezoeken, waar ik toen o.a. deze foto nam) en ons prachtige verblijf, de Kangaroo Island Wilderness Retreat, volledig verwoest zijn door de bosbranden. Begrijp nu ook waarom we nog geen reactie gekregen hebben op ons bezorgde mailtje van een paar dagen geleden.

Ik ben er diep droevig van… 😢😢😢 #australiaburns

Puzzel (in) stukjes

In huize Schlosser heeft het nieuwe decennium inmiddels zijn eerste slachtoffer geëist. Voor onze trouwdag hadden Peet en ik van een ‘vriendin’ (😉) een puzzel van 1.500 stukjes gekregen, gemaakt van een foto van ons. Een foto waarop ik een puzzeltechnisch onmogelijk T-shirt draag en Peet zich op dat vlak ook niet onbetuigd laat. Bovendien staan we voor een egaal blauwe achtergrond. De afgelopen drie maanden had Peet onze beeltenissen weten te leggen, maar het blauw was echt een motherf***er.

Omdat we gisteren visite kregen, had Peet de puzzel even onder de bank geschoven. Ons niet realiserende dat daar ook onze robotstofzuiger Harry stond opgesteld. En die ging vanochtend, geheel volgens afspraak, weer vrolijk zijn rondjes door het huis maken. Echter niet voordat hij de puzzel, vrolijk zoemend, grotendeels aan gort gevreten had. Cookiemonster was jaloers geweest op zoveel vraatzucht op de nuchtere maag.

Nadat we ‘m operatief uit Harry zijn maag hadden verwijderd, hebben we de puzzel maar weer in de doos opgeborgen. Misschien een leuk projectje voor als we met pensioen zijn… 😉