Nadat ik ze eerder dit jaar op Pinkpop zag, stond Mando Diao gisteren in Paradiso. Ze waren niet zo energiek en manisch als in Landgraaf, maar nog steeds erg tof. Ik hoorde in een bespreking van een eerder optreden al dat de band twee toegiften zou geven en dat daarbij de T-shirts uit zouden gaan, en ja hoor…
Het publiek was enthousiast, maar het dak ging er pas aan het eind af, toen de band vier van zijn populairste nummers speelde: Give Me Fire, Gloria, Dance With Somebody en de goeie nieuwe single Mean Street. Stuk voor stuk uptempo stampers, die mijn gevoel van eerder die avond bevestigden: laat dat oh zo modieuze akoestische middenstuk maar uit het concert weg. Mando Diao heeft veel nummers met tempowisselingen, dus voor de spanningsopbouw hoeven ze dat rustpuntje niet in te bouwen.
Goede verstaanders hebben er hier en daar al naar kunnen horen hinten, maar na de persconferentie van zojuist is het officieel: One Song van Rigby is door de dj’s van 3FM verkozen tot ‘anthem’ van Serious Request 2009. Dat houdt niet alleen in dat het liedje, met een iets aangepaste tekst (een iets aangepaste tekst? Oh, vandaar…) vanaf 5 december te horen is in de radio- en tv-promo’s voor het evenement, maar ook dat de complete opbrengst van de single ten gunste komt aan het Serious Request-thema van dit jaar: de strijd tegen malaria. Immers: voor elke keer dat het liedje wordt aangevraagd (à €5,-) kan een klamboe gekocht worden waaronder vier mensen veilig kunnen slapen. Zo kan één liedje vier potentiële slachtoffers voorkomen. En liefst natuurlijk heel veel veelvouden van vier.
Vanavond even wat cultureel antropologisch veldwerk gedaan. Rigby trad op in het regionaal populaire Achterhoekse uitgaanscentrum De Radstake. Dat deden ze in het kader van het door Stender-sidekick Jelmer georganiseerde Boerenbenefiet. De opbrengst van entree (€5,- per persoon) en drank (munten à €2,-) gaat naar Serious Request 2009. Omdat er toen wij aankwamen niemand bij de kassa zat, mochten wij van de uitsmijter gratis naar binnen. En hij rende nog achter ons aan om te wijzen waar de garderobe was. Een gedenkwaardige avond was begonnen.
Ik moet even terugkomen op het eerste deel van mijn bericht van eerder deze week. Vanmiddag zouden we met het vaste beperkte gezelschap mijn verjaardag vieren, maar uit het feit dat ik dit nu typ, blijkt dat dat niet doorgaat…
Radio maken is heerlijk. Je kunt – vaak onhoorbaar voor de luisteraar – in een paar uur heel veel creativiteit kwijt. Jingles maken is misschien nog wel leuker, omdat je al die creativiteit dan in een paar seconden moet samenballen. En die korte elementjes kun je dan weer inzetten om een creatief programma te maken.
Geloof het of niet, maar er is een instantie voor jinglenerds als ik: het Genootschap Radiojingles en -tunes. Dit Genootschap organiseert morgenmiddag van 13.00-17.00 uur in het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid ‘Time To Face The Music – radiojingles en televisietunes nader bekeken’. Inderdaad: een heus symposium, gericht op de professionalisering van het vakgebied en met medewerking van Giel Beelen, David Lowe (jinglemaker voor de BBC) en Stephen Emmer (die tunes maakte voor o.a. Studio Sport, het NOS Journaal en RTL Boulevard). De entree bedraagt €27,50 en inschrijven kan nog hier.
Mijn vlaggetje staat al in het vet en mijn plekkie vooraan is al gereserveerd…
“Het leven begint bij 40…” “Voor je het weet ben je 50…” “Vanaf nu mag je aftellen…” 🙁
Ik heb ze allemaal gehoord vandaag. Want precies 40 jaar geleden (vier dagen nadat de allereerste internetverbinding gemaakt werd), ben ik geboren. Om een uur of 5 ’s ochtends (ik ben nog steeds geen ochtendmens), de verwarming was stuk (ik houd nog altijd meer van lente en zomer dan van herfst en winter). Maar ik vind verjaardagen niet zo heel belangrijk en het aanbreken van een nieuw tiental doet me niks. Hooguit is het een goede reden om weer eens met Peet uit eten te gaan, dus dat deden we vanavond.
Vanavond naar de Michael Jackson-film ‘This Is It’ geweest. Ik moet zeggen dat ik, de negatieve recensie van een collega ten spijt, erg onder de indruk was. De supermuziek die de 50 jaar oud geworden Jackson de afgelopen 40(!) jaar maakte, werd door een loeistrakke band gespeeld, de choreografieën zijn zo spectaculair als je van Michael Jackson mag verwachten, de voor de optredens bedoelde filmpjes en graphics peperduur en uiteraard in ultramodern 3D, en Jacksons toewijding, muzikale gevoel en perfectie ongeëvenaard.