Slotoverwegingen Sardinië

Ik neem aan dat iedereen wel zijn favoriete vakantielanden heeft. Wij komen vaak in Frankrijk en Spanje en mogen graag langweekends in Londen bivakkeren. Al moet gezegd dat onze mooiste vakantie in Thailand was, en Australië hoog op het verlanglijstje staat…

In Italië was ik nog nooit geweest, tot de afgelopen twee weken. Hoewel ik denk dat Sardinië niet te vergelijken is met de rest van Italië. Het is een (groot) eiland, wat zijn eigen (on)afhankelijkheden met zich meebrengt. Zo spreken de mensen er een taal (of dialect zo je wilt), waar ook Italianen geen touw aan kunnen vastknopen. Toch vind ik het, als ik ergens voor het eerst ben, leuk om wat observaties te doen, met name over de bevolking van zo’n plaats. Of die één op één op de Italianen uit de ‘laars’ van toepassing zijn, weet ik niet en maakt ook niet zoveel uit. Het zijn in elk geval wat ‘vaststellingen’, die je een indruk geven van wat je o.a. te wachten staat, als je overweegt naar Sardinië te gaan. Natuurlijk geen compleet verhaal (ik ga mijn eerder gedane observaties hier niet herhalen) en ook niet geheel ongekleurd (want bekeken door mijn bril), laat staan een ‘handleiding’. Gewoon wat dingen die me opvielen…

Lees verder “Slotoverwegingen Sardinië”

Last stop: Cagliari

Het Castello Quarter, dat ongeveer voor de deur van ons appartement begint, zijn in feite de oude vestingwerken van Cagliari. Vestingwerken zijn bedoeld als verdediging en liggen dan ook vaak hoog, uitkijkend over de verre omgeving. Slim, uit verdedigingsoogpunt, maar het betekent voor de hedendaagse bezoeker een enoooorme hoeveelheid traptreden omhoog. Daar staat dan weer wel een fantastisch uitzicht tegenover.

Zo’n vestingwerk is een stadje op zich. Zeker in Cagliari geldt, dat het weliswaar historische grond is, maar dat het ook een wijk is waar nog gewoon mensen wonen. En hoe smal de straatjes ook, daar rijden (dus) ook nog gewoon auto’s. Ik heb overigens het idee dat Italianen niet bovenmatig aan hun auto’s gehecht zijn. Dat moeten ze ook niet doen, want dat wekt alleen maar teleurstelling en frustratie in de hand. Als je als Italiaan één zekerheid hebt, dan lijkt dat wel te zijn dat je auto gekrast of gebutst raakt. Door een onhandige manoeuvre van jezelf óf een medeweggebruiker. Die smalle straatjes, de weinige en te kleine parkeervakken helpen dan niet echt…

Lees verder “Last stop: Cagliari”

Grotten van Neptunus

Als je het al benauwd krijgt bij de gedachte aan grotten of een broertje dood hebt aan stalagmieten en stalagtieten, dan kun je mijn vakantiebijdrage van vandaag wel overslaan. Vanochtend hebben Peet en ik namelijk de zogenoemde Grotten van Neptunus bezocht. Een stuk uit de kust van Alghero, dacht ik (want het was een half uur varen tussen allerlei indrukwekkende rotspartijen door), maar het schijnt dat deze bezienswaardigheid ook met de bus te bereiken is . Groot verschil is wel dat je dan bovenop de grotten gedropt wordt, waarna je nog via een lang, gecultiveerd geitenpaadje moet afdalen voordat je – op zeeniveau – naar binnen kunt. Wij, luxekinderen, werden door de boot bij de ingang afgezet.

Lees verder “Grotten van Neptunus”

Naar Alghero!

Vandaag hebben we ons appartement in Baja Sardinia verlaten en zijn we doorgereden naar onze tweede bestemming: Alghero.

Maar eerst maakten we op driekwart van de reis een tussenstop in Sassari, de op een na grootste stad op Sardinië. Een plaats met een aardig, middeleeuws centrum, waar wij o.a. een kerk troffen (joh!). Op het plein waar wij lunchten, stond – vlak vóór het Palazzo della Provincia – een beeld van Vittorio Emanuele II. Hij was de derde koning van het verenigde Italië, dat later een republiek werd.

Na het slingerweggetje dat ons van Baja Sardinia naar Sassari gevoerd had, was de route daar vandaan naar Alghero een verademing. Die weg – naar Sardijnse begrippen een snelweg – kwam in de buurt van een provinciale weg in Nederland. Met dien verstande dat de Sardijnen de snelheid van onze snelwegen aanhielden. Is kamikaze een Italiaans woord?

Lees verder “Naar Alghero!”

La Maddalena

Wat we eergisteren niet deden, deden we vandaag wel: vanuit Palau namen we de veerboot naar La Maddalena. Het enige eiland in de archipel met een dorpje erop, het gelijknamige La Maddalena.

Daar net buiten, op 2 km. van waar de boot aanmeerde, lag een fort, waar we onze zinnen op gezet hadden. Het was heet, maar we besloten de afstand lopend te overbruggen. Onder het genot van een ambachtelijk ijsje, dat wel. De meewarige blikken van de eilandbewoners, op hun brommers, in hun auto’s of met ander gemotoriseerd vervoer onder hun kont, moet je er even bijdenken. Toen 200 m. vóór het fort de weg ophield, keken wij zelf ook meewarig naar elkaar. Amateurs!

