Nieuwjaarswens 2024

Het afgelopen jaar ben ik minder zichtbaar geweest. Privé omdat we weer regelmatig in Romagne waren (je hoort me niet klagen) en zakelijk omdat veel van mijn werkzaamheden (nog) ‘niet voor publicatie’ waren.

In ons favoriete Franse dorpje heb ik veel tijd doorgebracht bij de boerderijpoezen. Ongetwijfeld compensatiegedrag, omdat we na een periode van steeds intensievere zorg onze lieve Prada hebben moeten laten inslapen. Dat gebeurde op 1 februari, precies 11 jaar nadat haar zusje Pixie overleed. De stilte als we thuiskomen is nog steeds oorverdovend, maar Prada heeft – als eerste dier – een mooi plaatsje gekregen op de begraafplaats van Romagne 😻.

Er waren gelukkig ook leuke momenten. Zoals vorige week, toen wij onze zieke vriend in Frankrijk een verrassingsbezoek brachten en we de (helende) kracht van vriendschap ervoeren. Een klein gebaar kan soms grote gevolgen hebben. In het nieuwe jaar probeer ik er nóg meer voor anderen te zijn.

Ik wens je een mooi en gezond 2024, vol liefde en vriendschap (en lekker eten 😉)!

Kerststress

Herinner je je dat verhaal nog van die Kerstbox die wij besteld hadden bij NRC? Die dankzij een extra inspanning van twee Marley Spoon-helpdeskmedewerkers op een ander adres bezorgd zou worden, wat ons ook schriftelijk bevestigd was? Die is inderdaad nooit bezorgd. Niet op het bedoelde adres, maar ook niet bij onszelf. Geen briefje in de bus ook, dus geen idee waar hij nu is, of hij alsnog komt, enz.

De bezorging had zaterdag ’tussen 9.00 en 22.00 uur’ moeten plaatsvinden, maar dat is dus niet gebeurd. Zondag was de helpdesk natuurlijk dicht, ‘maar u kunt altijd een mailtje sturen’. Tegen beter weten in gedaan, wetende dat het inmiddels de zondag vóór Kerst was. En ik snap dat de medewerkers met de Kerstdagen zelf ook niet werken. Maar als ze het morgenochtend lezen, hoeft het natuurlijk niet meer.

Peet is dus vanochtend in alle vroegte naar de supermarkt gegaan om alsnog zelf iets te koken, terwijl ik mijn moeder ging ophalen. Gelukkig kun je zoiets aan Peet wel overlaten en hebben we alsnog heerlijk gegeten. Ik blijf selfies een gedoetje vinden, maar deze geeft wel de goede sfeer weer 😉

En zo eindigde Kerst 2023, voorzien als een paar rustige dagen, volledig in (hectische) stijl. Maar het was wel de Kerst van de grote voldoening, waarin ik de kracht heb ervaren van vriendschap en van blijven lachen in onverwachte situaties. En nu snel met de beentjes omhoog… 😄

Kerstgedachte omgezet in kerstdaad

Dit weekend zijn we onverwacht op (verrassings)ziekenbezoek gegaan in Romagne sous-Montfaucon. Dat viel gelukkig heel goed…

Zoals in zoveel Franse boerendorpen hangt het plaatsnaambord van Romagne momenteel op zijn kop. Een actie van de Jeunes Agriculteurs om aan te geven: ‘on marche sur la tête’ (de wereld staat op zijn kop). Enerzijds raakt de inflatie de boeren in hun exploitatie, en anderzijds wordt van hen geëist dat ze hun prijzen laten zakken om de koopkracht van de consumenten te verhogen. Net zoals bij ons zou het logischer zijn om iets te doen aan de hoge marges van tussenpersonen, zoals de supermarkten.

Tot zover dit politieke intermezzo.

Lees verder “Kerstgedachte omgezet in kerstdaad”

You get what you give

Tweede Kerstdag komt de familie bij ons thuis. Om de inwendige mens tevreden te stellen, hebben we de NRC Kerstbox besteld, een verzameling verwennerijen uit de Marley Spoon-koker.

