Ben Schlosser (1939-2013), een hele grote

Ben SchlosserOp woensdag 17 april overleed mijn vader. Een week eerder had hij mijn moeder nog geruststellend toegefluisterd dat hij ‘nog voor tien jaar bijgetekend had’, maar hij werd slechts 74. Gesloopt door een ziekte die de artsen tijdens zijn korte ziekbed niet hebben kunnen ontdekken. Wat een onrecht en wat een onmacht…

De crematieplechtigheid was op maandag 22 april. Een zonnige dag. Er waren ruim 250 mensen toegestroomd uit alle delen van het land, maar ook uit Frankrijk en Polen. Dat was prachtig om te zien. Iedereen die er was, kaarten, mails, sms-jes, WhatApps, tweets of Facebook-berichten stuurde, of gewoon even aan ons dacht: enorm bedankt!

Ik heb in mijn leven al vele teksten geschreven, maar zo’n laatste woordje aan/over een dierbare naaste is wel extreem moeilijk. Vooral voor zo’n volledigheidsidioot als ik. Er is zoveel te zeggen, maar je wilt het toch ook behapbaar houden voor de toehoorders. Dit is wat ik hen heb verteld…

Lees “Ben Schlosser (1939-2013), een hele grote” verder