Lees verder “La Maddalena”

Nog meer oude gebouwen

Wie gisteren goed meegeteld heeft, ontdekte al dat we toen van de vijf bezienswaardigheden waarvoor we betaald hadden, er maar vier bezocht hebben. Klopt! Voor de Tempietto Malchittu had je stevige schoenen nodig en ik liep gisteren op mijn pumps 😉. Vandaag gingen we alsnog naar de tempel op zoek.

Na een kilometer op een pad vol stenen (graniet, dat dan weer wel) begonnen we ons af te vragen hoe die tempeliers vroeger bij hun tempels kwamen en wat voor schoenen zij dan droegen. Ongetwijfeld lieten zij paarden het vuile werk opknappen…

We waren wat teleurgesteld over het muurtje dat we aan het eind van dat pad aantroffen. Was dit alles?

Nee dus. Voor de echte tempel dienden we de weg rechtstandig omhoog te vervolgen, een enorme berg opgestapelde rotsblokken op. Nu ben ik best in voor een avontuurtje, maar dan wel gezekerd en met op zijn minst een touwleuning langs het ‘pad’ omhoog. Bovendien: in de beschrijving van de restanten die boven op ons wachtten, stond zo vaak ‘probably’, ‘very likely’ en ‘possibly’, dat wij dachten: als het allemaal niet zeker is, waarom zouden wij dan al die moeite doen? Toen we genoeg tegenargumenten verzameld hadden, draaiden we om…

Lees verder “Nog meer oude gebouwen”

Stapels Sardijnse stenen

Voor vandaag was code geel afgegeven vanwege harde wind. Dat kan twee dingen betekenen: men is hier niets gewend of code geel betekent hier even weinig als in Nederland.

Het was dus een mooie dag en Peet en ik hebben wat oudheidkundige bezienswaardigheden bezocht. We hebben, brave Hendrikken als wij zijn, keurig een combiticket gekocht voor vijf van die hopen steen met een verhaal, maar het bleek dat drie daarvan ook zonder kaartje te bezoeken zijn. Trap daar dus niet in.

Lees verder “Stapels Sardijnse stenen”

Porto Cervo en Porto Rotondo

Ook een meer bewolkte dag op Sardinië is een heerlijke dag. Vandaag hebben we met de auto de regio verkend.

Porto Cervo bijvoorbeeld. Het ‘Monte Carlo van Sardinië’. Omdat een colaatje er 8 euro kost (en mijn biertje 11), maar ook vanwege de haven vol onbetaalbare jachten. Zoals je op de foto kunt zien, waren wij blijkbaar buiten het seizoen daar, óf was iedereen nét aan het ‘aqua-flaneren’.

Porto Cervo schijnt te zijn aangelegd door een Arabische prins en volledig te zijn gericht op toeristen/gluurders. Niets authentieks dus, maar wel erg leuk. Met veel kleine winkelcentra vol loslopende kunst, hebbedingetjes voor de rijken, juweliers, tasjeswinkels en eettentjes.

Heerlijke pizza’s gegeten op het openluchtterras bij Pizzeria Myrto. En als het ons bevallen was, of wij dan ook zouden willen vermelden dat wij geholpen waren door Oteria? Dat wilden wij wel hoor!

Lees verder “Porto Cervo en Porto Rotondo”

Op Sardinië!

Onderweg van het vliegveld naar onze eerste bestemming op Sardinië gelijk kennisgemaakt met de voornaamste verkeersregels op het eiland. Op de meeste rechte stukken weg geldt een maximumsnelheid van 50 km/h, het bord ‘einde 50’ (dan mag je 90) luidt meestal de komst van een aantal haarspeldbochten in en het bord ‘verboden in te halen’ (met bijbehorende doorgetrokken streep) is naar eigen inzicht te interpreteren. Nuttig om te weten!

Ons appartement (nummer 213, uiteraard) bevalt zeer. We gaan het hier – en hier in de buurt – goed uithouden de komende dagen, dat weet ik nu al!

Lees verder “Op Sardinië!”

Prada is 10!

Vandaag precies 10 jaar geleden werd Prada geboren op de boerderij in Frankrijk. Petra en ik hadden nooit aan huisdieren gedacht, maar toen we een paar weken daarna kennismaakten, stal ze ons hart. Zij en haar zusje Pixie. Op 7 juli 2007 kwamen ze naar Nederland.

Pixie moeten we al sinds begin 2012 missen, maar dat heeft onze liefde voor Prada verdubbeld. Ik ben altijd al een grote dierenvriend geweest, maar wist niet dat je zo veel van een dier kunt houden.

Ik zal de eerste zijn om het toe te geven: Prada is de koningin in huis. Regelmatig roept ze haar lakeien luidruchtig bij zich. Dat laat ik me met plezier welgevallen. Het is helemaal niet verkeerd om je eens aan een ander aan te passen. Ook niet (of zeker niet) als het om een dier gaat. Wat zeg ik? Prada is familie!

Ik ben heel blij dat ze altijd in en om het huis blijft en nauwelijks de straat opgaat. Behalve dan als we komen aanrijden met de auto. Dan komt ze ons halen. Sommige poezen dribbelen (alsof het lijf blijft stilstaan en alleen de pootjes bewegen); Prada galoppeert altijd op ons af. Dat is zo’n lief gezicht… ❤

Nog tien jaar erbij, dat zou fantastisch zijn. Want naar dit stilleven, dat zich elke dag op een meter van mijn bureau op mijn bureaustoel afspeelt, kan ik uren verliefd kijken…