Door onvoorziene omstandigheden kunnen we op het moment van bezorging helaas niet thuis zijn, dus ik belde met NRC. De (overigens zeer vriendelijke) vrouw van klantenservice deed haar best, maar kreeg het bij de bezorgdienst niet voor elkaar om het bezorgadres aan te passen. Niet voor één gat te vangen, belde ik daarna met Marley Spoon. Ook daar trof ik een zeer vriendelijke medewerker. Ik dacht aan de wijze les van mijn vader dat je met een glimlach meer bereikt dan met stemverheffing, en legde de situatie aan hem uit. Hij reageerde zeer begripvol en ook hij ging zijn best voor me doen. Dit keer wél met succes.

Ik belde hem terug om hem te bedanken. Hij had het graag gedaan, zei hij, want ‘fijne mensen aan de lijn hebben is voor ons een cadeautje’. Dat zijn van die spaarzame momenten dat ik weleens denk dat de oude Schloss nog met ons meekijkt… 😇

De hits van Richards zolderkamer

Precies een jaar geleden ontviel radiovriend Richard van Meerten ons opeens. Echt iets voor hem om dat niet even aan te kondigen. Waarschijnlijk verraste het hem zelf ook.

In zijn radioprogramma’s draaide hij alleen muziek waar hij helemaal achter stond. Volgens mij een voorwaarde om passie te laten doorklinken in wat je doet. En dus kwam hij altijd met een koffer vol CD’s naar de studio. Albums van artiesten, verzamelaars en zelfgebrande CD’s. Hij had van tevoren weliswaar een grove selectie gemaakt, maar bepaalde tijdens de uitzending pas wat hij daaruit ging draaien en welk verhaal hij daarbij ging vertellen. Ik heb altijd veel respect gehad voor die werkwijze, omdat die van mij 180 graden anders was.

Toen ik iets minder dan een jaar geleden hielp Richard zijn huis op te ruimen, kwam ik een paar van die zelf samengestelde CD’s tegen. ‘Van Meerten Classics – De hits van de zolderkamer’, heetten ze. Als eerbetoon aan BigBird heb ik daar een Spotify-playlist van gemaakt, die ik heb aangevuld met andere nummers die mij direct weer aan hem doen denken. Muziek houdt herinneringen levend!

 

We zeiden ja tegen Obernai

Vanochtend na het ontbijt reden we naar het stadje Obernai, maar onderweg lieten we ons verleiden door de bordjes richting Chappelle Sainte Marguerite in Epfig. Gelukkig maar, want wát een mooi kerkje. Opgetrokken in de 11e en 12e eeuw, met nog een mooie plafondschildering uit die tijd. Apart was ook de zuilengalerij en het knekelhuisje, met schedels en beenderen van boeren uit de Boerenopstand in de 16e eeuw.

Op de begraafplaats troffen we mijnheer Xavier Spitz bij het graf van zijn pas overleden vrouw. Hij had mooie verhalen over de kapel.

Obernai is zo’n typisch, leuk Elzas-stadje, met veel goed onderhouden vakwerkhuizen. Al deels in kerstsfeer, uiteraard, hoewel de kerstmarktjes – helaas voor Peet – pas vanaf komend weekend zijn. In de Saint Pierre et Paul-kerk brandden we een kaarsje voor degenen die ons de afgelopen jaren ontvallen zijn. Bij een plaatselijke kaaswinkel hadden we nog een primeur: we rekenden 115 euro af voor wat kaasjes. Super lekkere kaasjes, dat wel…

We besloten de middag bij het wijnhuis Schlosser. Voor wie nog steeds denkt dat dat een grap is, zie de foto’s hieronder. En, euh… ja, die wijn was onze bestelling. Mede namens mijn oom, die Bourgondisch ingesteld is, maar op het gebied van wijn de Elzas verkiest… 🤗

Meer foto’s:

Lees verder “We zeiden ja tegen Obernai”